वाणगंगा र छिचौबीच भगिनी सम्बन्ध

कान्तिपुर संवाददाता

कपिलवस्तु — वाणगंगा नगरपालिका र चीनको छिचौं नगरबीच भगिनी सम्बन्ध कायम भएको छ । वाणगंगा नगरपालिकाका प्रमुख मंगलप्रसाद थारू र छिचौं नगर जनसरकार उपप्रमुख फु चिन क्वाङले सोमबार समझदारी पत्रमा हस्ताक्षर गरे । समझदारी पत्र आदानप्रदानसँगै दुई नगरबीच भगिनी सम्बन्ध औपचारिक रुपमा अगाडि बढेको हो ।

आर्थिक विकास तथा लगानी प्रवर्द्धनमा सहकार्य गर्ने तथा शिक्षा, स्वास्थ्य र प्राविधिक शिक्षामा दुवै नगरबीच सहयोग आदानप्रदान गर्ने सहमति भएको छ । पर्यटन प्रवर्द्धन र बुद्ध शिक्षामा अध्ययन अनुसन्धानमा सहयोग गर्ने समझदारी पनि भएको छ । ‘चीनको समृद्ध र पर्यटकीय नगरसँग भएको समझदारी जिल्लाकै लागि ऐतिहासिक हो,’ वाणगंगा नगर प्रमुख थारूले भने, ‘यसले स्थानीय सरकार पनि आफ्नै अग्रसरतामा नगरको विकास गर्न सक्छन् भन्ने देखाएको छ ।’ छिचौं नगर जनसरकार उपप्रमुख क्वाङले बुद्धको नगर र छिचौं नगरबीच भएको समझदारीले आफूहरू सदाका लागि नजिकिएको बताए ।

‘बुद्धभूमि कपिलवस्तुमा पाइला टेक्न पाउँदा निकै गौरवान्वित छौं,’ उनले भने, ‘यहाँ आउन धेरै चिनियाँ लालायित छन् ।’ तीन वर्षदेखि वाणगंगाले छिचौंसँग भगिनी सम्बन्धका लागि पहल गर्दै आएको थियो । जनसरकारका उपप्रमुख क्वाङ र महासचिव उ किङवासहित पाँच सदस्यीय टोली यहाँ आएको थियो । एक वर्षअघि छिचौं नगरको निमन्त्रणामा यहाँका नगरप्रमुख थारुको नेतृत्वमा एक टोली चीन पुगेर फर्किएको थियो ।

प्रकाशित : कार्तिक १९, २०७६ १०:०९
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

‘बालविवाहले पढाइ रोकियो’

रूपा गहतराज

(नेपालगन्ज) — बाँकेको डुडुवा गाउँपालिका २, करातियापूर्वाकी १६ वर्षीया ओमाकुमारी लोनिया विद्यालय जान्नन् । कक्षा ५ सम्म अध्ययन गरिन् । बीचमै पढाइ छोडेकी उनको काँधमा अहिले घरको चुलोचौकादेखि गाईवस्तु हेर्ने जिम्मा छ । ‘पढ्न मन लाग्छ, आमाबुबालाई भन्न सक्दिनँ,’ उनले भनिन्, ‘आफ्नै उमेर समूहका साथीहरू विद्यालय जाँदा रहर लाग्छ ।’ घरमा धेरै काम हुनाले फुर्सद नहुने उनले बताइन् । ‘मन मारेर बस्नु पर्छ,’ उनले भनिन्, ‘विद्यालयबाटै भागेर विवाह गर्छन् भन्ने डरले पनि धेरै अभिभावक छोरीलाई विद्यालय पठाउँदैनन् ।’ 

उनीजस्तै डुडुवा २, करातियापूर्वाकी १५ वर्षीया सुनीता लोहनिया घरकी साइँली छोरी हुन् । कक्षा ५ सम्म अध्ययन गरेपछि उनले पनि पढाइ छाडिन् । उनका भाइ नेपालगन्ज बजारमा पढ्छन् । दुई बहिनीको विवाह भइसक्यो । पिता वैदेशिक रोजगारीमा छन् । घरको काम र भाइबहिनी हेर्ने जिम्मेवारी उनलाई छ । ‘सबै पढ्न गए भाइबैनी कसले हेरिदिन्छ र १,’ उनले भनिन् ।

डुडुवा २, सन्तलियाकी मनीषा नाउले ३ कक्षा पढेर विद्यालयको आँगन टेक्न पाइनन् । १८ वर्ष नपुग्दै विवाह गरेकी उनले २० वर्ष पूरा भएपछि पतिको घर जाने योजना सुनाइन् । अहिले उनी माइतीमा छन् । ‘त्यसभन्दा अगाडि पढ्न लाज लाग्यो,’ उनले भनिन्, ‘अब साथीहरू ठूलो कक्षामा गइसके । पुरानो कक्षामा कसरी पढ्न जाने १’ विवाह भइसकेकाले पनि विद्यालय जान अफ्ठ्यारो लागेको उनले बताइन् ।

डुडुवा २ की सन्तलिया नाउ १६ वर्षकी भइन् । ५ कक्षासम्म पढेपछि फेरि पढ्न गइनन् । आमा बिरामी हुन थालिन् । आमाको हेरविचारमा उनको स्कुल छुट्न थाल्यो । त्यसपछि विद्यालय जान छाडिन् । एक वर्षदेखि उनी घरायसी कामधन्दामा व्यस्त छन् । ‘हाम्रो समाजमा छोरीलाई पढाउँदैनन्,’ उनले भनिन्, ‘घरको कामले पढ्न पनि पाइँदैन, गृहकार्य नगरे शिक्षकले कुट्छन् । घरमा पढ्ने वातावरण हुँदैन ।’

राप्तीपारिको विकट मानिएको गाउँपालिकामा विकास र बाटो बने पनि सोच परम्परागत छ । शिक्षक गोपीचन्द्र बर्माले यहाँका धेरै अभिभावकले छोरीलाई विद्यालय नपठाउने गरेको सुनाए । ‘कति त बालविवाह गरेका कारण विद्यालय आउँदैनन्,’ उनले भने, ‘जति चेतना बढाए पनि छोरी पढाउनु पर्छ भन्ने मानसिकता नै छैन ।’ पशुपति माविमा कक्षा ७ मा पढ्ने सुनीता थारु रोपाइँ र धान काट्ने बेला विद्यालय जान्नन् । सिर्जना बाल क्लबकी कोषाध्यक्षसमेत रहेकी उनले मधेसी समुदायका बालबालिकालाई रोपाइँका बेला अभिभावकले विद्यालय नपठाउने गरेको बताइन् । ‘केही आफैं पढ्न खोज्दैनन्, धेरैलाई अभिभावकले नै अनुमति दिंदैनन्,’ उनले भनिन्, ‘एकपटक विद्यालय छोडेका छात्रा फेरि विद्यालयमा भर्ना हुन नखोज्ने प्रवृत्ति पनि बढ्दो छ ।’

प्रकाशित : कार्तिक १९, २०७६ १०:०८
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT