सल्यान — हुन त सानै उमेरबाट प्राविधिक लाइनमा रुचि थियो । त्यही रुचि पूरा गर्न उच्च शिक्षा हासिल गरेर सरकारी जागिर खाने सपना देखेको थिएँ । आर्थिक अभावले मलाई  बुबा–आमाले एसएलसी भन्दा माथि पढाउन सक्नु भएन । पढ्न नपाए पनि जीवन निर्वाह त गर्नैपर्ने थियो । त्यही बेला मनमा कसरी पैसा कमाउन सकिन्छ भन्ने कुरा खेल्न थाल्यो ।

अनि त आफ्नो रुचि र सीप जुन कुरामा थियो, त्यही लाइनमा लागे । त्यसपछि २०६८ सालमा बुटवल गएर दुई वर्ष प्राविधिक लाइन सम्बन्धी काम सिकेँ । त्यसैले मलाई स्वरोजगार बनायो । 

बुटवलबाट काम सिकेर फर्किएपछि २०७० सालमा रुकुममा इन्जिनियरिङको काम पाएँ । त्यहाँ एक वर्षसम्म काम गरेँ । त्यसपछि घरमै केही गर्छु भनेर फर्किएँ । २०७१ मा शारदा नगरपालिका–१, श्रीनगरमा कालिका इन्जिनियरिङ उद्योग दर्ता गरेर विद्युतीय घट्ट, बाँदर धपाउने गुलेली, बन्दुक लगायतका कृषि औजार बनाउन थालेँ । १७ महिनासम्म श्रीनगरमा काम गरेपछि २०७२ मा सल्ली बजारमा उद्योग सारेँ । त्यहाँ उद्योग सञ्चालन गरेपछि मैले विद्युतीय घट्ट, मिल, बाँदर धपाउने बन्दुक, गुलेली लगायतका कृषि औजार र कच्चा पदार्थ पेल्ने मेसिन बनाएँ । अहिले त्यही रुचि अनुसारको कामले मलाई उद्यमी आत्मनिर्भर बनाएको छ । 

उद्योग सञ्चालन गरेपछि मैले विद्युतीय घट्ट, मिल, बाँदर धपाउने बन्दुक, गुलेली लगायतका कृषि औजार र कच्चा पदार्थ पेल्ने मेसिन बनाएँ । अहिले त्यही रुचि अनुसारको कामले मलाई उद्यमी आत्मनिर्भर बनाएको छ ।हुन त मेरो घर त्रिवेणी गाउँपालिका हो । आफ्नो व्यवसायलाई बिस्तार गर्न श्रीनगर हुँदै अहिले वनगाड कुपिण्डे नगरपालिकामा उद्योग सञ्चालन गर्दै आएको छु । उद्योग सञ्चालन गरेको ८ वर्ष भयो । मैले सुरुवातमा बाँदर धपाउने बन्दुक बनाएर बिक्री गर्दा त्यो भरपर्दो नभएपछि त्योसँगै पानी घट्टलाई बिस्तार गरेर छिटो छरितो मकै, गहुँ, कोदो पिस्ने विद्युतीय घट्ट बनाएँ । एउटा घट्ट अहिले ८० हजारमा बिक्री भइरहेको छ । गत वर्ष २० लाख बराबरको २५ वटा घट्ट जिल्लाभरि बिक्री गरेँ । अहिले महिनामा १२/देखि १५ वटासम्म विद्युतीय घट्ट लगायत अन्य सामग्री बिक्री गरिरहेको छु । 

वर्षमा ३०/४० लाखको कृषि औजार बिक्री गर्छु । मेरो परिवारमा तीन मात्र छौँ । परिवारलाई महिनामा ४ हजार ५ सयको दुई कट्ठा चामल, एक हजारको नुन, तेल, ५ हजारको तरकारी, सातामा एक पटक मासु खाँदा महिनामा ३ हजार, मोबाइल, विद्युत्, खानेपानीमा ५ हजार र थप ६/७ हजार गरी २४ हजार जति खर्च हुन्छ । त्यस्तै, दुई जना मिस्त्रीको मासिक तलब लगायत अन्य भारतबाट किनेर ल्याउने सामग्री खर्च कटाएर वर्षमा १० लाखसम्म बचाउँदै आएको छु ।  

बिहानदेखि बेलुकीसम्म खटिएर काम गर्दा दुई मिस्त्री र मलाई एउटा विद्युतीय घट्ट निर्माण गर्न तीन दिन लाग्छ । एउटा घट्ट बनाउँदा ५५ देखि ६० हजारसम्म खर्च लाग्छ । अहिले प्रति घट्ट ८० हजारमा बिक्री भइरहेको छ । खर्च कटाएर त्यसबाट २० हजार बच्ने गर्छ । बाँदर धपाउने गुलेली बनाउँदा १ हजार ५ सय देखि २ हजारसम्म खर्च लाग्छ । ४ देखि ५ हजारमा बिक्री गर्छु । त्यसबाट १ हजार ५ सय बच्छ ।

विगतमा समयमा खाना मिल्दैनथ्यो । मासु खान पर्‍यो र नयाँ कपडा लगाउन परेमा चाडपर्व कुर्नु पर्थ्यो  । अहिले उद्योग सञ्चालन गरेपछि आफूले भने जस्तो खान पाएको छु लाउन पाएको छु । परिवारको आवश्यकता सजिलै पूरा गरेको छु । विभिन्न कृषि उपकरण बिक्री गरेर कमाएको रकमले जग्गा जिमिनसमेत जोडेको छु । 

पहिले जिल्लाका सबै स्थानमा विद्युत्‌को सहज आपूर्ति नहुँदा सबैले खाद्यान्न कुटानी-पिसानीको लागि परम्परागत काठे र ढुंगाबाट निर्मित पानी घट्ट प्रयोग गर्थे । खोलाका छेउछाउमा मात्र पानी घट्ट हुने र बस्ती डाँडामा हुने भएकाले खाद्यान्न कुटानी पिसानीको लागि तीन घण्टा हिँड्नु पर्थ्यो ।