संसद् भनेको नीति निर्माण, जनताको आवाजको प्रतिनिधित्व र सरकारको जवाफदेहिताको केन्द्रीय थलो हो । संसद्मा प्रधानमन्त्रीको भाषणले देशको आर्थिक दिशा, आगामी परियोजना, वित्तीय अवस्था र विकासको रोडम्यापबारे स्पष्ट चित्र प्रस्तुत गर्नुपर्छ ।

तर विडम्बना के छ भने आजको संसद्मा बहस र योजनाभन्दा बढी आरोप–प्रत्यारोपको घन्टी घन्किरहेको छ । प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीले हालै ‘सदनलाई झूटा कथा सिर्जना गरेर सोसल मिडियाका लागि ‘कन्टेन्ट’ उत्पादन गर्ने थलो बनाउने दुष्प्रयास’ भएको टिप्पणी गरे । तर प्रश्न उठ्छ— के यसमा अरूको मात्रै दोष हो ?

किनकि प्रधानमन्त्री स्वयंले विगतमा पानीजहाज ल्याउने, रेल दौडाउने, पाँच हजार मिटरमाथिबाट खसेर बाँचेको जस्ता अतिशयोक्तिपूर्ण कथा सुनाउँदै आएका छन् । यस्ता कथाले तथ्यभन्दा बढी ‘कमेडी’ को स्वाद दिन्छन् । विकासको नारा दिने जिम्मेवार पदमा बसेको व्यक्तिबाट जनताले सुन्ने अपेक्षा ‘गफ’ होइन, ‘योजना र परिणाम’ हो । देशमा भएका परियोजनाको अवस्थाबारे पारदर्शी अपडेट दिनुको साटो सदनमा घण्टौंसम्म प्रतिपक्षको आलोचना गर्दै बिताउने परिपाटी बढ्दै छ । यस्तो शैलीले तात्कालिक रूपमा राजनीतिक समर्थकलाई त सन्तुष्ट पार्न सक्छ तर दीर्घकालमा देश निर्माणको प्रक्रिया कमजोर बनाउँछ । संसद्मा चर्का भाषण र व्यक्तिगत आरोपको वर्षा भइरहँदा बजेट कार्यान्वयनको गति सुस्त छ, रोजगार सिर्जना स्थिर छ र आर्थिक संकट थप गहिरिँदै छ ।