कोसेली

Sign In

पड्किएको बन्दुक हो कि चेतना !ढलेको आस्था हो कि धरोहर !

सडकमा जिन्दावाद/मुर्दावाद गुन्जिरहेकै छ

वर्षौंदेखि दन्त्यकथाझैं 

पुस्तान्तरण भइरहेछ उही कथा

बाक्लो तुवाँलोले ढाकिएको छ जीवन ।

एकदिन

आफ्नै घाम–जून हेर्न पाउने आशामा

कयौं मानिस बिदा भइसके

गाथगादी ताक्नेहरु,

तुरूङ्गमा कोचाइएकाहरु,

छातीमा बज्र, खुट्टामा नेल ठोकिएकाहरु

हाम्रै पिठ्युामा उक्लिएर

गादी पल्टाएर गद्दीनसिन भइसके ।

मक्किसकेको पुरानो खिड्की खोलेर चिहाउँछु

हृवास्स दुर्गन्धित चिसो भित्र छिर्छ,

रङ सेतो भएर के गर्नु ? तुवाँलो झन् बाक्लिएको छ ।

खुट्टा चल्मलाउन नसक्ने गरी लुलो भइसके

जिउ आफ्नै भुइँतला झर्न नसक्ने गरी कुाजिइसक्यो

हुरीकै वेगमा दौडिने बाटा पनि अब

लामा र पट्यारलाग्दा भइसके

नजिकको केही ठम्याउन नसक्ने गरी

तुवाँलो अझै बाक्लिएकै छ

म आकाश फाट्ने गरी चिच्याउँछु

तर, स्वर कण्ठनेर गाँठो परिबस्छ

पुरिनेछन् खाडलहरु

कोही होचोनिचो हुनेछैन

समथर र सम्म हुनेछ धर्ती

त्यो सम्पन्नता, त्यो मधुरता, त्यो शान्ति

त्यो विश्वास, त्यो न्यानो अँगाल्न पाए ?

फेरि ती फूलहरु उमार्न पाए ?

सपना बुन्न नपाउँदै

बस्ती छाड्नेहरुको लहर देखिन्छ झ्यालबाट

अब हृदयको तलाउ सुक्खा भइसक्यो भनेको सुन्छु

अब यहाँ वसन्त कहिल्यै फर्किन्न भनेको सुन्छु

यो तुवाँलोले अझै रगत मागिरहेछ

यो जुकारुपी बस्ती रूग्नु व्यर्थ छ भन्छन् आफ्नाहरु

हठात् बन्द गर्छु झ्याल

कोही चिच्चाउँछ– रगत देऊ, हामीलाई रगत देऊ

ए, एक टुक्रो रोटीजत्रो हाम्रो घाम छेकेकाहरु

के तुवाँलोले अझै रगत खोजेको 

हो ?