पछिल्ला १०-१५ वर्षमा नेपालको पर्यटनको अवस्था अघिल्लो २०/२५ वर्षको भन्दा कमजोर भएको देखिन्छ । हाम्रो बुझाइ र अभ्यासले पनि पर्यटनलाई सही दिशामा अगाडि बढाउन नसकेको हो । खासमा पर्यटन भनेको विशुद्ध प्राविधिक र व्यावसायिक क्षेत्र हो ।

तर, हामीले यसलाई शिक्षा, स्वास्थ्य र सामाजिक क्षेत्र झैँ  घर-घर, गाउँ-गाउँसम्म पुर्याउनुपर्छ भन्ने धारणा बनाएका छौं । नेपाल सीमित स्रोत-साधन भएको देश भएकाले थोरै स्रोतलाई धेरै अनुत्पादक ठाउँमा छर्दा यसले सकारात्मक नतिजा ल्याइरहेको छैन । 

हाल नेपालको पर्यटकीय पूर्वाधारलाई हेर्दा करिब १२ लाखजति अन्तर्राष्ट्रिय पर्यटकहरू वार्षिक रूपमा नेपाल भ्रमणमा आउँछन् । सन् २०१८ को सर्वेक्षण अनुसार १२/१३ लाखजति पर्यटक सडक मार्गबाट आउँछन् । यति पर्यटकका लागि नेपालमा पर्याप्त गन्तव्यहरू छन्, ती गन्तव्यहरूको स्तरोन्नति गर्न सकियो भने पर्यटकहरूको संख्या अझ वृद्धि गर्न सकिन्छ । तर, अहिलेको सोचाइ र बुझाइले पर्यटकलाई घर-घर, गाउँ-गाउँसम्म पुर्याउने कुरा व्यावहारिक छैन । फ्रान्स, स्पेन, एसियामा थाइल्यान्ड, मलेसिया लगायत विश्वका सफल पर्यटन मोडेलहरू हेर्दा पनि सीमित क्षेत्रमै पर्यटन गतिविधिहरू केन्द्रित गर्ने र त्यसबाट प्राप्त हुने लाभलाई चाहिँ गाउँ-गाउँसम्म पुर्‍याउने गरेको पाइन्छ ।