काठमाडौँ — दलीय व्यवस्थामा दल तथा नेतृत्व अपरिहार्य छन् । तर, दशकौंदेखि राजनीतिमा हाबी भएका र गल्ती दोहोर्‍याइरहने ‘दोषी र बूढो’ नेतृत्वप्रति नेपाली जनतामा चरम वितृष्णा बढेको यथार्थ हो । तसर्थ, अब यी नेताहरूले आत्मसमीक्षा गर्दै स्वेच्छाले आराम गर्नुपर्छ । ‘मैले मात्र पार्टी र देश जोगाउँछु’ भन्ने अहम् पालिरहनु घोर अहंकारको पराकाष्ठा हो । प्रकृतिको नियमअनुसार रिक्त स्थान अवश्य भरिन्छ । 

परिवर्तनका वाहक बनेका युवा (जेन–जी पुस्ता) ले पनि अब आफ्नो आन्दोलनको ऊर्जा र आक्रोशलाई विध्वंसतिर जान नदिन उच्च सतर्कता र आत्मनिरीक्षण गर्नु जरुरी छ । अबको मुख्य कार्यभार भनेको भुइँतहका जनताको अवस्थालाई केन्द्रमा राखेर राजनीतिक असन्तोषलाई चौतर्फी विकासको सार्थक अभियानमा रूपान्तरण गर्नु हो । तब मात्र साँचो परिवर्तन सम्भव हुन्छ । देशले थप आन्दोलन र विध्वंसको मार अब थेग्न सक्दैन । अबको प्राथमिकता मुठभेड होइन– समृद्धि हो, विरोध होइन– निर्माण हो, विभाजन होइन– एकतामा बाँधिएको साझा भविष्य हो ।