बाख्रा पालेर वर्षमै २० लाख नाफा- गण्डकी - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

बाख्रा पालेर वर्षमै २० लाख नाफा

मलेसियाको आकर्षक जागिर छाडेर फर्किएका मोतीलालको फार्ममा बोयर, खरी र जमुनापारि जातका १२० बाख्रा
प्रकाश बराल

बागलुङ — मलेसियाको एक इलेक्ट्रोनिक कम्पनीको प्रबन्धक पद छाडेर फर्किएका बागलुङ बडिगाड गाउँपालिका–१ दगा गाउँका मोतीलाल वन यतिखेर गाउँमै बाख्रा स्याहार्दै छन् । विद्यालयको पढाइ सकेपछि उनले भारतमा गएर पढ्ने अवसर पाए । भारतको सिमला विश्वविद्यालयमा एमबीए गरेपछि उनी जागिरका लागि मलेसिया हानिए ।

उनी मलेसियाको एक इलेक्ट्रोनिक कम्पनीमा प्रबन्धक बने । आकर्षक तलबसहित प्रबन्धक भएर ४ वर्ष काम गर्दा राम्रै आम्दानी गरे । गाउँमै काम गर्ने चाहनाले उनलाई त्यहाँ बसिरहने मन भएन । अन्ततः प्रबन्धकको जागिरलाई पूर्णविराम दिए । ३६ वर्षीय उनी अहिले ग्रामीण बस्तीमा कृषि पेसा गरेर रमाएका छन् । उनको खोरमा अहिले १ सय २० बाख्रा छन् ।

बोयर, खरी र जमुनापारी जातका बाख्रा पालेका उनले वर्षको २० लाख रुपैयाँभन्दा बढी नाफा हुने बताउँछन् । भारत र मलेसियाका ठूला सहरमा बस्दा नपाएको खुसी र सन्तुष्टि गाउँमा बाख्रा पालेर पाएको उनले सुनाए । ‘सानैदेखि खेतबारीमै काम गर्ने चाहना थियो । मलेसियाको कम्पनीमा कुर्सीमा बस्न पाए पनि मलाई चित्त बुझेन,’ उनले भने, ‘कहिले घर फर्कौंला र बारी खनौंला, बाख्रा पालौंला भन्ने हुन्थ्यो ।’

मलेसियाबाट फर्केपछि उनले १० लाख रुपैयाँ लगानीमा ‘धर्मराज बाख्रा फार्म’ खोले । ५ वर्षमा लगानी बढाएर ४० लाख पुर्‍याइसकेका छन् । ‘तरकारी खेतीमा लाग्ने चाहना पनि थियो तर काठमाडौं चन्द्रागिरिलगायत विभिन्न स्थानमा फार्म देखेपछि मलाई पनि बाख्रा पाल्नमा मन गयो,’ उनले भने, ‘वर्षको ४० वटा बोयर बेच्न सके २० लाखभन्दा बढी फाइदा हुन्छ ।’ अहिलेसम्म उत्पादित बोयर गाउँमै बिक्री भइरहेको उनले बताए ।

बाबु धर्मराज, आमा नर्मती र श्रीमती भुमाले समेत उनलाई साथ दिएका छन् । ४ जना युवाले रोजगारी पाएका छन् । आफ्नै पाखोबारीबाहेक झन्डै २५ रोपनी जमिनभाडामा लिएका छन् । जहाँ नेपियर, सुपर नेपियर, किम्बु, भट्टमास, राइखन्यु, नेवारो र हाइब्रिड घाँस लगाएका छन् । बाबुछोराले भेटेरिनरी तालिमसमेत लिएकाले बाख्रालाई लाग्ने रोग तथा अन्य समस्याबारे पनि उनीहरू जानकार छन् ।

उनका अनुसार बंगलादेश र भियतनामबाट आँख्ला ल्याएर सारेको हाइब्रिड घाँसले उत्पादन दिन थालेपछि एक वर्षदेखि घाँस खोज्न टाढा जानु परेको छैन । ‘इन्टरनेटको जमाना छ, बजार खोज्न पनि कतै जानुपर्दैन,’ उनले थपे, ‘अधिकांश काम घरमा बसेरै भ्याएको छु ।’ उनको मिहिनेत देखेर विदेश गएका अन्य युवाले पनि गाउँ फर्केर कृषिमै लाग्न थालेको स्थानीय चूडामणि कँडेलले बताए । ‘म्यानेजरजस्तो पद छाडेर पनि कृषि पेसा गर्न सकिने रहेछ भनेर उनले गाउँलेलाइ सन्देश दिएका छन्,’ उनले भने, ‘यस्तो मिहिनेत गर्ने युवालाई हाम्रा संघसंस्था र सरकारले चिनेको छैन ।’ मोतीलालले अहिलेसम्म अनुदान र लगानीका लागि कतै माग पनि नगरेको बताए ।

उनले ५ वर्षमा बोयर र जमुनापारि जातका गरी ५ सय बोका बेचेको बताए । एउटै बोका ३ लाख रुपैयाँसम्ममा पनि बिक्री भएको उनले सुनाए । उनको फर्ममा २ वटा ४ लाख रुपैयाँका बोकासमेत छन् ।

मोतीलालका बाबुछोराले ५० घार मौरीसमेत पालेका छन् । सेरेना जातको मौंरी पालेर उनीहरूले थप कमाइ गरिरहेका छन् । ‘गाउँमा अर्ग्यानिक खाना खाने चलन छ, मह पनि धेरैको रोजाइँमा पर्छ,’ उनले भने, ‘हरियाली खेतबारी भएपछि मौंरी पनि सजिलै पाल्न सकिन्छ ।’ वर्षमा ३ क्विन्टल मह उत्पादन गरेर बेच्न सकेको उनले बताए । हरेक वर्ष सरदर ४० घार मौरी बेच्न सकेको उनले सुनाए । एउटा घार भरिने मौंरी १२ हजार रुपैयाँसम्ममा बेचेको उनको अनुभव छ ।

प्रकाशित : असार १७, २०७९ १०:३६
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

२० वर्षसम्म पनि बनेन बसपार्क

बसपार्क नहुँदा सडकमै पार्किङ गर्नुपर्ने बाध्यता, सवारी दुर्घटनाको जोखिम उच्च 
अगन्धर तिवारी

पर्वत — जिल्ला सदरमुकाम कुश्मा बजार सडक सञ्जालमा जोडिएको तीन दशक पुग्यो । साविकको पोखरा–बागलुङ सडकको ट्र्याक खुलेयता कुश्मामा सडक पहुँच पुगेको हो । जिल्ला ट्राफिक कार्यालयको तथ्यांकअनुसार पर्वत हुँदै बाग्लुङ, म्याग्दी र मुस्ताङसम्म दिनमै ४ हजारभन्दा बढी सानाठुला सवारी ओहोरदोहोर गर्छन् ।

यतिका सवारी चाप हुने कुश्मामा अहिलेसम्म पनि बसपार्क छैन । बसपार्कको अभावमा सार्वजनिक, नीजि तथा सरकारी सवारीसाधन अव्यवस्थीत रुपमा बस्तीछेउ, सडक र खुल्ला स्थानमा पार्किङ गर्नुपर्ने बाध्यता छ । यसले सवारी दुर्घटना हुने जोखिम मात्र बढाएको छैन, ट्राफिक व्यवस्थापनमै टाउको दुखाइ पनि बनिरहेको छ ।

कुश्मामा झण्डै २ दशकअघि नै व्यवस्थीत बसपार्कका लागि जग्गा छनोट गरेर तत्कालीन जिविसलाई दिएको भए पनि उक्त जग्गा अहिलेसम्म बेवारिसे छ । शिवालय गुठीको जग्गामा बसपार्क बनाउन सर्वदलीय सहमति नै जुटेको थियो । शिवालय धार्मिक विकास समितिकी तत्कालीन अध्यक्ष मानकुमारी गिरीका अनुसार गुठीको १२ रोपनी जग्गा बसपार्कका लागि कित्ताकाट गरेर तत्कालिन जिविसलाई २०६० सालमा दिइएको हो । ‘हामीले सर्वदलीय सहमति जुटाएर जिविसलाई जग्गा दिएका थियौं,’ गिरीले भनिन्, ‘तर अहिलेसम्म बसपार्क बनेन ।’ जग्गा पाएको ६ वर्षपछि तत्कालिन जिविसले सम्याउनुबाहेक अहिलेसम्म थप काम भएको छैन ।

जिविसले उतिबेला बसपार्क व्यवस्थीत बनाउन एक करोड ५९ लाखको लागत इस्टिमेट गरेको थियो । तर, जिविसले चार वर्षसम्म १३ लाख रुपैयाँ मात्रै रकम विनियोजन गर्दा काम अघि बढ्न नसकेको तत्कालिन बसपार्क निर्माण समितिका अध्यक्ष एकनारायण गिरीले बताए । ‘हामीलाई प्राप्त रकमअनुसारको काम भएकै हो,’ गिरीले भने, ‘बजेटै नभएपछि बसपार्क कसरी बनाउने ?’

मुलुक संघियतामा गएपछि जिविस खारेज भयो । बसपार्कलगायत पूर्वाधार निर्माणको जिम्मेवारी नगरपालिकामा सर्‍यो । नगरपालिकाको पहिलो कार्यकाल सकिएर दोस्रो कार्यकाल सुरु भइसकेको छ । पहिलो कार्यकालमै सक्ने भनिए पनि बसपार्क निर्माण अहिलेसम्म सुरु हुन सकेको छैन । ‘सडकमा अव्यवस्थित पार्किङ व्यवस्थापन गर्न निकै चुनौती छ,’ ट्राफिक प्रहरी सहायक निरीक्षक नारायणकुमार श्रेष्ठ भन्छन्, ‘कारबाही गरौं उचित स्थान देखाउनुपर्छ । बसपार्क भइदिएको भए नियम नमान्ने सवारीलाई कारबाही गर्न हुन्थ्यो ।’ ग्रामीण भेगमा चल्ने सवारी दिनभर सडकछेउमा पार्किङ गरेर दिउँसो मात्रै गन्तव्यमा जान्छन् ।

नगर प्रमुख रामचन्द्र जोशीका अनुसार व्यवस्थित सिटी हलसहितको बसपार्क निर्माणका लागि डीपीआर तयार गरेर बागलुङस्थित सहरी विकास कार्यालयमार्फत संघीय सरकारलाई प्रस्ताव पठाइएको थियो । तर, करोडौं खर्च लाग्ने भन्दै शहरी विकास मन्त्रालयले फाइल अघि बढाएन । ‘हाम्रो प्लानिङअनुसारको बसपार्क बनाउन एक अर्ब हाराहारी खर्च हुने रहेछ,’ उनले भने, ‘त्यो सम्भव नभएपछि अहिले इस्टिमेट फेरेर टेन्डर भएको छ । अबको २ वर्षभित्र सम्पन्न हुन्छ ।’ बागलुङस्थीत शहरी विकास कार्यालयले १० करोडको लागत इस्टिमेट निकालेर गत साता टेन्डर गरिसकेकोले अब छिट्टै बसपार्क सपना पूरा हुने उनको दाबी छ ।

प्रकाशित : असार १७, २०७९ १०:३४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×