हाकिम फेरिएको फेरियै

गिरुप्रसाद भण्डारी

(प्यूठान) — गत फागुनमा प्यूठान नगरपालिकाका प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत खिमबहादुर रायमाझी भ्रष्टाचारको अभियोगमा निलम्बनमा परेपछि केही समय नगरपालिका कार्यालय प्रमुखविहीन भयो । पछि प्रमुख प्रशासकीय अधिकृतको जिम्मेवारी लिएर काँशीराम गैरे आए । 

उनी चैतमा आएर असार मसान्तको काम नसकिंदै हिंडिहाले । असारदेखि भदौसम्म केशवराज गौतम कार्यालय प्रमुख बने । भदौपछि नगरपालिकामा प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत भएर आएका टोपेन्द्रबहादुर केसी फागुन नलाग्दै सरुवा भए । अहिले नगरपालिका प्रमुख प्रशासकीय अधिकृतविहीन छ । प्रमुखबिना काम नहुने भन्दै लेखा अधिकृत अमरबहादुर जीसीले पनि लामो समयदेखि कार्यालय छोडेका छन् । ‘हिजोआज नगरपालिका रानो हराएको मौरीजस्तो भएको छ,’ एक कर्मचारीले भने, ‘प्रायः फाँटमा प्रमुखहरू भेटिँदैनन् ।’


प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत नभएपछि आर्थिक कारोबार सबै ठप्प भएको निमित्त कार्यालय प्रमुख पुष्करराज आचार्यले बताए । ‘हामीले दैनिक चिट्ठीपत्रका काम गर्ने गरेका छौ,’ उनले भने, ‘लेखा अधिकृत पनि काठमाडौं जानुभएको छ ।’


प्यूठान नगरपालिका–६, माझकोटका किसानले मौरी पकेट क्षेत्रअन्तर्गत गरिएको कार्यक्रमको भुक्तानी लिन प्यूठान नगरपालिकामा धाउन थालेको नौ महिना भयो । झुलेनी मौरी पालन फर्मका अध्यक्ष विष्णुबहादुर केसी मौरीको गोला खरिद गरेको रकम माग गर्दै आउने फोनले हैरान छन् । उनले भुक्तानी माग गरेर बुझाएको फाइल नगरपालिकाको दराजमा थन्किएको छ । नगरपालिकाले ‘एक गाउँ एक उत्पादन’ कार्यक्रमअन्तर्गत माझकोटलाई मह उत्पादक क्षेत्रका रूपमा चिनाउन ८ लाख २५ हजार ५ सय रुपैयाँ बजेट विनियोजन गरेको थियो । ३० घरपरिवारले ९० मौरी घारगोला थप गरेका थिए । मौरी गोला खरिदबापतको ३ लाख ६१ हजार १ सय ९५ रुपैयाँ नपाएको केसीले गुनासो गरे । गत आवको कार्यक्रम भएकाले उनीहरूले गत असारमै मौरीका गोला र घार खरिद गरेर नगरपालिकामा भुक्तानीका लागि माग गरेका हुन् । नगरपालिकाका तत्कालीन प्रमुख प्रशासकीय अधिकृत गैरे अकस्मात् कार्यालय छाडेर गएकाले रोकिएको भुक्तानी उनीहरूले अझै पाएका छैनन् । झन्डै एक वर्ष हुँदासम्म नगरपालिकाबाट रकम भुक्तानी नपाउँदा माझकोटका मौरीपालक किसान आक्रोशित छन् ।


दुई वर्ष पहिले ल्यान्डफिल्ड साइड निर्माण गरेको रकम नगरपालिकाबाट भुक्तानी नभएको निर्माण व्यवसायीको गुनासो छ । समयमै भुक्तानी नपाउँदा आफूहरूले ठूलो आर्थिक भार बेहोर्नु परेको प्रगतिशील निर्माण सेवाका प्रोपाइटर किरण केसीले बताए । ‘कार्यालयमा हाकिम फेरिएको फेरियै हुन्छन्,’ उनले भने, ‘यसले धेरै समस्या भएको छ ।’ आठ लाख रुपैयाँ भुक्तानी पाउनु पर्ने फाइल नगरपालिकामा थन्किएको नौ महिनाभन्दा बढी भएको उनले गुनासो गरे ।


कार्यालय प्रमुख नहुँदा नगरपालिकामा सेवा लिन आउने सेवाग्राहीले लामो समयदेखि समस्या भोग्दै आएका छन् । कार्यालय प्रमुख फेरिइरहँदा नगरवासीको धेरै गुनासो बढेको नगर प्रमुख अर्जुनकुमार कक्षपतिले बताए । कम्तीमा दुई वर्ष बस्ने कार्यालय प्रमुख नभएकाले नगरपालिकाले सोचेको उपलब्धिसमेत हासिल गर्न नसकेको उनले बताए । ‘कार्यालय प्रमुख नियमित नहुँदा समस्या छ,’ उनले भने, ‘त्यसले स्थानीय सरकारको अनुभूति जनतालाई दिन सकिएको छैन ।’


नगरपालिकाले तयार गरेका नीति तथा कार्यक्रम कार्यालय प्रमुख नियमित नभएकै कारण कार्यान्वयनमा समस्या भएको उनले बताए । प्रकाशित : फाल्गुन ८, २०७६ ०९:५१

ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

समाजसेवामा लाहुरे जोस

रूपा गहतराज

(नेपालगन्ज) — ६४ वर्षीय उदयलाल रानाको जाँगर युवाको जस्तै छ । घरलाई फूलबारी बनाएका छन् । ‘२२ वर्षर्को मिहिनेत लागेको छ,’ उनले भने, ‘ मिहिनेत र लगानीले घर र बगैंचा सजिएका हुन् ।’ 

२२ वर्षको उमेरमा भारतीय सेनामा भर्ती भए । सन् १९९९ मा सेवाबाट अवकाश पाएका थिए । सिपाहीबाट अनेरी नायब सुबेदार भए । उनका सातमध्ये ६ भाइ लाहुरे छन् । उनको दैनिकी बारी र समाजसेवामै बित्ने गर्छ । साथमा पत्नी र एक छोरी छन् । ‘दिन कटाउनै मुस्किल हुन्छ,’ उनले भने । खजुरा गाउँपालिका–१ सैनिक गाउँबाट परिचित छ । बस्तीका अधिकांश लाहुरे छन् । राजा महेन्द्रका पालामो बस्ती बसाइएको हो । लाहुरेका छोरा–नाति अहिले भर्तीमा रुचि राख्दैनन् ।

‘अहिलेका युवा गाउँमै रमाउन चाहन्छन्,’ रानाले भने, ‘हामी भर्ती हुन मरिहत्ते गर्थ्यौं, युवामा उत्साह छैन ।’ आफूहरूले जंगलमा भोकभोकै दिन बिताएको उनले सुनाए । ‘ शीतलाई पानी सम्झेर तिर्खा मेटाउँथ्यौं, ्,’ उनले भने । रानाले गाउँकै सहकारी हाँकेका छन् ।

चैतबहादुर राना ६९ वर्षका भए । भूपू भारतीय अनेरी नायब सुबेदार उनी अहिले गाउँकै अगुवा बनेका छन् । कहिले चीन त कहिले पाकिस्तानको बोर्डरमा बिताए । १७ वर्षको उमेरमा भारतीय सेनामा भर्ती भएका थिए । ४० वर्ष बिताए । अहिले अवकाशप्राप्त जीवन परिवारसँग बिताउँदै गाउँ सेवा गरिरहेका छन् । ‘भर्ती भएर पेन्सन पकाइयो,’उनले भने, ‘उमेर र ऊर्जा भारतमा छोडे ।’ भारतीय सेनामा भर्ती हुँदा गर्व लागेको भए पनि आफ्नै जन्मभूमिमा कर्म गर्न नपाएकामा उनलाई पछुतो पनि छ ।

१९७१ सालमा आफूसँगै एउटै पल्टनमा गएका साथी फर्केर आउन पाएनन् । ‘लडाइँमा सँगै गएका साथी फर्किएनन्,’ उनले भने, ‘त्यतिबेला धेरै नमज्जा लाग्थ्यो ।’ दुःखसुख सबै भोगे । वर्षमा एक महिनामात्र बिदा पाइन्थ्यो । फोन, इन्टरनेट केही थिएन । परिवारको सम्झनाले आधा ज्यान त्यसै सुक्थ्यो । त्यसबेला भएको सीडीएम फोन बोक्नेलाई जासुस भन्थे । ‘अहिले जमाना फेरियो,’ उनले भने, ‘छिनछिनमा परिवारसँग बात मार्न पाइन्छ ।’ छोटी चन्द्रनगरका शेरबहादुर राना पनि १७ वर्षकै उमेरमा भारतीय सेनामा भर्ती भए । १९८३ मा थ्री फाइभ गोखा राइफल फोर्स पाँचौं बटालियनमा थिए । गाउँमा उनलाई लाहुरे भनेर चिन्छन् । खुकुरी अंकित सर्ट लगाएर उनी घरबाहिर निस्कँदा सबैले सम्मान गर्छन् । ४५ वर्षमा रिटाएर भएर पेन्सन बोकेर आउँदा खुसी नै छन् । ‘त्यसबेला सेना बन्ने लहरै थियो,’ उनले भने, ‘लाहुरे भनेपछि जो पनि छोरी दिन हुरुक्क हुन्थे तर अहिले समय फेरियो ।’

भारतमा आफ्नो ऊर्जा र उमेर बिताएका उनीहरू बुढेसकालमा गाउँको विकासमा रमाएका छन् । समाजका धेरै उपभोक्ता समितिको बागडोर भूपू सैनिककै काँधमा छ । तिनीहरू गाउँका अगुवा बनेका छन् । गाउँको विकासका कामदेखि हरेक समस्या समाधानमा अग्रसर बन्छन् । उमेर अनि अनुभवले खारिएकाले उनीहरूको भूमिका सहजीकरणमा महत्त्वपूर्ण मानिन्छ । उनीहरूले गर्ने काम निर्विवाद हुने गरेको खजुरा–१ का वडाध्यक्ष सुमन मल्लले बताए ।

प्रकाशित : फाल्गुन ८, २०७६ ०९:५१
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×