क्रिकेटमा जम्दै सप्तरी

६ महिनाभरि प्रतियोगितै–प्रतियोगिता
अवधेशकुमार झा

राजविराज — कुनै बेला नेपाली राष्ट्रिय क्रिकेट टोलीका महत्त्वपूर्ण खेलाडीहरू सप्तरीका हुन्थे । पछिल्लो केही वर्ष त्यो क्रम न्यून भयो । फेरि एकपटक सप्तरी जिल्लामा क्रिकेट प्रतियोगिताहरूका कारण नयाँ खेलाडी उत्पादनको आस बढेको छ ।

पछिल्लो ६ महिनामा क्रिकेट संघसँगको समन्वयमा मात्र विभिन्न स्तरीय प्रतियोगिताहरू भएका छन् । स्थानीय क्लब र संघसंस्थाको आयोजनामा अन्य धेरै प्रतियोगिताहरू भएका छन् ।

महबुब आलमजस्ता कीर्तिमानी खेलाडीसहित दीपेन्द्र चौधरी, सन्दीप श्रेष्ठ लगायतका एक समय राष्ट्रिय टोलीका महत्त्वपूर्ण हिस्सा सप्तरीकै हुन् । सप्तरीबाटै शैलेन्द्र खडका, पवन दास, राजन खडगी, रोहन विक, प्रशान्त सिंह, अमित यादव लगायतका थुप्रै खेलाडी राष्ट्रियस्तरमा आफ्नो कौशल देखाइसकेका छन् ।

क्रिकेटको उर्वर भूमि मानिएको सप्तरीमा पछिल्लो १० वर्ष निक्कै कमजोर रह्यो । लगानीको अभावमा स्तरीय प्रतियोगिता हुन नसक्नुका कारण सप्तरीबाट खेलाडी उत्पादनको क्रम रोकिन नै पुग्यो । यसका साथै स्तरीय खेलमैदानको अभाव पनि क्रिकेट खेलाडीहरूका लागि प्रतिकूल स्थिति बन्नुको कारण बन्यो ।

पछिल्लो समय स्थानीय सरकारले क्रिकेटको विकासमा लगानी गर्न सुरु गरेपछि जिल्लामा फेरि एक पटक क्रिकेटप्रतिको जागरण सुरु भएको छ । राजविराज नगरपालिका तथा अन्य विभिन्न स्थानीय तहको सहयोगमा सोमबारदेखि सप्तरीको राजविराजस्थित पविमाविको मैदानमा दोसो मेयर कप सप्तरी प्रिमियर लिग क्रिकेट सुरु भएको छ । महबुब, मन्जित श्रेष्ठ लगायतका कयौं राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय एवं जिल्ला स्तरीय क्रिकेट खेलाडीहरू अक्सनबाट छनोट भई विभिन्न स्थानीय टोलीबाट मैदानमा उत्रिएका छन् । प्रतियोगिताको राजविराज नगरपालिकाका मेयर शम्भुप्रसाद यादवले उद्घाटन गरे ।

पविमाविकै खेल मैदानमा शनिबार मात्र अन्तरविद्यालय स्तरीय क्रिकेट प्रतियोगिता सम्पन्न भएको थियो । उक्त प्रतियोगिताको उपाधि राजविराजस्थित दुर्गा सेकेन्ड्री स्कुलले हात पारेको थियो । पुसमा तिलाठी कोइलाडी गाउँपालिकाका हरेक वडामा वडास्तरीय क्रिकेट प्रतियोगिताहरू भएको थियो भने माघमा तिलाडी कोइलाडी गाउँपालिकाको सहयोगमा गजेन्द्रनारायण सिंह स्मृति जिल्लास्तरीय क्रिकेट प्रतियोगिता भएको थियो ।

यसका अतिरिक्त प्रदेश नम्बर २ स्तरीय छनोट प्रतियोगिता पनि राजविराजमा केही दिनअघि सम्पन्न भएको थियो । जसमा प्रदेशका आठवटै जिल्लाले सहभागिता जनाएको थियो । यस्तै राजविराजमै पनि वडा नम्बर ५ को आयोजनामा वडा स्तरीय र डाकनेश्वरी नगरपालिकामा नगरस्तरीय क्रिकेट प्रतियोगिताहरू सम्पन्न भएका छन् । यसका अतिरिक्त विभिन्न संघसंस्था र क्लबहरूको आयोजनामा पनि जिल्लाका विभिन्न स्थानमा क्रिकेट प्रतियोगिताहरू पछिल्लो ६ महिनामा भएका छन् ।

क्रिकेटमा सप्तरीको गौरवपूर्ण इतिहास र आसलाग्दो वर्तमानसँगै उज्ज्वल भविष्य भए पनि मैदानको अभावमा जिल्लामा खेल फस्टाउन नसकेको जिल्ला क्रिकेट संघ सप्तरीका सचिव चन्दनकुमार यादवको भनाइ छ । संघका सप्तरी अध्यक्ष आयुष श्रेष्ठले केही समययता निराशाझैं भएको सप्तरीमा पछिल्लो समय स्थानीय सरकारहरूले लगानी गर्न थालेपछि क्रिकेट खेलका गतिविधि बढ्नुका साथै नयाँ खेलाडी उत्पादनमा समेत सहयोग पुगेको बताए ।

उनले पनि खेल मैदानको अभावमा समस्या भइरहेको दुखेसो पोखे । राजविराजमा रहेको राजरंगशाला खेल्नका लागि उपयुक्त अवस्थामा नरहेको तथा अन्य खेल मैदानहरूको अवस्था पनि उस्तै रहेकाले स्तरीय प्रतियोगिता र खेलाडीहरूलाई नियमित अभ्यासका लागि समस्या हुने गरेको अध्यक्ष श्रेष्ठले बताए ।

तिलाठी कोइलाडी गाउँपालिकाका अध्यक्ष सतिशकुमार सिंहले क्रिकेट सँगै अन्य खेलको विकासका लागि गाउँपालिकाबाट आवश्यक बजेट विनियोजन गरिरहेको बताए । ‘मानव जीवनमा खेलकुदको पनि महत्त्वपूर्ण स्थान छ,’ अध्यक्ष सिंहले भने, ‘कुलतमा लागेका युवाहरूलाई पनि खेलका माध्यमबाट सामान्य जीवनमा फर्काउन सक्ने भएकाले खेलकुद क्षेत्रको विकासलाई हामीले उच्च प्राथमिकतामा राखेका छौं ।’

अन्तर्राष्ट्रियस्तरको रंगशाला बन्ने
राजविराज नगरपालिकाले राजविराजस्थित पविमाविको खेल मैदानलाई अन्तर्राष्ट्रियस्तरको क्रिकेट खेलमैदानका रूपमा निर्माण गर्ने गरी सम्भाव्यता अध्ययन सुरु गरेको छ ।

‘खेलमैदानको चौतर्फी अतिक्रमित जग्गालाई फुकाएर अन्तर्राष्ट्रियस्तरको क्रिकेट मैदान निर्माणका बारेमा हामीले सम्भाव्यता अध्ययन गरिरहेका छौं,’ राजविराज नगरपालिकाका मेयर शम्भुप्रसाद यादवले भने, ‘जग्गाको व्यवस्थापन मिलाइसकेपछि डीपीआर निर्माण गरेर प्रदेश र केन्द्र सरकार तथा विभिन्न संघ संस्थाको सहयोगमा अन्तर्राष्ट्रिय खेलमैदान निर्माणको कार्यलाई अगाडि बढाउन प्रतिबद्ध छौं ।’

प्रकाशित : असार ३, २०७६ ०८:०२
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

युरोपतिर टहलिँदा

सम्पादकीय

प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीको राज्य कौशलबारे आम टिप्पणी थियो– उनी घरेलु मामिलामा विफल भए पनि बाह्य मामिलामा सफल रहे । उनले भारतीय नाकाबन्दीलाई कुशलतापूर्वक झेलेर टुंगोमा पुर्‍याए र दुई देशबीच चिसिएको सम्बन्धलाई पुरानै लयमा फर्काए ।

चीनसित पारवहन तथा यातायात सम्झौता अनि कार्यविधिमा सहमति गरी एउटै राष्ट्रमाथि निर्भर रहनुपर्ने अवस्था अन्त्य गरे । उनको दृढ इच्छाशक्तिका परिणाम थिए,छिमेकी मुलुकसितका यी सफलता । तर, व्यवस्थित कूटनीति अवलम्बन गर्न नसक्दा उनका पछिल्ला द्विपक्षीय भ्रमण फलदायी हुन सकेका छैनन् । बरु नजानिँदो ढंगले उनमा विदेश भ्रमण मोह देखिँदो छ । मुलुकको कूटनीतिक छवि खस्कँदो छ ।

प्रधानमन्त्री ओलीद्वारा भएका कोस्टारिका, कम्बोडिया र भियतनाम यात्राको औचित्य स्थापित भएन । यही जेठ २५–असार १ को नौदिने युरोप यात्रा पनि शैक्षिक भ्रमणसरह भयो । अन्तर्राष्ट्रिय श्रम संगठनको शतवार्षिकी सम्मेलनमा सहभागी उनी आफैं स्विट्जरल्यान्डको जेनेभा पुगेका थिए । त्यहाँ सहभागी उनी एक्लो एसियाली सरकार प्रमुख थिए ।

दुई शताब्दी पुरानो मित्रराष्ट्र बेलायत र अर्को ऐतिहासिक सम्बन्ध भएको मुलुक फ्रान्स औपचारिक भ्रमणमा पुगेका ओली लगभग ‘रित्तो हात’ स्वदेश फर्किए । न कुनै सम्झौता भए न प्रतिबद्धता जनाइए । न त्यस्तो घनिभूत छलफल भएकै आभास मिल्यो ।
सत्र वर्षपछि नेपाली प्रधानमन्त्रीले बेलायत भ्रमण गर्दा समकक्षी टेरेसा मे राजीनामा दिएर कामचलाउ बनिसकेकी थिइन् ।

उनले नेपालप्रति चासो मान्ने भनिएका राजकुमार ह्यारीसित शिष्टाचार भेट गरे । असमान पेन्सनलगायतका विभेद भोगिरहेका गोर्खाबारे भने कुनै प्रगति भएन । परराष्ट्रमन्त्रीहरूद्वारा जारी संयुक्त विज्ञप्तिमा ‘गोर्खाका विषयमा दुई पक्ष निरन्तर छलफल गर्न सहमत भएको’ मात्र उल्लेख छ । प्रधानमन्त्री ओलीले समकक्षीसित नेपाल, भारत र बेलायतबीच भएको त्रिदेशीय सन्धिको पुनरावलोकन गर्न राखेको भनिएको प्रस्तावबारे केही भनिएको छैन ।

एउटा मित्र मुलुकको प्रधानमन्त्रीको औपचारिक भ्रमणमा आवश्यक औपचारिकता पनि नपुर्‍याइएको टिप्पणी कूटनीतिक वृत्तमा छ । प्रधानमन्त्री ओलीलाई न बेलायतकी महारानी एलिजावेथ द्वितीयाले शिष्टाचार भेट गरिन् न फ्रान्सेली राष्ट्रपति इम्यानुएल म्याक्रोनले नै । ओलीको सम्मानमा लन्डन र पेरिसमा औपचारिक ‘स्वागत समारोह’ समेत भएनन् । सरकार प्रमुखको विदेश भ्रमणमा राष्ट्रप्रमुखसित भेट्नैपर्छ भन्ने होइन । आतिथेय मुलुकले अतिथिलाई कति महत्त्व दियो भन्ने बुझ्न यो इसारा काफी छ । हाम्रो कूटनीति यसमा कहाँ चुक्यो, खोजबिन हुनुपर्छ ।

नेपालले कूटनीतिक सम्बन्ध कायम गरेको चौथो पुरानो राष्ट्र फ्रान्सको भ्रमण पनि उपलब्धिमा जोखिन सकेन । तय भएका सेक्युरिटी प्रिन्टिङ प्रेस स्थापना र स्याटेलाइटसम्बन्धी सम्झौता भएन । भ्रमणान्तमा संयुक्त वक्तव्यसमेत आएन । असजिलो परिस्थितिबाहेक सामान्यतया कार्यकारी प्रमुखको भ्रमणका अन्त्यमा संयुक्त वक्तव्य जारी गर्ने कूटनीतिक प्रचलन छ ।

भारत र चीनको चौघेरामा सीमित हुन लागेको नेपाली कूटनीतिलाई यस्ता दुईपक्षीय भ्रमणले राजनीतिक तहमा सम्बन्ध नवीकरण गर्न सघाउँछ । ओलीले बेलायती संसद्का विपक्षी दलका नेता जेरेमी कोरबिनसँग भेटेका छन्, त्यसले पनि राजनीतिक तहको सम्बन्ध कसिलो बनाउन मद्दत गर्छ । आईएलओ सम्मेलन दौरान साइडलाइनमा संयुक्त अरब इमिरेट्स र मौरिसससित छुट्टाछुट्टै द्विपक्षीय श्रम सम्झौता पनि भएका छन् । तर, यतिमै सन्तोष गर्न मिल्दैन ।

भ्रमणको औचित्य र कार्यसूची प्रस्ट नहुँदा प्रधानमन्त्रीस्तरको भ्रमणको साख रहेन । वसन्त ऋतुमा टहलिन युरोप जाँदा ‘यसो भेटघाट पनि गरेको’ जस्तो देखियो । यसले नेपालको गृहकार्यबिनाको कूटनीतिलाई उजागर गर्‍यो । कतै ओली देशभित्रका समस्या छल्न विदेशिएको आशंकालाई बल दियो ।

यसको जड हाम्रो तदर्थवादी कूटनीति हो । प्रधानमन्त्रीमा यसलाई सच्याउने इच्छाशक्ति देखिँदैन । युरोप उड्नुभन्दा दुई दिनअघि बसेको मन्त्रिपरिषद् बैठकले विभिन्न चार देशका लागि त्यस्ता व्यक्ति सिफारिस गरेको थियो, जसको पृष्ठभूमि कूटनीति थिएन । मुलुकको राष्ट्रिय स्वार्थ संवर्द्धन गर्नुपर्ने कूटनीति नसुधार्ने लक्षण हो, यो ।

प्रकाशित : असार ३, २०७६ ०७:५९
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT