माथिमाथि शैलुङ्गेमा...

राजेन्द्र मानन्धर

(दोलखा) — गायिका कुन्ती मोक्तानले गाएको गीतमा जस्तो माथिमाथि शैलुङ्गेमा चौरी चराउनेहरू मात्रै हैन अब स्की र स्नोबोर्ड खेल्ने अनि हिउँमा रमाउनेहरू पनि त्यहाँ सरावरी देखिन थालेको छ ।

दोलखाको कालिञ्चोकपछि हिउँमा खेल्ने चर्चित गन्तव्य बनिरहेको शैलुङ डाँडा चहलपहल छ । पर्यटकको भीड लागिरहेको छ । सडक र बासको सुविधासॅगै सयवटा स–साना थुम्काहरू रहेको शैलुङमा भीड बढेको स्थानीयहरूले बताए । स्थानीय व्यवसायी गणेश श्रेष्ठ अघिल्ला वर्षहरूभन्दा यो वर्ष हिमपात हुनेबित्तिकै ठूलो संख्यामा पर्यटक आएको बताउँछन् ।


एउटा ठूलो मैदानमा सयवटा फरक–फरक आकृतिका थुम्का भएको शैलुङ यतिखेर हिउँले सेताम्मे छ । एकपटक परेको हिउँ कम्तीमा पनि तीन महिना बिलाउँदैन । त्यसैले हिउँमा रमाउन पुग्नेहरूका लागि स्की विल्कुलै नयाॅ खेल हो । शैलुङमा हिउँ परेको सूचना पाएलगत्तै नेपाल माउन्टेन एकेडेमीले आफ्ना प्रशिक्षार्थीलाई प्रशिक्षणमा ल्याउँछ । वर्षको तीन महिना शैलुङमा स्की सञ्चालन र प्रशिक्षण हुन सक्ने सम्भाव्यता अध्ययनसमेत भइसकेको एकेडेमीका प्रशिक्षक छिरिङ शेर्पाले बताए ।


राजधानीबाट १ सय ६ किलोमिटर अरनिको राजमार्ग र पुष्पलाल मार्ग पुगेपछि मुढे बजार आइपुग्छ । त्यहाँबाट पूर्वतिर विस्तार भएको सडकबाट २० किलोमिटर यात्रापछि बेसक्याम्प कालापानी पुगिन्छ । त्यहींबाट पदयात्रा

गर्दै शैलुङको टुप्पोमा पुग्दा देखिने स–साना थुम्काले पर्यटकलाई आकर्षित गर्छ । शैलुङ गाउँपालिका अध्यक्ष भरत दुलालले सडक र अन्य पूर्वाधारको विकाससँगै पर्यटकको संख्यामा वृद्धि भएको हो । कालापानीमा निर्माण हुन लागेको होमस्टेपछि झन् पर्यटकको वृद्धि हुने उनी बताउँछन् ।


समुद्री सतहबाट करिब ३३ सय मिटर अग्लो डाँडा पुग्दा कुनै बेलामा मानिसले बनाएजस्ता एक सयवटा स–साना डाँडाहरू देखिन्छन् । हिमपात भएपछि उक्त सबै स–साना डाँडामा लिपेको जस्तैगरी हिउँ टाँसिन्छ । टाँसिएका हिउँमाथि खेल्ने र तालिम गर्नेहरूले शैलुङ कहिलेकाहीं झपक्कै हुन्छ । हिउँ नहुँदा हरिया दुबोले भरिएको मैदान र थुम्काहरू सुन्दर देखिन्छन् ।


प्रकाशित : पुस २९, २०७६ ०९:४३
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

शीतभण्डार १२ वर्षदेखि प्रयोगविहीन

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — सिन्धुली गर्मी मौसममा जुनारको स्वाद आम उपभोक्तालाई चखाउने उद्देश्यका साथ १ करोड रुपैयाँको लागतमा कमलामाई नगरपालिका–४ दोभानटारमा निर्मित शीतभण्डार वर्षौयता प्रयोगविहीन छ ।

मुख्य गरी जुनारलाई नै भण्डारण गर्ने भनिए पनि सञ्चालनमा नआउँदा कृषक र उपभोक्ता दुवै निराश छन् । झन्डै १२ वर्षअघि निर्माण भएको भवनमा दुई सिजन जुनार तथा आलु भण्डारण गरिएको थियो । त्यसपछि खर्च धान्नै नसकेर प्रयोगमा आउन नसकेको सञ्चालकको भनाइ छ ।

शीतभण्डार प्रयोगमा नआउँदा जुनार, तरकारी तथा अन्य फलफूल भण्डारण गरी बेमौसममा बिक्री गर्न नपाएको गुनासो कृषकको छ । शीतभण्डार भवन निर्माणसँगै उत्साहित कृषक यतिखेर निराश बनेको स्थानीय जुनार कृषक निर्मल रम्तेलले बताए । ‘मौसमी तरकारी तथा फलफूल भण्डारण गरी बेमौसममा बिक्री गर्दा कृषकलाई राम्रै आम्दानी हुन्थ्यो,’ उनले भने, ‘त्यो सुविधाबाट कृषकहरू वञ्चित छन् ।’

३ सय ६० टन क्षमताको शीतभण्डार १ करोड लागतमा सम्पन्न भएको निर्माण कार्यमा संलग्न जुनार विकास संघले जनाएको छ । संघका अनुसार लागतमध्ये जापानी राजदूतावासको अनुदान ६० लाख रुपैयाँ र बाँकी रकम तत्कालीन समयमा जिविस, गाविस र जुनार उत्पादक कृषकबाट जुटाइएको हो ।

शीतभण्डार सञ्चालकसमेत रहेको जुनार विकास संघका निवर्तमान अध्यक्ष दीपक कोइरालाका अनुसार सुरुको वर्षमा समयमै बिमा र विद्युत् मिटर जडान गर्न नसक्दा शीतभण्डार प्रयोगमा आउन नसकेको हो । अहिले भने शीतभण्डारकै जमिनमा जुस उद्योग निर्माणाधीन रहेकाले प्रयोगमा आउन सकेको छैन ।

गोलान्जोर गााउँपालिका ४ तीनकन्याका कृषक वेगबहादुर आले विदेशीले जुनारलाई नै लक्षित गरेर करोड खर्च गरी निर्माण गरिदिएको भवन प्रयोगमा ल्याउन नसक्नु दुर्भाग्य ठान्छन् । ‘हाम्रो लागि त्यत्रो भवन जुनार राख्न बनाइदिएका छन्, हामीले सञ्चालनमा ल्याउन सकेनौं,’ उनले भने, ‘शीतभण्डार सञ्चालन नहुँदा गर्मी सिजनमा जुनारको स्वादबाट उपभोक्ता बेखबर भए ।’ सिजनमा यो वर्ष जुनार कृषकले प्रतिदाना ८/१० रुपैयाँसम्म पाएका छन् तर शीतभण्डारबाट बेमौसममा बजारमा लैजाँदा २० देखि २५ रुपैयाँसम्म लिन सकिनेमा कृषक ढुक्क थिए ।

प्रकाशित : पुस २९, २०७६ ०९:४१
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
×