हाँसीहाँसी बोलूँ भन्दा...- प्रिन्ट संस्करण - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

हाँसीहाँसी बोलूँ भन्दा...

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौं — राष्ट्रगानका रचयिता व्याकुल माइला, चियापत्ता र सब्जी टिपाइमा व्यस्त इलामे गायक कुवेर राई र दार्जिलिङ पहाडकै आडमा चेलाचेलीलाई रियाजमा व्यस्त हुनुपर्ने संगीतकार मणिकमल छेत्री यतिखेर राजधानीको संगम स्टुडियोमा भेटिन्छन् । यी तीन स्रष्टा सबै बाध्यतालाई पन्छाएर गीत, संगीत र गायनका निम्ति एकै थलोमा जुटेका हुन् ।

संयोग जुराएका हुन्, व्याकुल माइलाले । उनको चौथो गीति एलबम ‘आफ्नै भाव, आफ्नै परिवेश’ निम्ति । ‘मूलधारभन्दा धेरै टाढा ओझेलमा रहनुभएका संगीतकार र गायकलाई मैले सम्झिन चाहें,’ माइलाले भने, ‘मेरो अनुरोधलाई दुवै दाजुले स्विकार्नुभयो । र, हाम्रो भेट हुन सकेको छ ।’ हालैको भेटमा यी तीनैजना नयाँ गीतको चर्चा गर्दै थिए–
हाँसी हाँसी बोलूँ भन्दा लागी रह्यो लाज
लाली छँदै भेटूँ भन्दा परी गयो साँझ...
‘हाउ भाइ व्याकुल माइलाको शब्द गजबको लागेको छ हौं,’ पूर्वेली लवजमा संगीतकार छेत्रीले भने, ‘माइलाले मेरो फेसबुकमै गीत पठाएर अनुरोध गर्नुभो । मलाई मन पर्‍यो । उतै धुन गरेर आएँ । अनि कुवेर भाइले गाउनुभाको छ ।’ संयोग भनौं, कुवेरले पहिलो पटक मणिकमलको संगीतमा यो गीत गाउँदै छन् । रसिक स्वभावका संगीतकार छेत्री भन्छन्, ‘हामी मेलोडियसमा बस्ने हो । मैले धर्ममा रहेर आत्मसन्तुष्टिका लागि धुन गरेको छु । कुवेर भाइको स्वरले अजम्बरी बनाएको छ ।’
गायक कुवेरले मुसुक्क हाँस्दै थपे, ‘हौ सर, माइलाको सांगीतिक निम्तो मान्न आएको दस दिन भयो । भुइँचालो गएपछिको यो पहिलो रेकर्डिङ हो ।’ उनले यो बसाइमा माइलाकै शब्दमा दुइटा गीत गाएको सुनाए । एउटा संगीत मणिकमल र अर्कोचाहिं निराश थापा मगरको रहेको जनाए । सुदूर पूर्व इलामको श्रीअन्तुका यी गायक कुवेरले चियाको मुनापत्ती टिप्ने र सब्जी टिप्ने काम छाडेर यता हान्निएको सुनाए । तराई–मधेसको बाटो बन्द रहेपछि हवाई मार्गबाट आइपुगेको जनाए ।
संगीतकार छेत्रीको अरुणा लामाकालमै खोलेको ‘संगीत सदन’ नामको पाठशाला छ । सेप्टेम्बरको चौथो दिने नेपाल टेकेका छेत्रीलाई २७ तारिख भइसक्दा पनि काठमाडौंले नछोडेको सुनाए । ‘हौ, घर बूढीसुढी गुमनाम । अझै जान दिइराखेको छैनन्,’ यसैपालि बाइसवटा जति गीतमा धुन भरेको सुनाउँदै छेत्रीले भने, ‘फेसबुक र इमेलबाट विदेशमा रहनुभएका स्रष्टा भाइहरूको रचनालाई धुन भरेको छु । अबचाहिं तुरुन्तै फिर्छु र दसैंपछि आउनेछु ।’ संगीतकार छेत्री उमेरले ६८ वर्ष र संगीतकर्मले ५२ वर्ष टेकेको सुनाए ।
माइलाले आफ्नो चौथो एल्बमलाई अलिक फरक ढंगले प्रस्तुत गर्न लागेको सुनाए । आफ्नै परिवेशलाई लिएर उनी जन्मेको ओखलढुंगाको हिलेपानी गाउँ, दुधकोसी र सुनकोसीमा डुंगा खियाएको अनुभव मात्र नभई विपत्को बेला जुटेर देशको विकास गर्ने राष्ट्रिय भावनाका गीतहरू प्रस्तुत गरेको जनाए ।
जिन्दगीको पाठशाला तीनपैले डुंगा लाग्छ
दुधकोसी सुनकोसी पवित्र गंगा लाग्छ...
‘ओझेलमा रहेका वरिष्ठ संगीतकार मणिकमल र मखमली स्वरका धनी कुवेर दाइको व्यक्तित्वको लोभले छानेको हुँ,’ माइलाले भने, ‘अर्का पाका संगीतकर्मी अरबिन्द मालाकारले दुई दशकपछि मेरो अर्को गीत गाइदिनुभएको छ ।’ संगीतकार छेत्रीको शब्दमा संगीत कर्ममा धैर्यता आवश्यक छ । चल्तीफिर्तीको संगीत दुईचार वर्षभन्दा बढी टिक्दैन । इतिहास बनाउने कर्ममा चिन्तन चाहिन्छ ।

प्रकाशित : आश्विन १२, २०७२ ०८:५६
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

‘ओरेन्टलले सर्वस्व लुट्यो’

कान्तिपुर संवाददाता

भक्तपुर — चाँगुनारायण नगरपालिका–१२, दुवाकोटकी क्षेत्रकुमारी धञ्चाईं श्रेष्ठ १९९० सालको भूकम्प आउँदा ७ वर्षकी थिइन् । सानै उमेरमा विवाह गरी घरबार सम्हालेकी क्षेत्रकुमारीले

जीवनको पूर्वाद्र्धदेखि उत्तराद्र्धमा समेत उस्तै पीडा खेप्दै आएकी छन् । जन्मदेखि शारीरिक तथा मानसिक रूपमा अपांगता भएका ५७ वर्षीय (विष्णुभक्त धञ्चाईं) छोराको लालनपालन गर्दै आएकी ८९ वर्षीया क्षेत्रकुमारी घरवारविहीन भएकी छन् ।

बुढेसकालको सहारा एकमात्र सन्तान पनि अपांग भएपछि आफू मरेर गए पनि छोराको भविष्यका लागि भनेर उनले आफ्नो नाममा आएको जग्गा बेचिन् । जग्गाको पैसा उनले ओरेन्टल को–अपरेटिभ लिमिटेड दुधपाटी–१७ स्थित भक्तपुर शाखामा आफ्नो नाममा ११ लाख ६० हजार, छोराको नाममा ११ लाख २० हजार, छोरी र नातिनीको नाममा ४ लाख गरी २६ लाख ८० हजार रुपैयाँ जम्मा गरिन् । ओरेन्टल को–अपरेटिभ लिमिटेडका सञ्चालकले नागरिकको पैसा खाएर भागेपछि उनीहरूको अवस्था नाजुक बनेको छ । सम्पत्तिको नाममा रहेको घर पनि भूकम्पको धक्काले धरापमा छ । उनीहरू त्यही धराप घरमा बस्न बाध्य छन् ।
क्षेत्रकुमारीका तीन सन्तानमध्ये एक छोरीको मृत्यु भयो । एक छोरी १३ वर्षदेखि बेपत्ता छिन् । उनको बुढेसकालको दरिलो सहारा कोही छैन । बाँकी भएको एकमात्र छोरा पनि अपांग छन् । आफू खान, लगाउन केही गर्न सक्दैनन् । ‘पकाएर दिएको भातसमेत आफैं खान सक्दैन,’ उनले भनिन्, ‘छोराको सबै काम मैले नै गरिदिनुपर्छ, खानेकुरा केही छैन ।’ ‘आफ्नो उमेर ढल्किँदै गयो, काम गर्ने ताकत घट्दै गयो,’ उनले गुनासो गरिन्, ‘गरी खाने ताकत र आउने बाटो केही छैन । क्षेत्रकुमारी अपांग छोरालाई डोर्‍याएर सयौं पटक ओरेन्टलको ढोका ढकढक्याउन पुगिन् तर, उनले सास्ती र दु:खबाहेक केही पाउन सकेकी छैनन् । कलिलै उमेरमा पति गुमाएकी उनले अपांग छोरालाई हुर्काउँदै आइन् । आफ्नो शरीरको ताकत घट्दै गएपछि अपांग छोराको अन्योल भविष्यले सताउने गरेको गुनासो गरिन् । ‘मेरो शरीर कमजोर बन्दै गएको छ, म कत्ति नै बाँच्छु र ?’, उनले प्रश्न गरिन्, ‘यो अपांग छोरालाई कसले हेर्छ भन्ने चिन्ताले रातदिन सताउँछ ।’ आमा–छोरा छिमेकीले दिएको थोरै सहयोगले जीवनयापन गरिरहेको दुवाकोट उपशाखाका सभापति सोम प्रधानले बताए ।
क्षेत्रकुमारी जस्तै ८ हजारभन्दा बढी नागरिकको करिब ७ अर्ब रुपैयाँ खाएर ओरेन्टल को–अपरेटिभ लिमिटेडका सञ्चालक सुधीर बस्नेत फरार छन् । भक्तपुर जिल्लामा मात्र २ हजार ८ सयभन्दा बढी नागरिक ओरेन्टल पीडित भएको उनले बताइन् । दु:ख जिलो गरी सुन्दर भविष्य देखेर जम्मा गरेको रकम ओरेन्टलले झाम पारेको उनको गुनासो छ ।


 

प्रकाशित : आश्विन १२, २०७२ ०८:५३
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×