वैज्ञानिक उन्नतिका कारण आधुनिक मानवीय जीवन ज्यादै आरामदायी र सुखदायी बनेको छ । एक प्रकारले सोच्दा विज्ञानले प्रकृतिलाई नै चुनौती दिएजस्तो देखिन्छ । जितेजस्तो देखिन्छ । 

पृथ्वीका अनेकौं नदी थुनिएका/बाँधिएका छन् । आकाशमा कृत्रिम वर्षा गराइएको छ । मानिसका विभिन्न अंग प्रत्यारोपण गरिएका छन् । भूमिगत रेलमार्ग बनाइएका छन् । अन्तरिक्ष अन्वेषणका कार्य भएका छन् । हुँदाहुँदै यी सबै क्षेत्रमा अचेल त रोबोट तथा एआईले मानिसलाई नै विस्थापित गराउलान् कि भनेजस्तो अवस्था उत्पन्न भइसक्यो ।

यति हुँदाहुँदै पनि प्रकृतिका सामु विज्ञान निरीह नै छ जस्तो लाग्छ किनभने विज्ञानले वर्षौं लगाएर जति उन्नति गरे पनि प्रकृतिको एउटा सानो बलले त्यसलाई भताभुंग र तहसनहस बनाइदिन्छ ।

हाम्रा पुर्खाहरू प्रकृतिको महत्त्व बुझ्थे । उनीहरूले प्रकृतिलाई देवीका रूपमा पुजेर, उसको सन्तुलनलाई कायम राख्दै सयौं वर्षसम्म टिकेर बसे । आज हामी ‘आधुनिकता’को नाटक गर्दै प्रकृतिसँग अघोषित युद्ध घोषणा गरेर आफैं संकट निम्त्याउँदै छौं ।