प्रायः राजनीतिक क्षेत्रभन्दा बाहिरबाट आएका मानिसहरूकै बाहुल्य रहेको राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टी (रास्वपा) मा बौद्धिकता भएका तर राजनीतिको अनुभव कम भएका नेताहरूको जमात ठूलो छ । स्वयं पार्टी सभापति रवि लामिछानेमा राजनीतिक ज्ञान खासै रहेनछ भन्ने उनका विगतले देखाइसकेको छ ।

दुई–दुई पटक उपप्रधानसहित गृह मन्त्रालयको जिम्मा लिएर सरकारमा गएका लामिछानेले गृहमन्त्रीको हैसियतमा होस् या सरकारबाहिरै रहेका बेला संसद्मा गरेका सम्बोधनले उनमा राजनीतिक अपरिपक्वता देखिन्थ्यो । बाहिरी जनसमर्थनले मानिसलाई ठाउँमा पुर्‍याउन सहयोग गर्ने हो तर ठाउँमा पुगिसकेपछि आफ्ना आफन्त र साथीभाइले उहीँ पुगेर काम गरिदिने होइन । जोकोहीलाई पनि जनमतले ठाउँमा पुर्‍याइदिएपछि उसको कार्यसम्पादनले उसले जनतालाई नतिजा दिन सक्नुपर्छ । यद्यपि लामिछानेमा भएको त्यही दम्भले काम गर्न चाहेको देखिएन या गर्न सकेनन् । उनका दुई कार्यकालमा खासै उपलब्धिमूलक कुनै कामको सुरुवात भएको पाइएन । उनमा जनमत आफ्नो पक्षमा भएको एकोहोरो दम्भ रहेको देखियो । 

कुनै न कुनै कुरामा ‘स्टन्ट’ देखाउन खोज्ने र त्यसको क्षणिक प्रतिफलले समाजमा आफू हाइहाइ हुने प्रवृत्ति लामिछानेमा व्यापक छ । जस्तो कि उनले चितवन निर्वाचन क्षेत्र नं. २ का महिलालाई लक्षित गरी सुरु गरेको ब्लु बस सेवा, पार्टीका केन्द्रीय सदस्य र सांसदलाई पाँच दिनसम्म सार्वजनिक यातायातमा हिँड्न लगाएको उर्दी, पार्टी सभापतिलाई प्रतिशोधका आधारमा थुनामा राखेको भन्दै आफ्नो पक्षमा समर्थन जुटाउनका लागि हस्ताक्षर संकलन गर्न लगाउनेजस्ता कुरा केवल क्षणिक ‘स्टन्ट’ का लागि चालिएका कदम हुन् । 

यी त केही प्रतिनिधि उदाहरण मात्रै हुन्, रास्वपाले यस्ता ‘स्टन्ट’ बाजीका काम बेलाबेला थुप्रै गर्दै आइरहेको छ । जसले जनतालई भुलाउने र अन्य दलप्रतिको विश्वास गिराउने कामबाहेक केही गरेको छैन । यस्ता कार्यले पार्टीको साख बढाउँदैन । रास्वपा यहाँसम्म आउनुमा उसको आफ्नै क्षमता या उसमा भएको सर्वसम्पन्न गुणले काम गरको होइन, उसलाई यत्तिको बनाउन र यहाँसम्म ल्याउन सहयोग पुर्‍याउने काम अन्य पार्टीप्रति जनताको गिर्दो साखले काम गरेको हो ।