काठमाडौँ — श्रमिकको पसिनालाई सस्तो मा किने र जीवन महँगो मा बे च्ने व्यवस्था कुनै पनि सभ्य समाजको सूचक हुन सक्दै न । जब श्रमले उचित मूल्य पाउँदैन, तब त्यस श्रमले सम्मान होइन, अपमान प्राप्त गर्छ । श्रमको उचित मूल्यबिना श्रमको सम्मान हुनै सक्दै न र यही असमानताबाट सुरु हुन्छ श्रमिकको पीडा र राष्ट्रको पतन ।

नेपालजस्तो श्रमिक प्रधान मुलुकमा श्रमको मूल्य निर्धार णका नाममा गरि ने नाटक यति भयानक छ कि त्यसले श्रमिकको आत्मसम्मानमाथि नै चो ट पुर्‍याइरहेको छ ।

श्रमिकको पसिनालाई सस्तो मा किने र जीवन महँगो मा बे च्ने व्यवस्था कुनै पनि सभ्य समाजको सूचक हुन सक्दै न । जब श्रमले उचित मूल्य पाउँदैन, तब त्यस श्रमले सम्मान होइन, अपमान प्राप्त गर्छ । श्रमको उचित मूल्यबिना श्रमको सम्मान हुनै सक्दै न र यही असमानताबाट सुरु हुन्छ श्रमिकको पीडा र राष्ट्रको पतन ।

सरकारले हालै राजपत्रमा प्रकाशित गरेको  झन्डै १९ हजार रुपै याँ मासिक तलब दर , जसलाई ‘ न्यूनतम पारिश्रमिक’ भनिएको छ, वास्तवमा श्रमिकप्रति गरिएको सिधा अपमान र श्रम शोषणको ज्वलन्त नमुना हो । आज काठमाडौजस्तो  सहर मा एउटा सानो कोठा भाडा मात्र ८–१० हजार पर्छ, बच्चाको स्कुल फि, औषधि खर्च, दैनिक उपभोग्य सामान र आकासिएको महँगीको चपे टामा यो पारिश्रमिकले श्रमिकलाई बाँच्न होइन, थिचिन मात्र पुग्छ ।