पहिरो नपन्छ्याउँदा दाउन्‍नेमा घण्टौंसम्म जाम- गण्डकी - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

पहिरो नपन्छ्याउँदा दाउन्‍नेमा घण्टौंसम्म जाम

नारायण शर्मा

नवलपरासी पूर्व — पूर्व–पश्चिम राजमार्गको दाउन्ने खण्डको विभिन्न ठाउँमा गएको पहिरो नपन्छ्याइँदा यात्रुले सास्ती खेपेका छन् ।  दुम्कीवास–बर्दघाट सडकखण्डको १४ किलोमिटर छिचोल्नै यात्रुले १७ घण्टासम्म कुर्नुपरेको छ ।

राजमार्गमा खसेको पहिरो नपन्छाउँदा र साँघुरो सडकमा जथाभावी ओभरटेक गर्दा दाउन्नेमा लामो जाम लागेको हो ।

‘शुक्रबार साँझ बर्दघाट आइपुगेको हुँ । अहिले बिहान १० बजे बल्ल दुम्कीवास काटेँ,’ बर्दियाको बासगढीबाट काठमाडौं हिँडेका हरि ढकालले भने, ‘राजमार्गमा जाम हटाउने प्रहरी छैन गाडीगाडीको तँछाडमछाडले घण्टौं जाम लाग्ने गरेको छ ।’

केही दिनदेखि लगातार परेको पानीले दाउन्नेको दर्जनौं स्थानमा पहिरो गएको छ । सडकमा बाक्लो हिलो बगेका कारण दुर्घटनाको जोखिम उत्तिकै छ । दाउन्नेमा होटल व्यवसाय गर्दै आएका विष्णु गुरुङ भन्छन्, ‘यहाँ न पहिरो पन्छाउने कोही छ न त जाम नियन्त्रण गर्ने प्रहरी नै । गाडीवालाको एकअर्काेलाई उछिन्ने होडबाजीले गर्दा सडकमा दोहोरो तेहेरो जाम छ । यात्रुले भोग्नुसम्म सास्ती भोगेका छन ।’

जिल्ला ट्राफिक प्रहरी कार्यालयका सई प्रेम श्रेष्ठले डाँडाबाट बगेको लेदो माटो हटाउन नसकेका कारण घण्टौं जाम भइरहेको जानकारी दिए । ‘सडक नै देखिँदैन, सडकभरि लेदो माटो बगेको छ,’ उनले भने ।

उनले दुम्कीवासदेखि २० किलोमिटरपूर्व चोरमारा र पश्चिमतर्फ चिसापानीसम्म जाम भएको जानकारी दिए ।

दाउन्ने–गैंडाकोट सडक आयोजना प्रमुख सुजन अधिकारीले दोहोरो तेहेरो जामका कारण सडक सफा गर्न डोजरसमेत पठाउन नसकेको दाबी गरे । ‘त्यहाँ पठाउने डोजर पनि बिग्रेको छ अब बनाएर पठाउदैछौँ,’ उनले भने ।

प्रकाशित : आश्विन १०, २०७७ ११:५२
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

नातिनीलाई हजुरबाका चिठी

किताबमा प्रयोग भएका चिठीका विषयवस्तु विविध भए पनि मूल रुपमा यिनले राजनीतिको सेरोफेरो समातेका छन् । राजनीति आफैँमा रूखो विषय हो । विषय रूखो भए पनि रोहितको प्रस्तुति रसिलो छ ।
हरिहर तिमिल्सिना

नारायणमान बिजुक्छें ! हरिबहादुर श्रेष्ठ ! नारायणमान राजनीतिको चर्चित नाम हो भने हरिबहादुर साहित्यको । खासमा दुवै एकै मानिस हुन् । नारायणमान बिजुक्छें ‘रोहित’ नै हरिबहादुर श्रेष्ठ हुन् ।


उनै हरिबहादुरको पछिल्लो किताब हो– ‘हजुरबाका चिठी’ । संस्थागत विद्यालय संघ (इसान) ले प्रकाशन गरेको किताबमा ३० थान चिठी समावेश छन् । १९ पुस २०७१ देखि ३१ असार २०७६ को समयावधिमा लेखिएका यी चिठीहरू एक हजुरबाले आफ्ना नाति र नातिनीलाई सम्बोधन गरी लेखिएका प्रेमपूर्ण अभिव्यक्ति हुन् ।

पत्रसाहित्य संसारमै प्रचलनमा छ । केही चिठीहरू वास्तवमै असल साहित्य बन्न पुग्छन् । जस्तो कि अब्राहम लिङ्कनले आफ्नो छोराका शिक्षकलाई लेखेको चिठी वा नेहरूले इन्दिरालाई लेखेको चिठी । गान्धीले हिट्लरलाई लेखेको चिठी होस् या नाइल्स बोरले संयुक्त राष्ट्र सङ्घलाई । आकारमा साना भए पनि यिनले संसारमा ठूलो प्रभाव छोडेर गएका छन् ।

यसअघि हरिबहादुर श्रेष्ठका ‘जेलका चिठीहरू’ नामक किताब छापिएको थियो । हरिबहादुरको नयाँ किताबलाई ‘हजुरबाका चिठी’ नाम दिइए पनि यो एक शिक्षाप्रद संगालो बनेको छ । आज घरघरमा पुस्तान्तर छ । आमाबुबाका कुरा छोराछोरीलाई मन नपर्ने, छोराछोरीका कुरा आमाबुबालाई मन नपर्ने परम्परा हुर्कंदै छ । पहिलेका बालबालिका हजुरबा–हजुरआमाका कथा, गीत र लोरी सुन्दै स्वाभाविक प्रकृतिसित हुर्कन्थे । अहिले प्रविधिसित हुर्कन थालेका छन् । बच्चाले ‘आमा’ शब्द चिन्नुअघि ‘मोबाइल’ चिनिसकेको हुन्छ । यसका केही फाइदा पनि होलान् । केटाकेटी सानै उमेरदेखि सूचना प्रविधिसित जानकार पनि होलान् । तर, तिनले आफू, आफ्नो जन्मभूमि र माटोलाई भने बिर्सिएका हुन्छन् । हरिबहादुर श्रेष्ठको प्रस्तुत किताबले चाहिँ युवा पुस्तालाई माटो र मुलुक चिन्न अभिप्रेरित गर्छ । यो किताबले नवयुवालाई आफ्नो पहिचान, संस्कृति, परम्परा र रीतिरिवाजलाई जगेर्ना गर्न उत्साह दिन्छ भने मुलुकमा शृङ्खलाबद्ध रूपमा हुर्किरहेको विकृतिप्रति खबरदारी गर्छ । यसो भन्न सकिन्छ, यो पुस्तक विकृत बन्दै गएको वर्तमान नेपाली समाजलाई चियाउने दर्पण हो ।

किताबमा नेपालमा व्याप्त भ्रष्टाचार, गन्धे राजनीति र क्रूर कूटनीतिप्रति व्यङ्ग्य छ । भारत, अमेरिका, युरोपियन युनियनलगायत नेपालमा चलखेल गर्न पल्किएका विस्तारवादी र साम्राज्यवादी खेमाहरूको नकाबबारे जानकारी दिन खोजिएको छ । साथै जालीझेली, लोभीपापी, कमिसनखोर र अपराधीको दलदलमा फस्दै गएका नेपालका प्रमुख दललाई पनि खबरदारी गर्न खोजिएको छ । कुनीति र कुरीतिका पक्षपातीहरू को–को हुन् भनेर चिनाउन खोजिएको छ । नेपालको राजनीति नेपालभित्रबाट सञ्चालित छैन भन्ने कुरा आजको एउटा बालकले पनि बुझिसकेको छ । एकातिर बाहिरी दबाबको जन्जिर छ अर्कातिर मुलुकभित्रकै डन, दलाल र माफियाको दबदबा छ । यसरी हेर्दा पिँधमा अवस्थित भुइँमान्छेका सपानामाथि दोहोरो रूपमा तुषारापात भएको छ ।

नेपालमा संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको स्थापना भएको पनि डेढ दशक पुग्न लागिसकेको छ तर जनजीवन त्रस्त र दुरुह बन्दै गएको छ । यहाँको शासन व्यवस्था नै गरिब नेपाली युवालाई विदेशमा लखेट्न उद्यत छ । आज नेपालको ७० लाख जनशक्ति नेपालबाहिर छ । त्यही जमातले पठाएको विप्रेषण डकारेर शासक वर्ग भने मखलेल छ । देशभित्र भएका उद्योगधन्दा र कलकारखाना भने बन्द भएका छन् । परतन्त्रमुखी र परम्परावादी कृषि प्रणाली छ । मुलुकभित्र काम गर्न र बाँच्न खोज्ने युवामा चरम निराशा व्याप्त छ । यस्तो बेला नाति अमर र नातिनी अमृतालाई सम्बोधन गरी चिठी लेखिएजस्तो देखिए पनि यो किताब सूचना र जनचेतनाको पुलिन्दा बनेको छ ।

मूलतः किताबले देश बिर्सनेलाई देश सम्झाउन खोज्छ । देश नचिन्नेलाई देश चिनाउन खोज्छ । देशलाई धोका दिनेलाई खबरदारी गर्न सिकाउँछ । राष्ट्रिय–अन्तर्राष्ट्रिय राजनीति, अमेरिकाले क्युबा, इराकलगायतका देशमा गरेका ज्यादती तथा युद्धोन्मादले ग्रस्त ट्रम्प प्रशासनबारे समेत जानकारी दिन्छ । यति मात्र नभएर नयाँ भविष्यको सपना देखेर हुर्कंदै गरेका युवावर्गलाई जागरुक, सचेत र कर्मशील बन्न प्रेरणा दिन्छ ।

किताबमा प्रयोग भएका चिठीका विषयवस्तु विविध भए पनि मूल रूपमा यिनले राजनीतिको सेरोफेरो समातेका छन् । राजनीति आफैँमा रुखो विषय हो । विषय रुखो भए पनि रोहितको प्रस्तुति रसिलो छ । किताबको भाषा सरल र सहज छ । सिलसिलेवार प्रस्तुतिले पाठकलाई तानिरहन्छ तर भाषामा असङ्ख्य त्रुटि छन् । किताब राम्ररी सम्पादन नगरी हतारमा छापिएजस्तो देखिन्छ ।

प्रकाशित : आश्विन १०, २०७७ ११:४७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×