पर्वतका विद्यालय खुले- गण्डकी - कान्तिपुर समाचार

पर्वतका विद्यालय खुले

कान्तिपुर संवाददाता

पर्वत — करिब ५ महिनापछि जिल्लाका सबैजसो सामुदायिक तथा निजी विद्यालय खुलेका छन् । गत वैशाख १० देखि बन्द विद्यालय स्थानीय प्रशासन र सम्बन्धित पालिकाले अनुमति दिएसँगै सोमबारदेखि खुलेका हुन् । जिल्लास्तरीय कोभिड–१९ संकट व्यवस्थापन केन्द्रले संक्रमण कम स्थानका पालिकाले विद्यालय खोल्न सक्ने निर्णय गरेको थियो ।


जिल्लामा अहिले दैनिक कोरोना संक्रमित थपिने क्रम न्यून भएको भन्दै सबै पालिकाले विद्यालय खोल्ने निर्णय गरेका हुन् । ‘हाम्रोमा खासै संक्रमण थिएन,’ बिहादी गाउँपालिकाका अध्यक्ष कमलप्रसाद भुसालले भने, ‘सदरमुकाम आसपासमा संक्रमण भएपछि जिल्लाभरिका विद्यालय बन्द हुनु हुन्थेन । अहिलेको निर्णय ठीक छ ।’ जिल्लाको कुनै एउटा क्षेत्रमा संक्रमण फैलिँदा अर्को गाउँका विद्यालय बन्द हुनु उचित नभएको सरोकारवालाको टिप्पणी छ । यही गुनासो आएका कारण केन्द्रले आगामी दिनमा प्रभावित सार्वजनिक क्षेत्र बन्द गर्ने निर्णय गरेको हो ।

निजी तथा सामुदायिक विद्यालय ५ महिनासम्म बन्द हुँदा विद्यार्थीको पठनपाठनमा गम्भीर असर पुगेको भन्दै अभिभावकले विद्यालय र सम्बन्धित निकायमा गुनासो गर्न थालेका थिए । लामो समय विद्यालय बन्द हुँदा शैक्षिक प्रणाली नै भत्किन थालेको शिक्षकहरूले समेत चिन्ता व्यक्त गर्दै आएका थिए । कतिपय विद्यालयले भौतिक रूपमा विद्यार्थी बोलाएर पढाउन सुरु गर्न अझै केही समय लाग्ने बताएका छन् ।

जिल्लाका अधिकांश विद्यालयले भौतिक दूरी कायम गरेर विद्यार्थीलाई जोरबिजोर प्रणाली अनुसार पठनपाठन सुरु गरेका हुन् । थोरै विद्यार्थी भएका विद्यालयले भने सबैलाई कक्षाकोठामै राखेर पढाउन थालेको बताएका छन् । लामो समय बन्द विद्यालयमा भौतिक रूपमै उपस्थित भएर पठनपाठन गराउँदा शिक्षक र विद्यार्थीले भने असहज महसुस गरेको सुनाए । धेरै विद्यार्थी हुने केही विद्यालय भने दसैंसम्मको अवस्था हेरेपछि मात्रै भौतिक रूपमा सञ्चालन गर्ने तयारीमा छन् । केही विद्यालयले अनलाइन र भौतिक दुवै पद्धतिबाट पठनपाठन गरिरहेका छन् ।

करिब १२ सय विद्यार्थी भएको कुश्मास्थित नारायण माविले ३ सत्रमा पढाइरहेको छ । ‘अनलाइनको पहुँच हुनेले बिहान पढ्छन्,’ शिक्षक सञ्जय रेग्मीले भने, ‘नहुनेलाई जोरबिजोर गरी दिउँसो र बेलुका पढाइएको छ ।’

प्रकाशित : आश्विन ६, २०७८ १०:५६
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

चिया चमेनामा बाबुछोरी

जितेन्द्र साह

विराटनगर — बिहान झिसमिसेमै ६८ वर्षीय भीमबहादुर श्रेष्ठ चियाखाजाको तयारीमा जुट्छन् । ४२ वर्षीया छोरी मञ्जुले उनलाई सघाइरहेकी हुन्छिन् । साढे पाँच बजेसम्म पसल खुलिसक्छ । छेउकै जिल्ला अदालत र मालपोत कार्यालय खुलेपछि भने उनको छाप्रोमा भीड बढ्न थाल्छ । 

विराटनगरस्थित मोरङ जिल्ला अदालत कार्यालय परिसरको निशान भगवती मन्दिर बाहिरको सडक छेउ कुनाको छाप्रोमा चियाखाजा पसल छ, बाबुछोरीको । एकअर्काको सहारामा दुवैले पसलसँगै जीवन चलाइरहेका छन् ।

‘बुबाआमाप्रति छोरीको माया कति अगाध हुन्छ भन्ने उदाहरण पनि हुन्, मन्जु,’ स्थानीय ६० वर्षीया राधा राउत भन्छिन् । दैनिक २ हजार रुपैयाँसम्मको खाजा बिक्री गर्छन् । खर्च काटेर बचेको पैसाले बाबुछोरीको जीविका चल्छ । श्रीमती र छोराको उपचारमा सम्पूर्ण सम्पत्ति गुमाए पनि भीमबहादुरलाई छोरीको साथ र सहयोगले सधैं हौसला मिलिरह्यो । उनले एक्लो महसुस गर्नु परेन ।

बुवाको हेरचाह गर्ने कोही नभए पछि मञ्जुले बिहे गरिनन् । ‘पहिले आमा पसलमा बस्नुहुन्थ्यो,’ मञ्जु भन्छिन्, ‘आमाको स्वास्थ्यले साथ नदिएपछि १० वर्षको उमेरदेखि बुबालाई सघाउन थालेकी हुँ ।’ दुई छाक कसरी टार्ने भन्ने समस्याले गर्दा कक्षा ८ भन्दा माथि पढ्न नसकेकोमा उनी गुनासो गर्छिन् । पसलमा बिहानदेखि सम्पूर्ण काममा बाबुलाई सघाउनुको साथै कोठामा पुगेर खाना पकाईवरी बुबाका लागि पनि लिएर आउँछिन् ।

बुढ्यौलीसँगै भीमबहादुरलाई आफ्नो शेखपछि छोरी एक्लै होलिन् भन्ने चिन्ता छ । सार्वजनिक बिदा, बन्द र निषेधाज्ञामा उनको पसल बन्द हुन्छ । ‘अदालत र मालपोत कार्यालयमा बिदा भएको बेला यता फाटफुट मान्छे मात्र आउने हुनाले पसल बन्द राख्छु, त्यो बेला कोठामै आराम गरेर बस्छु,’ भीमबहादुर भन्छन्, ‘पटकपटकको निषेधाज्ञामा खर्च नपुगेर बाँच्न गाह्रो भयो तर मनकारीको सहयोगले भोकै बस्नुपरेन ।’

काभ्रे, दोलालघाटका भीमबहादुर नोकरी खोजीमा १३ वर्षकै उमेरमा २०२३ मा विराटनगर झरेका थिए । ‘दाइसँग दुई वर्ष बसेर घर गएँ, तर घर बस्न मन नलागेर फर्केँ,’ उनी भन्छन् । त्यतिखेर अहिलेको जस्तो सडक र आवागमनका साधन थिएन । काभ्रेबाट भारतको रक्सोल हुँदै विराटनगर आउनुपर्थ्यो । ‘यहाँ आएपछि २०४५ सालमा दोस्रो पटक घर गएँ’, भीमबहादुर भन्छन्, ‘त्यसपछि गएको छैन ।’ उनका संघर्षका दिन विराटनगरमै बित्दै आइरहेका छन् ।

२०२९ देखि नै अहिलेको मालपोत कार्यालय अघिल्तिरको बस्तीमा छाप्रो बनाएर चिया पसल सुरु गरेका थिए, उनले । चियाखाजा पसलकै आम्दानीको भरमा स्थानीय तिनटोलिया बस्तीकी कमलासँग २०३५ मा बिहे गरे । तर दाम्पत्य सुख लामो समय पाउन सकेनन् । श्रीमतीलाई मुटुको क्यान्सर भयो । १४ वर्षसम्म पत्नीको उपचारमा भारतको बिहार, पूर्णियासम्म पुगे । तैपनि बचाउन नसकेकोमा अझै थकथकी छ, भीमबहादुरलाई ।

२०५५ सालदेखि दुई छोराछोरीको एक्लै पालनपोषणमा परे । छोरालाई पनि बीचमा रगत सुक्ने समस्या देखिएपछि आर्थिक रूपमा थलिएका भीमबहादुरले बुढेसकालमा पनि अझै हिम्मत हारेका भने छैनन् । छोरीको साथले अझै उर्जा मिलेको उनी सुनाउँछन् । ५ वर्षसम्म काठमाडौं र दिल्लीमा उपचार गराएपछि निको भएका छोरा पनि अहिले काठमाडौंमा सुरक्षागार्डको जागिरे भएपछि भीमबहादुरको दुःख केही होलो भएको छ ।

प्रकाशित : आश्विन ६, २०७८ १०:५४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×