अर्घाखाँची — कक्षा-१२ पढेपछि धेरै दौतरी विदेशिए केहीले मात्रै पढाइलाई निरन्तरता दिए । सन्धिखर्क नगरपालिका–९ अर्घा भीरकटेरीका २८ वर्षीय विमल र २६ वर्षीय सरोज आचार्य दाजुभाइको ध्यान भने विदेशतिर भन्दा पाखेबारीतिर मोडियो।

उनीहरूले १० रोपनी बारीमा आचार्य सरोज कृषि फार्म खोलेर काँक्रा, गोलभेडा, घिरौला, साग, सीमीलगायत तरकारी प्लाष्टिक टनेलभित्र र बाहिर लटरम्म फलाएका छन्।

‘यो पाखोबारीमा वर्षदिन अन्नबाली लगाउँदा ६ महिना मुस्किलले खान पुग्दैनथ्यो,’ सरोजले भने, ‘खनजोत गर्‍यौं, मलिलो बनायौं, मेहिनेत गरेपछि तरकारी राम्रो उत्पादन भएको छ । तरकारीले वर्षदिन खाने खर्च जोहो गर्दै बैंक बचत पनि भएको छ ।’

यहाँको तरकारी करिब आधा घण्टाको दुरीमा रहेको सदरमुकामको चुत्राबेंसी र सन्धिखर्क बजारमा बिक्री हुन्छ। बाह्रै महिना चल्ने बस, जीप, ट्रक र ट्याक्सीले बोक्छन् । भीरकटेरीसहित आसपासका गाउँमा आचार्य दाजुभाई उमेर समूहका युवा शून्यजस्तै छन् । अध्ययन र वैदेशिक रोजगारीमा छन् ।

विदेश भएकाले छोराछोरी पढाउन गाउँमा ढोका लगाएर सहरमा डेरा गरी बस्नेको लहर छ । ‘हामी सानो छँदा बाँझिएका पाखोबारीमा फल्ने मकै, गहुँ, कोदो, तोरीलगायत अन्नले परिवारलाई खाने खर्च धान्थ्यो, अहिले धेरैले यत्तिकै छोडेर बसाइँसराइ र भाडामा बस्न सहरतिर झरे,’ उनले भने, ‘हामीले तरकारी खेती सुरु गर्दा गाउँलेले तिमीहरू विदेश नगएर किन बारी खनेका छौं, भविष्य बिग्रेला भन्थे । अचेल उनै गाउँले हामीले गरेको कृषिकर्मबाट लोभिएका छन् ।’ पाँच वर्षदेखिको निरन्तरताले कृषिमा सफलता पाइएको उनले बताए ।