‘युवासँग प्रशिक्षण गर्दा आत्मविश्वास बढ्दो रहेछ’- खेलकुद - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

‘युवासँग प्रशिक्षण गर्दा आत्मविश्वास बढ्दो रहेछ’

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — ‘ए’ डिभिजन राष्ट्रिय फुटसल लिगका सबैभन्दा पाका खेलाडी हुन्, विजय गुरुङ । पहिलो खेलमा उनले स्पोर्ट्स क्यासलबाट गोल पनि गरे । अला (मिडफिल्डर) पोजिसनका यी भेट्रान खेलाडी सन् २०१७ मा एएफसी कप छनोटलाई तयार गरिएको नेपालको पहिलो राष्ट्रिय फुटसल टिमका सदस्य हुन् । एन्फा एकेडेमीको पहिलो ब्याचका विजय नेपाली फुटसलमा लेफ्ट विंग्स पोजिसनमा खेल्ने सम्भवतः अहिलेसम्मकै उत्कृष्ट खेलाडी हुन् ।

२०६० सालमा फ्रेन्ड्स क्लबबाट सहिद स्मारक लिगमा डेब्यु गरेका उनकै उत्कृष्ट प्रदर्शनले २०६१ सालमा थ्रीस्टारले लिग जितेको थियो । लामो समय थ्रीस्टारबाट खेलेका विजयले गत वर्ष ए डिभिजन लिग ब्रिगेड ब्वाइजबाट खेले । सन् २००५ मा पाकिस्तानको कराँचीमा भएको साफ च्याम्पियनसिपबाट डेब्यु गरेका विजयले राष्ट्रिय टिमबाट ३७ क्याप जितेका छन् । सन् २०१३ मा नेपालमै भएको साफ च्याम्पियनसिपअघि राष्ट्रिय टोलीमा नपरेपछि उनले संन्यास घोषणा गरेका थिए । विजय खेलाडीकै रुपमा सक्रिय रहने एन्फा एकेडेमीको पहिलो पुस्ताका एकमात्र खेलाडी हुन् । यी भेट्रान खेलाडीसँग उनकै गृहमैदानमा पोखरामा आयोजित राष्ट्रिय फुटसलबारे कान्तिपुरका लागि कुशल तिमल्सिनाले गरेको कुराकानी:

पहिलो दिनको खेल कस्तो भयो ?

खेल एकदमै राम्रो भयो । प्रशिक्षण गरेअनुसार केटाहरूले यहाँ धेरै कुरा प्रयोग गरे । मुख्य कुरा भनेको हामीले धेरै गोल गर्‍यौंभन्दा पनि एउटै गोल खाएनौं । सोचेजस्तै खेल भयो ।

सुरुदेखि स्पोर्ट्स क्यासल नै आक्रामक भयो । घरेलु दर्शकको साथ राम्रो थियो । यो जितले बाँकी खेलमा यस्तै खेल्न कत्तिको दबाब पर्ला ?

आजको खेलबाट हाम्रा विपक्षी टिमहरूले पनि हामी कति बलियो छौं भनेर बुझेका छन् । हामी योभन्दा अझै बलियो र राम्रो भएर आउनेछौं । त्यसले दबाब त खासै छैन । हामीले टर्फमै धेरै खेलेका कारण पहिलोपल्ट यो खेल खेल्दा गाह्रो भएको थियो । हाम्रो उत्कृष्ट खेल त आउन बाँकी नै छ ।

नेपालको पहिलो फुटसल टोलीमा हुनुहुन्थ्यो । त्यतिबेला पनि यस्तै म्याटमा खेल्नुभएको थियो । पाँच वर्षपछि उस्तै फिल्डमा खेल्दा कस्तो महसुस भयो त ?

मलाई उस्तै महसुस भयो । तर लामो समयपछि खेलेका हुनाले गाह्रोचाहिँ भयो । धेरै समयपछि खेल्दा त्यसमा बानी पार्न अझै धेरै खेल खेल्नुपर्छ । हामीले पछिल्लो समय म्याटमा प्रशिक्षण गरिरहेको हुनाले फाइदा नै भयो ।

हाम्रो देशमा वास्तविक फुटसल मैदान एउटै छैन । पूर्वाधार आवश्यक भइसकेको होइन र ?

हाम्रो देशमा फुटसल आएको धेरै वर्ष भए पनि वास्तविक फुटसलका कुरा त भर्खरै सुरु भएका छन् । पहिला कृत्रिम घाँसे मैदान थियो भने अहिले काठको पार्केटिङ वा म्याट हुन्छ । वास्तविक फुटसल सुरु भएको छ । विस्तारै यो खेल माथि आउनेछ । अव भविष्यमा राम्रै होला भन्ने आस गरेको छु ।

फुटबलमा आफ्नो समयको स्टार खेलाडी हुनुहुन्थ्यो । फुटसलमा पनि लामो समय बिताइसक्नुभयो । पोखरामा बसेर स्तरीय फुटसल खेलाडी उत्पादन गर्न के गरिरहनुभएको छ ?

मचाहिँ टिमका युवा खेलाडी भाइलाई सहयोग गर्ने र प्रेरणा दिने काम गरिरहेको छु । आफूले जानेका कुराहरू सिकाइरहेको छु । आफूले सिकाएका कुरा प्रयोग गरेर नै यो खेल हामीले जित्न सकेका हौं ।

यस प्रतियोगिताले पोखरा क्षेत्रमा फुटसलको प्रसार र विकासमा कस्तो सहयोग पुग्ला ?

फुटसलमा अहिले प्रतियोगितामात्र सुरु भएको छ । फुटसलको वास्तविक विकास गर्न खेलाडीको व्यावसायिकता र ग्रासरुट कार्यक्रमलाई मुख्य प्राथमिकतामा राख्नुपर्छ । अहिले आफ्नै लगावका कारण फुटसल खेलिरहेको देख्छु । यो उनीहरूको मुख्य काममा पर्दैन । खेलाडीहरूले अरू काम गर्न छाडेर फुटसलमात्र खेल्न उनीहरूलाई आर्थिक रूपमा सम्पन्न पार्ने कार्यक्रम चाहिन्छ । व्यावसायिकतामा हामीले ध्यान दिनुपर्छ ।

३६ वर्षको उमेरमा पनि प्रतिस्पर्धात्मक खेल खेल्दा तपाईंले फिटनेसलाई कसरी मेन्टेन गर्नुभएको छ ?

खेलाडीका लागि सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा भनेकै फिटनेस हो । मैले यसलाई कायम राख्न सकेको छु । नियमित खेलिरहेको छु । युवासँग प्रशिक्षण गर्दा आत्मविश्वास पनि आउँदो रहेछ । आफूले सक्छु भन्ने जोस अझै उस्तै छ । खेल्न उमेर बाधक हुँदैन भनेर मैले आफैलाई प्रमाणित गरेको छु ।

फुटबल र फुटसलको फरक के छ ?

हामीलाई सुन्दा उस्तै लागे पनि धेरै फरक छ । फुटसलमा धेरै दौडिनुपर्ने हुनाले स्टामिना धेरै चाहिन्छ भने फुटसलमा तीव्र गति र माइन्ड गेम आवश्यक पर्छ । ११ जनाको फुटबल खेल्नेले फुटसल खेल्न कठिन हुन्छ । फुटसल खेल्नेहरू पनि फुटबलमा जाँदा त्यस्तै हुन्छ । नियमहरू पनि धेरै फरक हुन्छ । कमै खेलाडीले मात्र फुटसल र फुटबल दुवै खेल्न सक्छ ।

प्रकाशित : आश्विन ३, २०७८ ०८:५५
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

जर्जर बन्यो देशकै पहिलो विज्ञान क्याम्पस

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — अमृत साइन्स क्याम्पस (अस्कल) देशको पहिलो विज्ञान विषय अध्ययन गराउने क्याम्पस हो । विज्ञान विषयमात्र पढाइने यो देशको एउटा मात्रै क्याम्पस पनि हो । यो क्याम्पस २०१३ साल असोज १ गते स्थापना भएको हो । हाल क्याम्पस स्थापना भएको ६५ औं वर्ष पुगेको छ ।काठमाडौंको सोह्रखुट्टे–लैनचौर सडकको लगभगबीच भागमा स्थित अस्कल । यस क्याम्पसको पछाडी भने ठमेल क्षेत्र पर्छ । नेपालको शिक्षा व्यापारमूखि हुनु अघि यो क्याम्पसको महिमा कस्तो थियो भनेर बयान गर्न पनि कठिन हुन्छ ।

अस्कलको शान भनेकै यहाँबाट उच्च शिक्षा हासिल गरेका विद्यार्थीहरू हुन् । यहाँ पढेकाहरू देशका ख्यातिप्राप्त डाक्टर, इन्जिनियर, नेताहरू छन् । पूर्वप्रधानमन्त्री डा. बाबुराम भट्टराई, पूर्वप्रधानमन्त्री झलनाथ खनाल, पूर्वविज्ञान मन्त्री गणेश साह, राप्रपा नेता कमल थापा, डा. उपेन्द्र देवकोटा (स्वर्गीय)लगायत देशले मात्रै होइन विश्वले नै मानेका चिकित्सक, इन्जिनियर, पाइलट, प्राध्यापकहरू यही क्याम्पसका पूर्वविद्यार्थी हुन् ।नेपालमा विज्ञान विषयको उच्च अध्ययन भन्ने बित्तिकै सबैले आदर पूर्वक सम्झने नाम थियो अस्कल । मानव सभ्यतालाई आधुनिक विश्वसँग जोड्ने शिक्षा नै प्राकृतिक विज्ञान विषय हो । अत्याधुनिक विकासका लागि विज्ञान महत्वपूर्ण हुन्छ । तर, त्यही क्याम्पसमा विज्ञान पढेर ‘विश्व विज्ञान’ बुझेकाहरुका लागि अहिले यो क्याम्पसर खण्डहरभन्दा फरक छैन ।

विगत ९ वर्षदेखि असोज १ गते अस्कल स्थापना दिवस पारेर तत्कालिन प्रधानमन्त्री तथा पूर्व विद्यार्थी बाबुराम भट्टराईले ‘राष्ट्रिय विज्ञान दिवस’ मनाउने निर्णय गराएका थिए । खिलराज रेग्मी मन्त्रिपरिषद्का अध्यक्ष रहँदा ‘राष्ट्रिय विज्ञान दिवस’ मनाउन थालियो । तर, राष्ट्रिय विज्ञान दिवसको मुख्य स्मारकको वास्तविक अवस्था भने दयनीय छ । विज्ञान प्रविधिको युगमा विज्ञान विषयको मन्दिर जिर्ण र अस्तव्यस्त हुँदा पनि कसैको ध्यान पुगेको छैन ।शिक्षा, विज्ञान तथा प्रविधि मन्त्रालयले यो पटक नवौं विज्ञान दिवस मनाउने घोषणा गरेको छ । तर, त्यो सन्देश अस्कलसम्म भने पुगेको छैन । पुगेकै भए पनि औपचारिकतामात्रै सीमित हुनेछ ।


प्रकाशित : आश्विन ३, २०७८ ०८:५५
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×