नवराज च्याम्पियन

रूपा गहतराज

(नेपालगन्ज) — त्रिभुवन आर्मी क्लबका धावक नवराज साउदले पाँचौं नेपालगन्ज म्याराथनको उपाधि जितेका छन् । शनिबार उनले निर्धारित ४२.१९५ किलोमिटर दूरी २ घण्टा २५ मिनेट ४२ सेकेन्डमा पूरा गरेका थिए । उनले ६५ हजार रुपैयाँ पुरस्कार प्राप्त गरे । 

ZenTravel


आर्मीका खेलाडीको शीर्ष पाँच स्थान कब्जा गर्दै वर्चस्व जमायो । खगेन्द्र भाटले २ घण्टा २५ मिनेट ५८ सेकेन्डबाट दोस्रो र राजन रोकाया २ घण्टा २९ मिनेट १४ सेकेन्डबाट तेस्रो भए । उनीहरूले क्रमश: ४० र २० हजार पुरस्कार पाए । चौथो र पाँचौं स्थानमा रामप्रसाद भट्टराई र देवराज महतारा रहे । एपीएफका गणेश ठकुरी छैटौं र बर्दियाका शेरबहादुर थारु सातौं भए । शीर्ष आठभित्रका खेलाडीले नगद पुरस्कार पाए ।

महिला हाफ म्याराथनतर्फ आर्मीकी पूर्णलक्ष्मी न्यौपाने विजेता भइन् । उनले निर्धारित दूरी १ घण्टा ३० मिनेट २१ सेकेन्ड पार गरिन् । उनले ४० हजार पाइन् । राममाया बुढा १ घण्टा ३० मिनेट ५८ सेकेन्डबाट दोस्रो भइन् । उनले २० हजार पाइन् । कृष्णश्वेरी सिन्तकला तेस्रो हुँदै १० हजार पुरस्कार थापिन् । मन्जु रावत र प्रतीक्षा मगर चौथो र पाँचौं भए ।

पुरुष १० किलोमिटर खुलातर्फ अजितकुमार यादव विजयी भए । उनले ३१ मिनेट ४० सेकेन्डमा दूरी पार गरे । उनले १० हजार पाए । रामजी बस्नेत र सन्तोषविक्रम विष्ट दोस्रो र तेस्रो भए । महिला ५ किलोमिटरमा काजल विष्ट १८ मिनेट ४५ सेकेन्डमा दौड पूरा गर्दै विजेता भइन् ।

उनले १० हजार पाइन् । जुनेली सुनारले दोस्रो हुँदै ७ हजार तथा कल्पना थारुले तेस्रो हुँदै ५ हजार पुरस्कार पाए । ५ किमि छात्रमा केशर मास्के, एकेन्द्र विक र कमल विक तथा छात्रा ३ किमि दौडमा सीमा चौधरी, पूर्णिमा खड्का र हरिमाया गुरुङ शीर्ष तीन स्थानमा विजयी भए । २ किमि कर्पोरेट दौडमा केशव बीसी, अरुण गौतम र डा. सन्दीप गुरुङले शीर्ष तीन स्थानमा सफलता पाए ।

किड्स रनतर्फ मोडल एकेडेमी प्रथम हुँदा युनाइटेड एकेडेमी दोस्रो र इन्टिग्रेटेड तेस्रो भए । नेपालगन्जको वीपी चोकबाट सुरु भई कोहलपुर चौराहदेखि उत्तरतर्फ पुगेर सोही रुट हुँदै पुन: वीपी चोकमा आएर म्याराथन सकिएको थियो ।

यज्ञबहादुरको सफलता
कोहलपुर नगरपालिकाका यज्ञबहादुर खत्री फरक क्षमताका लागि भएको ३ किलोमिटर दौडमा प्रथम भए । गत वर्षझैं उनले आफ्ना प्रतिस्पर्धीलाई उछिने । उनको मेरूदण्डले काम गर्दैन । दार्चुलामा काम गर्द जाँदा ०६० सालमा रोड कटिङ गर्दा पहाडबाट खसे । त्यसपछि धेरै उपचार गराउँदा पनि उनी ठीक हुन सकेनन् । उनको कम्मरमुनिको भागले काम गर्दैन । अहिले उनी घरमै किराना पसल गर्छन् । ट्राइसाइकलमा पसलका लागि सामान किन्न रूपेडिया पुग्छन् । ‘पसलका लागि सामान ल्याउने काममा नै दिन बित्छ,’ उनले भने, ‘रोएर बसेर के गर्नु, बाँच्नका लागि कमाउनै पर्‍यो ।’

कोहलपुर नगरपालिकाका शेरबहादुर शाही बिहान सबेरै नेपालगन्ज आइपुगे । पहिलोपल्ट भाग लिन आएका उनी निकै उत्साही थिए । उनी दोस्रो भए । ‘पहिलोपल्ट भए पनि रमाइलो अनुभूति भयो,’ उनले भने, ‘जित–हारभन्दा पनि हामीजस्ता फरक क्षमताको सहभागिता हुनु नै ठूलो कुरो हो ।’ व्यवस्थापकीय कमजोरीका कारण आफूहरू ट्राइसाइकलमै नेपालगन्ज आउनुपरेको उनले गुनासो गरे ।

कोहलपुरकै सेवकराम थारुले तेस्रो भए । जन्मजात पोलियोले गाँजेपछि उनको खुट्टाले काम गर्दैन । उनीसँग कुनै रोजगारी छैन । हातकै भरमा घरमा खेतबारीमा काम गर्छन् । ‘यस्ता प्रतियोगितामा सहभागी हुँदा उत्साह मिल्छ,’ उनले भने, ‘जितेको पैसा घरखर्चमा लगाउँछु ।’

प्रकाशित : मंसिर ८, २०७६ ०७:४३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

‘अम्मी ने स्कुल भेजा’

‘पढ्यो भने धेरै कुरा सिक्न र बुझ्न पाइन्छ, मलाई अझै पढ्ने मन छ, अहिल्यै बिहे गरे पढ्न पाउँदिनँ’
रूपा गहतराज

नेपालगन्ज — पालगन्ज उपमहानगरपालिका ८, गगनगन्जकी सबिना हलवाई १८ वर्षकी भइन् । किशोर उमेरसम्म विद्यालय पुगेकी थिइनन् । साथीहरू ठाँटिएर विद्यालय जाँदा उनलाई पढ्ने मन नलागेको होइन । त्यो चाहना दबाएर राखिन् । बुवा अरूको पसलमा कपडा सिलाउँछन् । आमा घरधन्दामा व्यस्त । कसैले पढ्न हौंसाला दिएनन् ।

पढ्ने उमेरमा घरधन्दामा तल्लीन उनी अहिले नेपालगन्ज ४, सल्यानीबागमा रहेको आधारभूत विद्यालयअन्तर्गत बालबिकास कक्षामा भर्ना भएकी छन् । ‘घरनजिकै स्कुल खुलेपछि पढ्न पाएँ,’ उनले भनिन्, ‘अम्मी ने ही स्कुल भेजा है ।’ छात्रा विद्यालय सञ्चालनमा आएको खबर पाएपछि आमाले छोरीलाइ विद्यालय पठाएकी हुन् । ढिलो अवसर मिले पनि उनलाई संकोच छैन् । ‘धेरै पढने धोको छ,’ उनले भनिन्, ‘बल्ल त सुरु गरेँ ।’ कक्षामा उनी पाकी विद्यार्थी हुन् । अन्य छात्रालाई अनुशासनका साथै पढ्न सिकाउँछिन् । सविना पढाइमा जिज्ञासु रहेको कक्षा शिक्षक रितु क्षत्रीले बताइन् ।

‘जस्तोसुकै काम परे पनि दैनिक विद्यालय आउछिन् एक दिन पनि गयल हुँदिनन्,’ रितुले भनिन्, ‘सबैभन्दा राम्रो कुरा साना बालिकासंग बसेर पढ्न संकोच मान्दिनन् । उनी अहिले कक्षाकी अभिभावक पनि हुन् ।’ सबिना विद्यालय गएको देखेर उनका २ बहिनी पनि पढ्न थालेका छन् । उनका भाइ मदरसामा पढीरहेका छन् । उमेर पुगिसकेको भन्दै घरमा सबिनाको बिहेको कुरा पनि चल्ने गरेको छ । पढाइ सकेर मात्र बिहे गर्ने उनको निधो छ । ‘पढ्यो भने धेरै कुरा सिक्न र बुझ्न पाइन्छ,’ उनले भनिन्, ‘मलाइ पढ्ने मन छ, अहिले बिहे गरे पढ्न पाउदिनँ ।’

उनी उदाहरण मात्र हुन् । यहाँ छात्रा विद्यालय सञ्चालनमा आएपछि धेरैको पढने रहर पूरा भएको छ । नेपालगन्ज १ की १२ वर्षीया फारिया खान १ कक्षामा भर्ना भएकी छन् । ‘स्कुल आउँदा रमाइलो लाग्छ,’ उनले भनिन्, ‘पहिले परिवारले पढ्न दिएनन् ।’ उनका बुवा अटो रिक्सा चलाउँछन् । घरनजिकै छात्रा विद्यालय सुरु भएपछि परिवारले नाम लेखाइदिए । उनले पढ्न पाइन् । बाबुले नै कलमकापी किनेर ल्याइदिन्छन् । कहिलेकाँही खाजाको चिन्ता हुन्छ । ‘स्कुल आउँदा भोकै आउँछौं,’ उनले भनिन, ‘हाफछुट्टी भएपछि घरमै गएर खाना खान्छौं ।’ उनका अनुसार खाजाका लागि अभिभावकले पैसा दिन सक्दैनन् । उनीसँगै २ बहिनी पनि पढ्न आउछन् ।

विद्यालय जाने र पढने रहर पूरा भयो । उनीहरूलाई अहिले पढ्न आवश्यक पर्ने कापीकलम अभावले पिरोल्ने गरेको छ । नेपालगन्ज ४, की १० वर्षीया सानिया शाही २ बहिनीसँगै केही दिनअघि कक्षा १ मा भर्ना भइन् । परिवारले नै पढ्न पठाए । आफूसित सिसाकलम र इरेजर नहुँदा खल्लो लाग्ने गरेको उनले सुनाइन् । ‘धेरै किन्न पर्‍यो भनेर परिवारका सदस्य झर्किन्छन्,’ उनले भनिन्, ‘कलम र पेन्सिल नहुँदा साथीसंग मागेर लेख्छु ।’ उनका बुबा रिक्सा चलाउँछन् ।

विद्यालयमा मदरसाबाट आएका बालिका धेरै छन् । जसमध्ये ९० प्रतिशत विपन्न समुदायका छन् । पढ्न शुल्क लाग्दैन । शैक्षिक सामग्री अविभावकले जोहो गर्नुपर्छ । ‘सीमित स्रोत–साधनमा सञ्चालन गरिरहेका छौं,’ प्रधानाध्यापक बुधेश जयसवालले भने, ‘अलिकति भए पनि चेतनाको स्तर बढेको छ । छोरी पढाउनु हुँदैन भन्ने मानसिकता भन्दा माथि उठेका छन् ।’

छात्रालाई ध्यानमा राखेर उपमहानगरपालिकाले यसै वर्षदेखि सल्यानीबागमा यस्तो विद्यालयका सञ्चालनमा ल्याएको हो । विद्यालयमा अहिले २ सय ७४ छात्रा पढिरहेका छन् । यसअघि नेपालगन्जमा सरस्वती मावि एकमात्र छात्रा विद्यालय थियो । विपन्न समुदायलाई लक्षित गरी छात्रा विद्यालय सञ्चालनमा ल्याइएको हो ।

प्रकाशित : मंसिर ७, २०७६ ११:०९
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×