सवारी दुर्घटना दोब्बरले बढ्यो- कर्णाली - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

सवारी दुर्घटना दोब्बरले बढ्यो

चाँदनी कठायत

वीरेन्द्रनगर — कर्णाली प्रदेशमा पछिल्लो दुई वर्षको तुलनामा गत आर्थिक वर्ष ०७८/७९ मा सवारी दुर्घटना दोब्बरले बढेको छ । नेपाल प्रहरी राजमार्ग सुरक्षा तथा ट्राफिक व्यवस्थापन कार्यालयका अनुसार गत आवमा मात्रै चार सय तीन सवारी दुर्घटनाबाट १ सय ८० जनाको मृत्यु भएको छ ।

पछिल्लो तीन वर्षमा ९ सय ३० सवारी दुर्घटनाबाट ३ सय ७५ जनाको मृत्यु भएको कार्यालयका प्रहरी उपरिक्षक एसपी भुवनेश्वर तिवारीले बताए । उनका अनुसार उक्त दुर्घटनाबाट गम्भीर घाइते ७ सय १० जना र १२ जना सामान्य घाइते भएका छन् ।

आर्थिक वर्ष ०७६/७७ मा दुई सय ३६ सवारी दुर्घटना हुँदा ९७ जनाको मृत्यु भएको छ । उक्त दुर्घटनामा १ सय ७९ गम्भीर र २ सय ९३ सामान्य घाइते भएको कार्यालयको भनाइ छ ।

यस्तै, आव ०७७/७८ मा २ सय ९१ सवारी दुर्घटनाबाट ९८ जनाको मृत्यु भएको छ । जसमा १ सय ६९ गम्भीर घाइते हुँदा ३ सय १९ जना सामान्य घाइते भएको कार्यालयका एसपी तिवारीले जनाए । ०७६/७७ र आव ०७७/०७८ मा कोभिड– १९ रोकथामका लागि भएको लकडाउनका कारण पनि सवारी दुर्घटना संख्यामा कमी देखिएको प्रदेश ट्राफिक प्रहरी कार्यालयका एसपी तिवारीको भनाइ छ ।कर्णालीमा सडक दुर्घटनामा तुलनात्मक रूपमा साना सवारीसाधनको संख्या बढी छ । पछिल्लो तीन वर्षमा ४ सय २७ मोटरसाइकल, १ सय ४६ ट्र्याक्टर, १ सय ६६ जिप तथा कार, ८९ वटा बस, २९ वटा माइक्रो मिनिबस, ट्रक ट्यांकर ९२ वटा, टिपर २३ वटा, अटो ८३ वटा, स्कुटर ४ वटा र अन्य १४ वटा सवारी दुर्घटना भएको कार्यालयले जनाएको छ ।

कर्णालीमा सडक दुर्घटनाको मुख्य कारण सवारीसाधनको तीव्र गति रहेको एसपी तिवारीले बताए । तीव्र गतिकै कारण गत आर्थिक वर्ष मात्रै दुई सय ४८ सडक दुर्घटना भएको उनको भनाइ छ । यान्त्रिक कारणले पनि कर्णालीमा सडक दुर्घटना बढाएको एसपी तिवारीको भनाइ छ ।

प्रकाशित : श्रावण १९, २०७९ ०७:४२
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

हाडजोर्नीका डाक्टर नहुँदा उपचार महँगो

‘जिल्ला अस्पतालमा डाक्टर भइदिएको भए ७/८ हजारमा उपचार हुन्थ्यो, डडेलधुरामा ७० हजार रुपैयाँभन्दा बढी खर्च भयो’
वसन्तप्रताप सिंह

बझाङ — खप्तडछान्ना गाउँपालिका ४ मेल्तडीका गौतम रोकायाको खेल्ने क्रममा सोमबार साझ दायाँ हात भाँचियो । भाँचिएको हातको उपचारका लागि स्थानीय स्वास्थ्यचौकीमा सम्भव नहुने भएपछि मंगलबार उनलाई बोकेर चैनपुरस्थित जिल्ला अस्पताल पुर्‍याइयो ।

मेल्तडीबाट सात घण्टा हिँडेर जिल्ला अस्पताल पुगे पनि अस्पतालले उनको उपचार यहाँ नहुने भन्दै डडेलधुरा वा धनगढी जान सुझाव दियो ।

गौतमका बुवा अर्जुन रोकाया मजदुरीका लागि भारत गएका छन् । न्यून आर्थिक अवस्था भएको उनको परिवारलाई धनगढी गएर उपचार खर्च जुटाउन गाह्रो भएको छ । ‘यहाँ डाक्टर छैन । डडेलधुरा वा धनगढी लैजानुस् भनेर अस्पतालले रिफर गरेको छ,’ गौतमका मामा लोकेन्द्र रावलले भने, ‘जिल्लामै ठीक भइहाल्ला भनेर सोचेका थियौं । पैसा पनि धेरै छैन । त्यहाँ कति पो खर्च लाग्ने हो ? कति दिन बस्नुपर्ने हो ? कहाँबाट पैसा जुटाउने तनाव भएको छ ।’ उनले गौतमलाई उपचारका लागि धनगढी लैजानका लागि समस्या भएको सुनाए ।

असार तेस्रो हप्ता जयपृथ्वी नगरपालिका–३ पडेसका ९ वर्षीय समर्पण ओलीको पनि कुमको जोर्नी भाँचियो । जिल्लामा उपचार नभएपछि डडेलधुरा अस्पतालन जानुपर्‍यो । ‘जिल्ला अस्पतालमा डाक्टर भइदिएको भए ७/८ हजारमा उपचार हुन्थ्यो । डडेलधुरा जाँदा गाडीभाडा, उपचार खर्च, खानबस्न गरेर ७० हजार रुपैयाँभन्दा बढी खर्च भयो,’ समर्पणका दाइ प्रताप ओलीले भने, ‘एक/दुई दिन त पैसा खोज्नै लाग्यो, ५० हजार जति ऋण परेको छ ।’ उनले डडेलधुरा अस्पतालमा पनि बाहिरबाट आएका बिरामीलाई समयमै उपचारका लागि पहल नगरेपछि भनसुन गरेर उपचार गराएको र १ हप्ता त्यतै बस्नुपरेको बताए ।

जेठमा सुर्मा गाउँपालिका ३ की ३७ वर्षीया सीता विक यार्चा टिपेर फर्किने क्रममा लडेर गम्भीर घाइते भइन् । पार्थी भन्ने ठाउँबाट दौलीचौर जाँदै गर्दा उनी पार्थी र अगाडबीचमा पर्ने पालहाल्ने भन्ने ठाउँनजिक चिप्लेर लडेकी थिइन् । लडेर झन्डै २० मिटर तल भीरमा अड्केकी उनको बायाँ हात भाँचिएको छ । बायाँ छातीका तीनवटा करङसमेत भाँचिएकी उनी संयोगले बाँचिन् ।

उनको उपचार बझाङमा हुन सकेन । धनगढी नेपालगन्जका सुविधायुक्त ठाउँमा उपचार गराउन सक्ने आर्थिक हैसियत नभएपछि भारतको दिल्लीमा आफन्तहरूले सहयोग गरेर उपचार भयो । खाना र कोठाको सहयोग आफन्तबाट पाउँदा पनि उनको परिवारलाई चार लाख ऋण लागेको छ । अहिले पनि उनी पूर्ण रूपमा स्वस्थ भएकी छैनन् । विपन्न आर्थिक अवस्थाकी उनको घर भएको जग्गा पनि स्थानीय गैर दलितको नाममा छ । उनलाई प्रत्येक दुई महिनामा चिकित्सकले फलोअपका लागि आउनु भनेका छन् । तर उनीसँग दिल्ली जान त परै जाओस्, बिहानबेलुका खानको लागि पनि खर्च जुटाउन हम्मे छ ।

जिल्लामै हाडजोर्नीसम्बन्धी उपचारको व्यवस्था नहुँदा गौतम, समर्णण र सीताजस्तै थुप्रै बझाङीहरूले यो समस्या भोगिरहेका छन् । कतिपयले त आर्थिक अभावकै कारण नियमित गर्नुपर्ने जाँचसमेत छोडेका

छन् । ‘दिनहुँजसो एक/दुई जना रेफर भएकै हुन्छन्,’ जिल्ला अस्पताल बझाङका डाक्टर मिलन खड्काले भने, ‘यतै उपचारको व्यवस्था भइदिएको भए ५ देखि १० हजार खर्चमा निको हुने बिरामीहरूले पनि एक डेढ लाख खर्च गर्नुपरेको छ । आर्थिक अवस्था कमजोर भएकाहरूलाई धेरै समस्या परेको छ ।’ हाडजोर्नीसम्बन्धी उपचार गर्न चाहिने उपकरण भए पनि विशेषज्ञ चिकित्सकको अभावमा सामान्य समस्या भएका बिरामीलाई पनि रिफर गर्नुपरेको डा. खडकाले बताए । ‘सिआर्म एक्सरेबाहेक हाडजोर्नीको जटिल अप्रेसन गर्नका लागि पनि हामीसँग उपकरण र पूर्वाधार छ तर अर्थोसम्बन्धी डाक्टर नहुँदा वर्षमा डेढ दुई सय जनालाई बाहिर पठाउनुपर्छ । हुनेखाने त जता गएर पनि उपचार गर्छन । गरिब विपन्नहरूलाई समस्या हुन्छ,’ उनले भने ।

जिल्ला अस्पताल बझाङको तथ्यांकअनुसार २०७८ साउनदेखि चैतसम्म नौ महिनाको अवधिमा मात्रै बझाङबाट हाडजोर्नीको समस्या भएका २ सय २३ बिरामीलाई अन्यत्र रिफर गरिएको छ । २०७६ साउनदेखि ०७८ चैतसम्म तीन वर्षमा ४५ जना सामान्य समस्या भएका बिरामीको जिल्लामै उपचार भएको छ । यो तीन वर्षको अवधिमा ५ सय ८ जना हाडजोर्नीसम्बन्धी समस्या भएका बिरामीको जिल्लामा उपचार हुन नसकेर बाहिर रिफर गरिएको अस्पतालको रेकर्डमा उल्लेख छ ।

उनले आर्थिक अभाव भएका कतिपय बिरामी बाहिर गएर उपचार गराउँदा लागेको ऋण तिर्न परिवारसहित भारततिर पलायन हुनु परेको सुनाए । ‘जता पनि सोर्सफोर्स नै चाहिने रहेछ । दुर्गम गरिबको समस्या हेर्ने भन्ने कुरा गफ मात्रै रहेछन,’ उनले भने ।

प्रकाशित : श्रावण १९, २०७९ ०७:४१
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
x
×