नेपाल सुपर लिग : धड्कन रोकिने खेल- खेलकुद - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

नेपाल सुपर लिग : धड्कन रोकिने खेल

घरेलु फुटबलकै एक उत्कृष्ट खेलमा काठमाडौं रेजर्सले विराटनगर सिटी एफसीलाई ५–४ ले हरायो
राजु घिसिङ

काठमाडौँ — मनै लोभ्याउने खेल भनौं भने उच्च रक्तचाप हुनेहरूका लागि खतरा नै हुने खालको थियो । खेलमा तनाव लिनेकै लागि भन्ने हो भने त हृदयघात निम्त्याउने किसिमकै थियो । निकै रोमाञ्चक । अति नै रोमाञ्चक ।

मेसोके ओलोमोउ (१७) ले गोल गरेपछि खुसीमा पोज दिँदै काठमाडौं रेजर्सका खेलाडी । तस्बिर : हेमन्त श्रेष्ठ/कान्तिपुर

मुटुको धड्कन नै रोकिने किसिमको रह्यो काठमाडौं रेजर्सविरुद्ध विराटनगर सिटी एफसीको प्रतिस्पर्धा । दुवै टिमले आक्रामक फुटबल पस्किए । धेरै अवसर उपयोग गरे । यस्तो सनसनीपूर्ण र घरेलु फुटबलकै उत्कृष्ट खेलमा काठमाडौंले ५–४ ले बाजी मार्यो ।

नेपाल सुपर लिग (एनएसएल) को दशरथ रंगशालामा बिहीबार दोस्रो खेलमा फुटबलमा लिन सकिने सबै खालको रोमाञ्च अर्थात् मनोरन्जन अनुभव गर्न सकिन्थ्यो । खेल नाटकीय थियो । अझ सभ्य रूपमा भन्नुपर्दा स्तरीय, उत्कृष्ट । निकै उत्कृष्ट । रेफ्रीको निर्णयको विरोधमा बारम्बार दुवै टिमको ‘प्लेयर बक्स’ तनावपूर्ण बन्यो । दुवै टिमका एक–एक अफिसियललाई रातो कार्ड देखाउँदै रेफ्री नवीन्द्र महर्जनले प्यारापिटतिर पठाइदिए । थोरै भएपछि भीआईपी प्यारापिटका समर्थकको चिच्याहट चर्कै थियो ।

फेरि एकपल्ट विदेशी खेलाडी हाबी भए । खेलको ९ गोलमध्ये सात गोल विदेशीको नाममा रह्यो । काठमाडौंका क्यामरुनी फरवार्ड मेसोके ओलोमोउ एनएसएलकै पहिलो ह्याट्रिकर्ता भए । सुरुमा अग्रता भने विराटनगरले लियो । त्यो पनि २–० को । त्यसलाई उल्ट्याउँदै काठमाडौं ३–२ ले अघि बढ्यो । पहिलो हाफका ५ गोलमध्ये पछिल्ला ४ गोल ८ मिनेटभित्र भए । दोस्रो हाफमा काठमाडौंले ४–२ को अग्रता लियो । विराटनगरले अन्तर छोट्याउँदै ३–४ बनाएर संघर्ष जारी राख्यो । फेरि काठमाडौंले ५–३ बनायो । फेरि पनि विराटनगरले गोल फर्काएर अन्तर ४–५ मा झार्दै अंक जोड्ने आशा कायमै राख्यो । तर, अन्तिम नतिजा ५–४ काठमाडौंको पक्षमा गयो ।

विराटनगर सिटीका कप्तान रन्जित धिमालको क्रसमा बल डिफ्लेक्ट हुँदै पेनाल्टी क्षेत्रमा पुग्यो । जसलाई एडेलाजा सोमिडेले ‘फिल्क’ गर्दै बल काठमाडौंका गोलकिपर विकेश कुथुको टाङमुनिबाटै पोस्टको दिशा दिँदै विराटनगरलाई अघि बढाए । मैदानको आफ्नै क्षेत्रबाट सन्तोष तामाङले दिएको बल अघि बढाउँदै पेड्रो मान्जीले विकेशलाई छक्याएर ३३ औं मिनेटमा अग्रता दोब्बर बनाए । त्यो मुभमा स्पेनी फरवार्ड अफसाइड रहेको भन्दै काठमाडौंले चर्को विरोध गर्‍यो । मैदानमा खेलाडीभन्दा बढी उसको प्लेयर बक्स तातियो । निर्णायकहरूमाथि गालीगलौजमै उत्रिए । अफिसियल राकेश कार्कीलाई रातो कार्ड देखाउँदै रेफ्रीले बाहिर पठाइदिए ।

‘हामी लाइनमै छौं । दोस्रो गोल अफसाइड हो,’ काठमाडौंका प्रशिक्षक बालगोपाल महर्जनले भने, ‘स्तरीय रेफ्रीको अभाव देखेको छु ।’ दोस्रो हाफमा विराटनगर पछाडि परेको अवस्थामा सन्तोषको प्रहार काठमाडौंका खेलाडीको हातमा लाग्दा र मनीष डाँगीलाई विश्वास श्रेष्ठले ट्याकल गर्दा पेनाल्टीको माग गर्दै चर्को प्लेयर बक्स तातिएको थियो । त्यसैक्रममा अफिसियल अशोक यादवलाई रातो कार्ड दिँदै बाहिर पठाउनुपर्‍यो । दुई खेलअघि एनएसएलका रेफ्रीलाई आफूले देखेका सबैभन्दा खराब भनेका विराटनगरका प्रशिक्षक यान लले बिहीबार भने निर्णायकको आलोचना गरेनन् ।


काठमाडौंको पाँचमध्ये चार गोल उस्तै प्रकृतिको रह्यो । मेसोकेले ३५ औं मिनेटमा प्रहार गरेको बल गोलकिपर किशोर गिरीको ग्लोभ्स हुँदै जाली चुमेपछि काठमाडौं खेलमा फर्कियो । मेसोकेले ३६ औं मिनेटमै डिफेन्डर विक्रम धिमाललाई छक्याउँदै सेकेन्ड बारमा प्रहार गरेको बल सिधै गोलमा परिणत भयो र खेल २–२ भयो । खासमा क्रसजस्तो देखिएको त्यो प्रहारमा बलले टप बारमा जाली चुम्यो । विजय धिमालले मेसोकेलाई पेनाल्टी क्षेत्रको ठीकबाहिर दायाँतिर फाउल गरेपछि काठमाडौंले फ्रिकिक पायो । त्यसैमा स्टेफेन समिरले सेकेन्ड बारमा च्याप्दै प्रहार गरेको बल गोलकिपर किशोर र डिफेन्सले भेट्टाउनै सकेनन्, काठमाडौं ३–२ ले अघि बढ्यो ।

मेसोकेले विजयलाई छक्याउँदै सिक्स यार्ड लाइनस्थित कठिन कोणबाट गोलकिपर किशोर रहेकै फस्ट बारबाट बललाई जाली चुमाउँदै ६८ औं मिनेटमा एनएसएलकै पहिलो ह्याट्रिक पूरा गरे । यसको खुसीयालीमा जिम्न्यास्टिकका यी पूर्वखेलाडीले एक्रोब्याटिक कौशल देखाए । प्रतियोगितामा उनको गोलसंख्या ४ पुगेको छ । धनगढीका ओलावाले आफिज र विराटनगरका मान्जीको पनि ४ गोल नै छ । सन्तोषको पासमा करिब २५ यार्डबाट प्रहार गर्दै रजिनले ७९ औं मिनेटमा लोभलाग्दो गोल गर्दै विराटनगरलाई खेलमा फर्काउने प्रयास गरे । तर, छिरिङ गुरुङले ८२ औं मिनेटमा काठमाडौंलाई फेरि दुई गोलको अग्रता दिलाए ।

अक्सनमा बिक्री नभएपछि घाइते खेलाडीको स्थानमा मौका पाएका छिरिङको गोलको मुभ सम्भवत एनएसएलकै उत्कृष्ट रह्यो । उनले आफ्नै क्षेत्रबाट अघि बढाउँदै विपक्षीका पाँच खेलाडीलाई छक्याउँदै मेसोकेलाई पास दिए । मेसोकेले बल छिरिङलाई नै दिए र उनले गोलकिपर किशोरलाई कुनै मौका दिएनन् र उत्कृष्ट गोल गर्दै काठमाडौंलाई ५–३ ले अघि बढाए । विराटनगरका कप्तान रन्जितको पासमा एडेलाजाले तिघ्राले पेनाल्टी क्षेत्रमा रोकेको बललाई मान्जीले इन्ज्युरी समयको चौथो मिनेटमा गोल गर्दै फेरि अन्तर एक गोलमा झारे । तर, प्रतियोगितामा मान्जीको व्यक्तिगत चौथो गोल अंक जोड्न पर्याप्त भएन । थप तीन अवसर उपयोग नगरेको मूल्य पनि विराटनगरले चुकाउनुपर्‍यो ।

काठमाडौं प्लेअफमा

‘नसोचिएको नतिजा,’ काठमाडौंका प्रशिक्षक बालगोपाल महर्जनले भने, ‘राम्रो प्रदर्शन । राम्रो स्कोर निस्कियो ।’ उनले थपे, ‘हरेक दिन सम्पूर्ण पक्षमा सुधार भइरहेको छ । विदेशी खेलाडी सोचेभन्दा राम्रा छन् । दुई गोल खाएपछि अलि बढी आक्रमक भएका हौं ।’ उनको टिमले तेस्रो जितसँगै शीर्षस्थानको धनगढी समान १० अंक बनाउँदै प्लेअफमा स्थान पक्का गर्‍यो । धनगढीविरुद्ध ३–० ले हारेकोले हेड टु हेडमा पछाडि परेको काठमाडौं दोस्रो स्थानमा छ ।

दोस्रो हारपछि विराटनगर (७ अंक) को भाग्य भने लिगको अन्तिम खेलमा ललितपुर सिटी (६ अंक) विरुद्धको नतिजामा निर्भर भएको छ । उसका भारतीय प्रशिक्षक यान लले काठमाडौंविरुद्धको खेलबारे भने, ‘गोल गर्नेमा समस्या भयो । डिफेन्समा कमजोरी । गोलकिपरमा पनि कमजोरी भयो । जिरो एङ्गलबाट गोल अपेक्षा पनि गरेका थिएनौं । अब अर्को खेल जित्नैपर्छ र त्यसमा फर्किनको लागि खेलाडीहरू मानसिक रूपमा तयार हुने आशा छ ।’ उनले पहिलो हाफमा घाइते भएका तीन खेलाडी निरकुमार राई, सरोज दाहाल र विक्रम धिमाललाई परिवर्तन गरेकाले पनि समस्या भएको बताए ।

ललितपुरको सम्भावना कायमै

मुख्य प्रशिक्षक प्रदीप हुमागाईंलाई बर्खास्त गरेपछिको पहिलो खेलमै ललितपुर सिटी एफसीले जित हात पारेको छ । सहायक प्रशिक्षक राजु तामाङ कार्यबाहक बनेको पहिलो खेलमै ललितपुरले बुटवल लुम्बिनीलाई १–० ले हरायो । विहीबारको पहिलो खेलको एकमात्र गोल अजरबैजानी मिडफिल्डर नुर्लान जाहिदले गरे ।

कमल श्रेष्ठको कर्नरमा नीरज बस्नेतले ‘ओभरहेड किक’ हाने र त्यसैमा कप्तान अञ्जन विष्टले हेडद्वारा बल प्रहार गरे । त्यही बललाई नुर्लानले ‘सिक्स यार्ड बक्स’ निरबाट डाइभिङ हेड गर्दै पाँचौं मिनेटमै ललितपुरलाई अग्रता दिलाए । ललितपुरले जति आक्रमण गरे, पहिलो हाफमै गरे । उसका तीन राम्रा प्रहारमा बुटवल लुम्बिनीका कप्तान एवं गोलकिपर विशाल श्रेष्ठ बाधक भए ।

पहिलो जितसँगै ललितपुर ६ अंक जोड्दै चौथो स्थानमा उक्लियो । उसले लिगको अन्तिम खेलमा विराटगर सिटीविरुद्ध खेल्नेछ र त्यसमा तीन अंक जोड्नसके शीर्ष चारमा स्थान पक्का गर्नेछ । बुटवल लुम्बिनीले चाडका मिडफिल्डर अर्मान्ड बेडुमको स्थानमा अभिषेक रिजललाई एनएसएलमा डेब्यू गराए पनि उनले खासै प्रभाव छाड्न सकेनन् । प्रतियोगितामा प्रभावशाली सुरुआत गरेको बुटवल लुम्बिनीको प्रदर्शन खस्किँदै गएको छ । उसको अपराजित यात्रा चौथो चरणमा काठमाडौंले १–० ले समाप्त गरेको थियो । लगातार दोस्रो हारसँगै उसको प्लेअफमा पुग्ने सम्भावना कठिन बनेको छ । अन्तिम खेलमा धनगढीलाई पराजित गर्नसके पनि उसको प्लेअफ खेल्ने सम्भावना अरू टिमकै हातमा हुनेछ ।

प्रकाशित : वैशाख २४, २०७८ ०७:५५
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

अघोषित राजनीतिक संकटकाल

बालुवाटार दाहिना हुनेका लागि ठीकै होला, अरूलाई मौजुदा संस्था र संयन्त्र टेक्ने–समाउने ठाउँ भएनन् ।
कोरोनासम्बद्ध स्वास्थ्य संकटलाई यो विकराल अवस्थामा ल्याइपुर्‍याउनमा तिनै जिम्मेवार छन्, जसले समग्र समाजका नाममा आफ्ना लागि मात्र निर्णयहरू गरिरहे, कमिसनका लागि सबैभन्दा ज्यादा गैरजिम्मेवार बनिरहे ।
उज्ज्वल प्रसाई

विषयविज्ञता नभएका सर्वसाधारणले उपलब्ध सूचना र विश्लेषण पढेर बुझेको सत्य एउटै छ— कोरोनाबाट खेर जान सक्ने लाखौं मान्छेको एक बारको जुनी बचाउने सबैभन्दा भरपर्दो उपाय खोप लगाउनु हो । कोरोनाविरुद्धको खोप लगाएकामध्ये धेरैलाई रोगले गाँज्न सक्छ तर ठूलो क्षतिबाट जोगाउने सम्भावना अधिक हुन्छ ।

वैज्ञानिकहरूले तोकेको अन्तरालमा सबै मानिसले दुई डोज खोप लगाउन पाए भने यो महासंकटबाट समग्र समाज जोगिन सक्छ । तर विडम्बना कस्तो छ भने, सिंगो समाजको वर्तमान र भविष्य जोगाइदिन सक्ने त्यही खोपमा भयानक षड्यन्त्र रचिएको छ ।

महासंकटबाट पार पाउने एक मात्र बाटो अवरुद्ध गराउने त्यस्तो षड्यन्त्र कहाँ हुँदै छ र कसले गर्दै छ ? खबरहरू भन्छन्, स्वयं बालुवाटार त्यो षड्यन्त्र रच्ने र कार्यान्वयन गराउने केन्द्र हो । कमिसनबाट आउने करोडौं रुपैयाँको खेल सुरु भएपछि खोप आउन नसकेको हो । खबरका सहजै बुझिने संकेत छन्— बालुवाटारकै हातमा त्यो लट्टाई छ जसमा गुजुल्टो परेर बेरिएको छ कमिसनको मुद्दा । कमिसनको त्यो लट्टाईमा फसेको लाखौं डोज खोपले आज बितिरहेका दर्जनौं मान्छेका ज्यान जोगाउन सक्ने प्रचुर सम्भावना थियो । अहो, सम्झँदा मात्र पनि शरीर फतक्क गलेर आउँछ ! कोरोनाको सिकार भएका ती चिनारुका अनुहारहरू झलझली आँखामा आउँछन् ! दुःख, आक्रोश र क्षोभले छाती ढक्क फुल्छ; गला अवरुद्ध हुन्छ !

आजका दिनमा बालुवाटार ठाउँविशेष, भवनविशेष र कोही पदासीनको बासस्थानविशेषको नाम मात्रै होइन । बालुवाटार स्वयं मौजुदा सबै संस्थालाई आफ्नो काबुमा राख्न सफल एक शक्तिपुञ्ज हो । शक्ति पृथकीकरणको सिद्धान्त मान्ने व्यवस्थाको त्यस्तो केन्द्र हो जसले सारा व्यवस्थाकै नियति निर्धारण गरिदिन थालेको छ । त्यही सर्वशक्तिमान बालुवाटार सिंगो समाजको उद्धार हेतु ल्याइने जीवनबुटीको राजमार्गमा सबैभन्दा ठूलो तगारो बनेको खबर सार्वजनिक छ । अझै कति दिन र साता बालुवाटार त्यस्तै तगारो बनिरहन्छ, ठेगान छैन । अनि जोगिन सक्ने ज्यानहरू कति दिनसम्म यसै शून्यमा बिलाइरहन्छन्, यकिन छैन ।

के अहिलेको त्रासदी खोप नआएका कारण मात्र उत्पन्न भएको हो ? होइन । खोप ल्याउने र वितरण गर्नेबाहेक गर्नुपर्ने अरू थुप्रै काम थिए । पहिलेको अनुभवले कार्यसूची तयार गरिदिएको थियो, विषयका जानकार विज्ञहरूले गर्नैपर्ने कामबारे सुझाउने कुनै मौका चुकाएका थिएनन् । ती कामका सूची यहाँ दोहोर्‍याउन आवश्यक छैन । सामान्य सूचनामा पहुँच हुने जोसुकै सर्वसाधारणले पनि ती नभएका काम केके थिए, मुखाग्र भन्न सक्छन् । क्वारेन्टिन, आइसोलेसन, अक्सिजन, औषधि, प्राविधिक जनशक्ति इत्यादिको विस्तार र चुस्त व्यवस्थापन । भारत र अन्यत्रका घटना र तीबारेका सूचनाका आधारमा समयमा लिनुपर्ने निर्णय । ती निर्णयबारे जनतालाई बुझाउनुपर्ने दायित्व । र, आम नागरिकको साथ लिएर गर्नुपर्ने तयारीबारे कसैले नसुझाएको पनि होइन । यद्यपि हिजोअस्तिसम्म ‘कोरोना परास्त गरेर नेपालीले आफ्नो पराक्रम सिद्ध गरेको’ जस्ता प्रचारमै व्यस्त थियो सत्ता । त्यही प्रचारले सर्वसाधारणलाई पनि आसन्न संकटको सही आकलन गर्न दिएन, अन्यत्रका आँकडासँग दाँजेर पहिले भएका क्षतिलाई कम आँक्न उसै गरी हौस्याइरह्यो ।

वर्तमान भयग्रस्त छ । जो जहिल्यै सत्ता र स्रोतभन्दा पर छ, उसका दुःख तेब्बर भएका छन् । को कति बेला कसरी फुत्त चुँडिन्छ, थाहा छैन । भोकको कैरन सुरु भए मुक्ति कहिले र कसरी होला, भन्न सकिन्न । बाँचेकाको भविष्य स्वयं अनिश्चयको डरलाग्दो भुमरी भएर उनीहरूकै आँखामा मडारिरहन्छ । प्रत्येक क्षण सुन्नुपरेका चट्याङजस्ता खबरले बलजफ्ती जुटाउन खोजेको शान्ति नराम्ररी बिथोल्छ । दुःखमा भएका साथी र आफन्तलाई सहयोग गर्न सकिन्न, आफैंले संकट भोग्दा कसैको दह्रो आड पाइएला भनेर आशा गर्ने ठाउँ छैन । भरोसा बन्नुपर्ने संस्था सबै बालुवाटारको कब्जामा छन् । बालुवाटार दाहिना हुनेका लागि ठीकै होला, अरूलाई मौजुदा संस्था र संयन्त्र टेक्ने–समाउने ठाउँ भएनन् ।

यो एकसरो व्याख्याले भनिसक्यो— समस्या स्वयं विषाणु होइन । यो त्रासद वर्तमानमा हामीलाई ल्याइपुर्‍याउने मुख्य कारण कोरोना र यसका अनेक भेरियन्टहरू होइनन् । सूचना र संवेदनशीलताको कमीका कारण आम मानिसबाट कमजोरीहरू भएका होलान् तर समस्याको जड कारण ती ‘गल्ती’ गर्ने सर्वसाधारण पनि होइनन् । यो अवस्थामा ल्याउनमा खास व्यक्ति, खास समूहहरू दोषी छन्; तिनको पहिचान गर्नु आवश्यक छ ।

कोरोनासम्बद्ध स्वास्थ्य संकटलाई यो विकराल अवस्थामा ल्याइपुर्‍याउने ती निर्णायक मान्छेहरू हुन्, जसले समग्र समाजका नाममा आफ्ना लागि मात्र निर्णयहरू गरिरहे । तिनै जिम्मेवारहरू हुन् जो कमिसनका लागि सबैभन्दा ज्यादा गैरजिम्मेवार बनिरहे । तिनका लागि आफ्नो सत्ता, आफ्नो सुरक्षा, आफ्नो पदीय भविष्य, आफ्नो बजार र आफ्नै बडप्पन मात्र केन्द्रीय चिन्ता भयो । तिनका प्राथमिकताको सूचीमा आम मानिस कहिल्यै परेनन् । यो महासंकट निम्त्याउने तिनै निर्णायकहरू हुन् जसले लोकतन्त्र भनिएको यो व्यवस्थालाई आम मान्छेका संकट पार लगाउने ऊर्जा बन्न कहिल्यै दिएनन् । तिनले निम्त्याएको यो संकट केवल स्वास्थ्यको संकट होइन । यो डरलाग्दो राजनीतिक संकट हो, यो स्वयंमा अघोषित संकटकाल हो । ती निर्णायक मान्छेहरूले जानीबुझी, थाहा पाईपाई, योजना बनाएर तर घोषणा नगरेर आम मानिसमाथि लादेको संकटकाल हो यो ।

सूचनामा पहुँच हुनेले दुनियाँमा त्यस्ता उदाहरणहरू पनि देखेका छन्, जहाँ आम नागरिकका चिन्तालाई केन्द्रीय बनाएर निर्णय गरियो । त्यस्ता जिम्मेवार निर्णायकका काममा भरोसा थियो, नागरिकले बलियो साथ दिए । त्यहाँ खडा गरिएका संस्थाहरूले पनि आम मान्छेकै चिन्तालाई मुख्य बनाए, हुन सक्ने ठूला क्षति जोगाए । यो सफलता केवल औषधि, अस्पताल र खोपको मात्रै सफलता होइन । निश्चय नै, विज्ञान र स्वास्थ्य क्षेत्रका सराहनीय काम हुन् यी । समयमा खोप लगाएर, सही निर्णय लिएर, उपचार दिलाएर, चुस्त व्यवस्थापन गरेर धेरैको ज्यान जोगाएको सही राजनीतिक निर्णयले हो । आम मानिसको सरोकारप्रति चिन्तित भएर यतिको सफलता हासिल भएको हो । त्यसैले यो राजनीतिक सफलता हो ।

जसले राजनीतिलाई तिकडमहरूको निर्मम खेलका रूपमा खेले, तिनले केवल प्रोपगान्डा रचे । सर्वसाधारण झुक्याउने विधि खोजिरहे, भ्रमका बाक्ला पर्दा हालेर सत्य छोप्ने दुष्प्रयत्न गरिरहे । तिनले सही सूचना लुकाए, तथ्यांक तोडमरोड गरे र आसन्न संकटप्रति आम मान्छेलाई चनाखो बन्न दिएनन् । अन्दाज नै नगरेको संकटको दलदलमा फस्न थालेका नागरिकलाई पदीय अहंकारको धरहरा देखाइरहे, नक्कली शानका कुम्भ भेला आयोजना गरिरहे । नेपालसँग मिल्दोजुल्दो खबर भारतको छ, त्यसो त केपी ओलीलाई मोदीकै देखासिकी गरेको आरोप लागेको आजदेखि होइन ।

सबैभन्दा बढी कोरोना संक्रमण फैल्याउने गरी लाखौं मान्छेको भेला हुने कुम्भमेला एक वर्षअघि नै सारेर धुनधानका साथ आयोजना गर्ने योजनाकार स्वयं जिम्मेवार सत्ताधारी हुन् । पछिल्ला खबर अझै याद राख्न लायक छन् । उत्तरप्रदेशका सबै जिल्लामा हिन्दुहरूले पवित्र मान्ने घरपालुवा जन्तु गाईलाई कोरोनाबाट जोगाउन हेल्प डेस्क स्थापना गरिएको छ । यही प्रदेशमा मर्दै गरेका हजारौं मान्छेले न शय्या पाएका छन्, न औषधि, न अक्सिजन । अर्को खबरले भन्छ— गायत्री मन्त्रोच्चारणले कोरोना निको पार्न कति भूमिका खेल्छ भनेर थाहा पाउन सरकारी अनुदानमा अहिले अनुसन्धान चलिरहेको छ । यी सबै राजनीतिक निर्णय हुन्, सरकारी कदम हुन् ।

चालु राजनीतिक संकटकाल निमुखा, सुकुमबासी, मजदुर र सत्ताको सेरोफेरोमा नभएका आम मानिसका लागि सबैभन्दा बढी घातक छ । यी बहुसंख्यक मान्छेले यो राजनीतिक संकटकालको अन्तर्य आजै थाहा नपाउलान् र आजै यी सबै ती सत्तासीनलाई सबक सिकाउन नउठ्लान् । तर जति संकट झेलेर जिउँदो रहन्छन् र जतिले बुझ्छन्, तिनले हिसाब राख्लान् । कम्तीमा विस्मृतिमा नपुर्‍याई यी दुर्दिनहरूलाई सम्झेलान् र मुख्य दोषीहरूका अनुहार पनि खिपेर राख्लान्, मस्तिष्कमा । इतिहास कसरी लेखिन्छ, भन्न सकिन्न । सत्ताको सुमेरु घुमिरहने शिला–लेखकहरूले बुनेका कथा नै इतिहास भइरहे, सनकका धरहरा र अहंकारका कुम्भ भेलाहरू प्रशंसित होलान् । आम मान्छेले लेखेको इतिहासमा भने यी सबै विद्रूप असफलता र ढोङका स्मृतिस्तम्भका रूपमा अभिलिखित हुनेछन् । केपी ओली, नरेन्द्र मोदीजस्ता शासकहरू जनलिखित इतिहासमा कस्ता पात्रका रूपमा चित्रित हुनेछन् ? यिनलाई दिइने विशेषणहरू उच्चारण गर्नसमेत कति सकसपूर्ण, अहो !

प्रकाशित : वैशाख २४, २०७८ ०७:४६
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×