पन्टुन पुल बेवारिसे

कान्तिपुर संवाददाता

बर्दिया — राजापुरलाई बाँकी जिल्लासित जोड्न २० वर्षअघि कोठियाघाटमा निर्मित रेडिमेट पन्टुन पुल ६ वर्षदेखि बेवारिसे बनेको छ । ०५६ सालमा यो पुल जडान भएपछि यहाँ यातायात सञ्चालनमा आएको थियो ।

हिउँदमा जडान गरिने र वर्षायाममा निकालिने उक्त पुलको व्यवस्थापन नहुँदा राजापुर सिँचाइ व्यवस्थापन कार्यालयलाई घाँडो भएको छ । उपयोग नहुँदा क्षति पनि बढ्दै गएको छ ।

कर्णालीको भंगालो गेरुवामा ०७१ असोजमा पक्की पुल बनेपछि पन्टुन पुल थन्क्याइएको हो । यसका ६ डब्बा काम नलाग्ने बनेका छन् । करिब १० डब्बा खिया लागेर मर्मत गर्नुपर्ने अवस्थामा रहेको सिँचाइ व्यवस्थापन कार्यालयका इन्जिनियर प्रवेश खनालले बताए । ‘आधा दशक भइसक्यो, यसको व्यवस्थापन नहुँदा हरेक वर्ष खिया लाग्ने र डब्बा काम नलाग्ने हुँदै गएका छन्,’ उनले भने, ‘आधा दर्जन डब्बा कामै नलाग्ने भएकाले यसको व्यवस्थापन कतैबाट नहुँदा आयोजनालाई घाँडो भएको छ ।’

पन्टुन पुल सुरक्षाका लागि कोठियाघाटमा राखिएको छ । सुरक्षा आयोजनाबाट खटिएका दुई करारका चौकीदारको जिम्मामा यसलाई राखिएको छ । ३३ डब्बा रहेको पन्टुन एसियाली विकास बैंकको ऋण सहयोगमा खरिद गरिएको थियो । चीनमा निर्मित पन्टुन पुल ०५६ मा सञ्चालनमा आएको हो । करिब ७ करोड रुपैयाँमा पुल खरिद गरिएको थियो ।

पक्की पुल नबन्दै साबिक जिल्ला विकास समिति, कृषक समन्वय समिति र राजापुर सिँचाइ आयोजनाले संयुक्त रूपमा सञ्चालन गरेको पुलको ठेक्का बर्सेनि दिँदै आएको थियो । पन्टुनबाट उठेको राजस्वको लेखाजोखा नै छैन । वार्षिक ३० लाख रुपैयाँमा ठेक्का लाग्ने गरेका थियो ।

प्रकाशित : भाद्र १९, २०७६ ०९:१८
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

सीपले बनायो आत्मनिर्भर

बाँकेको गगनगन्जमा बस्ने बादी समुदायका अधिकांश महिला शिक्षित छैनन्, त्यसैले उनीहरू सीप सिकेर आत्मनिर्भर बन्ने प्रयासमा छन् 
रूपा गहतराज

नेपालगन्ज — र्‍याकभरि जुत्ता–चप्पल । फाट्टफुट्ट कपडा पनि छन् । नेपालगन्ज उपमहानगरपालिका ७, गगनगन्जकी ३४ वर्षीया कविता नेपालीले सञ्चालन गरेको पसलको दृश्य हो यो । ‘पहिले काम थिएन । अहिले भ्याइनभ्याइ छ,’ उनले भनिन्, ‘थोरै लगानीमा सुरु गरेको पसलबाट घर व्यवहार चलेको छ ।’ 

१२ कक्षा अध्ययनपछि पढ्नै छाडिन् । परिश्रम गरी जीवन निर्वाह गर्नुपर्छ भन्ने लाग्यो । व्यवसाय गर्ने सोच बनाइन् । ‘थोरै लगानीमा यो पसल सुरु गरेकी हुँ,’ उनले भनिन्, ‘ग्राहक बढ्दै गएपछि लगानी बढाउने सोचमा छु ।’ उनका पति वैदेशिक रोजगारीमा छन् । खाली समय आत्मनिर्भरका लागि पसल सुरु गरेको उनले बताइन् ।

उनीमात्र होइन, यहाँका धेरै महिलाको अवस्था अहिले फेरिएको छ । गगनगन्जमा बसोबास भएका बादी समुदायका अधिकांश महिला शिक्षित छैनन् । त्यसैले सीप सिकेर आत्मनिर्भर बन्ने प्रयासमा छन् । धेरैले केही न केही आय आर्जनका काम गरिरहेका छन् । कविताले जस्तै रेनु नेपालीले पनि न्युरोडमा जुत्ता–चप्पल पसल खोलेकी छन् । ‘अवसर पाइयो भने काम गरी खान दुःख छैन,’ रेनुले भनिन्, ‘दिनमा १ हजारदेखि १ हजार ५ सय रुपैयाँसम्म कमाइ हुन्छ ।’

विस्तारै आफूमा परिवर्तन ल्याउन यहाँका महिला कस्सिएका छन् । रेनुकी छिमेकी ६५ वर्षीया गोब्ली नेपालीले पनि १० हजार रुपैयाँमा किराना पसल चलाइरहेकी छन् । छोरीसँगै बस्दै आएकी थिइन् । छोरीको मृत्युपछि उनले नै पसललाई निरन्तरता दिइन् । ‘उसैलाई सम्झेर पसल चलाइरहेकी छु,’ गोब्लीले भनिन्, ‘घरखर्च चलिरहेको छ । सीप भयो भने छोरी–बुहारी पनि काम गर्न सिपालु छन् ।’

गगनगन्जमा वादी समुदायको बाक्लो बस्ती छ । उनीहरू आपसमा मिलेर बसेका छन् । ‘अहिले यहाँका धेरै महिला कामकाजी बनेका छन्,’ समुदायकी अगुवा सुशीला नेपालीले भनिन्, ‘अवसर पाएको ठाउँमा अगाडि छन् ।’ विस्तारै समुदायलाई हेर्ने दृष्टिकोण फरक हुँदै गएको उनले सुनाइन् ।

यो बस्ती अहिले प्रगतिशील नगरमा रूपान्तरित भएको छ । नाममात्र होइन, बस्तीको स्वरूपै परिवर्तन भइसकेको छ । नेपालगन्ज उपमहानगरपालिका ७ की वडा–सदस्य मन्जु बादीले परिवर्तनलाई स्थायी बनाउन राज्यको लगानी आवश्यक रहेको बताइन् ।

प्रकाशित : भाद्र १९, २०७६ ०९:१७
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT