टेन्डर नै नगरी सडक शिलान्यास- मधेस - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

टेन्डर नै नगरी सडक शिलान्यास

भरत जर्घा मगर

सिरहा — भौतिक पूर्वाधार तथा यातायातमन्त्री रेणु यादवले टेन्डर नै नभएका दुईवटा सडकको शिलान्यास गरेकी छन् । मन्त्री यादवले लगत इस्टिमेट मात्र तयार भएको चोहर्वा–सिरहा–माडर चार लेन र मिर्चैया–कल्याणपुर–सिरहा दुई लेन सडकको शुक्रबार शिलान्यास गरेकी हुन् । 

कार्यक्रममा जसपाका नेता, प्रतिनिधिसभा सदस्य र प्रदेशसभा सदस्यहरू पनि सहभागी थिए । मन्त्री यादवले दुवै सडकका लागि पहिलो चरणमा मन्त्रालयले ४०/४० करोड रुपैयाँ विनियोजन गरेको बताइन् । २२ मिटर चौडाइ रहने चोहर्वा–सिरहा–माडर चार लेन सडकखण्डमा विनियोजित रकमबाट पहिलो चरणमा साढे २ किलोमिटरको काम हुनेछ । यो सडकमा गाउँ क्षेत्रमा १४ मिटर र सहरी क्षेत्रमा १८ मिटर कालोपत्रे गर्ने योजना छ ।

यस्तै, मिर्चैया–कल्याणपुर–सिरहा सडकखण्डमा पहिलो चरणमा साढे ८ किमिको काम हुनेछ । दुई लेनको यो सडकको चौडाइ भने ११ मिटर हुनेछ । सडक निर्माण अवधि २ वर्ष तोकिएको छ । मन्त्री यादवले दुवै सडक निर्माण भए यहाँको विकासले गति लिने विश्वास व्यक्त गरिन् । उनले समयमै सडक बनाइसक्ने प्रतिबद्धतासमेत जनाइन् ।

तर, सडक डिभिजन कार्यालय लहानले मन्त्री यादवले शिलान्यास गरेको सडकको लगत इस्टिमेट मात्र तयार भएको र टेन्डर प्रक्रिया बाँकी नै रहेको जनाएको छ । कार्यालय प्रमुख इन्जिनियर रामकुमार देवले यस वर्ष टेन्डर प्रक्रियामात्र सुरु हुने जानकारी दिए । प्रायःजसो आयोजनाको टेन्डर प्रक्रिया सुरु भइसकेपछि मात्र शिलान्यास गरिन्छ । तर, टेन्डर नै नभईकन शिलान्यास गरिनु भनेको चुनावको मुखमा जनताको आँखामा छारो हाल्न र वाहवाही कमाउन गरिएको प्रपञ्च हो भन्छन्, नेपाल पत्रकार महासंघ सिरहाका पूर्वअध्यक्ष देवकुमार यादव ।

‘जुन सडकको टेन्डर भएको छैन, शिलान्यास गर्न हतारिनुको मतलब स्पष्ट छ, चुनावी एजेन्डा,’ उनले भने, ‘यस्ता कार्यले जनतालाई भ्रमित गराउने काम मात्र गर्छ ।’ सडक डिभिजन प्रमुख इन्जिनियर देवले शिलान्यास कार्यक्रम आयोजना आफूहरूले नगरेको बताए ।

चुनाव नजिकिँदै गर्दा स्थानीय सरकारका जनप्रतिनिधिहरू पनि चुनावी माहोल आफूतिर तान्न सक्रिय भएका छन् । लहान नगरपालिकाका प्रमुख मुनी साहले डीपीआर मात्रै तयार भएको नगरक्षेत्रभित्र ४२ किलोमिटर चक्रपथ निर्माणको सोमबार शिलान्यास गरे ।

चक्रपथको डीपीआर तयार भएको तर टेन्डर प्रक्रियाबारे आफूलाई जानकारी नभएको लहानका ओभरसियर राजीव बैठाले जानकारी दिए । ‘डीपीआर मैले नै तयार गरेको हुँ,’ उनले भने, ‘करिब ७० लाख रुपैयाँको तयार गरिएको छ, टेन्डर प्रक्रियाबारे मलाई जानकारी भएन ।’

प्रकाशित : चैत्र १९, २०७८ १०:५३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

जागिर छाडेर ओल खेती

भरत जर्घा मगर

सिरहा — सिरहा धनगढीमाई नगरपालिका–११ का कमलकुमार सिंह गैरसरकारी संस्थाका जागिरे थिए । असिस्टेन्ट सब–इन्जिनियर उनी आकर्षक तलब पाउँथे । उनी अहिले जागिर छाडेर व्यावसायिक ओल तरकारी खेतीमा लागेका छन् । ओल कन्दमूल तरकारी हो । दुई वर्षदेखि उनी अहिले यसकै खेतीमा रमाइरहेका छन् । 

सिरहा धनगढीमाई–११ का कमलकुमार सिंहले व्यावसायिक रूपमा लगाएको ओल खेती । तस्बिर : भरत/कान्तिपुर

सुरुमा डेढ बिघाबाट खेती सुरु गरेका उनले यस वर्ष ६ बिघामा ओल तरकारी खेती गरेका छन् । कमल भन्छन्, ‘लगानी अनुसार आम्दानी राम्रो भइरहेको छ ।’

दुई वर्षअघि कोरोनाकालमा लकडाउनले आम्दानीमा असर पारे पनि यस वर्षदेखि राम्रो हुने उनको आशा छ । ‘६ बिघामा सोचे भन्दा राम्रो बोट फस्टाएको छ,’ उनले भने, ‘खेतमा मनग्य ओल तरकारी उब्जिएको छ । यसबाट पनि मुनाफा हुनेमा म ढुक्क छु ।’ यस वर्ष पनि लगानी अनुसार आम्दानी नहुने हो कि भन्ने चिन्तामा उनी थिए । तर, मिहिनेत अनुसार बोट सप्रिएको उनको भनाइ छ ।

माघमा ओल तरकारी खेती लगाउँछन् । साउनबाट बेच्न सुरु हुन्छ । अहिले उनले आफूसँगै दैनिक ज्यालादारीमा १० जनाभन्दा बढी युवालाई खटाउँछन् । ती युवालाई बाह्रै महिना रोजगारी दिएका छन् । कमलले जागिर छोडेपछि केही महिना उखु खेती समेत गरे । तर, परम्परागत उखु खेती उनलाई मन परेन । त्यसबाट प्राविधिक पढेर ज्ञान हासिल गरेको अर्थ नहुने उनलाई लाग्यो । केही नयाँ आम्दानीको स्रोत हुने खेती गर्नुपर्छ भन्ने सोचले नयाँ खोजी गर्न थाले । त्यसपछि व्यावसायिकतातर्फ लम्किएका उनी उखु छोडेर ओल खेतीमा रमाएका हुन । खेतीमा मिहिनेती उनले अब्बल कृषक भएकै कारण प्रदेश सरकारबाट कृषिका लागि ३ लाख रुपैयाँ अनुदान पनि हात पार्न सफल भएको सुनाए ।

गाउँमा व्यावसायिक ओल खेती भित्र्याएका कमलको सिको गर्दै बस्तीकै पुनित दास पनि योतरकारी खेतीमा रमाउन थालेका छन् । कमल र पुनित मात्रै होइन, अहिले यो गाउँमा उनीहरू जस्तै १२ भन्दा बढी परिवारले ओल खेती गर्दै आएका छन् । उनीहरूले सरकारले कृषिमा आधारित किसानलाई राहत दिनुपर्ने माग गरेका छन् ।

नेपालमा ओलका विभिन्न जंगली जात पाइन्छ । ओलका केही स्थानीय जातहरू खान अयोग्य हुन्छन् भने केही खेती गरेर खाने चलन छ । तराईमा यसको विशेष महत्त्व छ । नेपाली भाषामा यसलाई बाँको वा काँच भनेको पनि पाइन्छ । तराई क्षेत्रमा ओल भनेर चिनिन्छ ।

स्थानीय जातहरू स्वादिलो भए पनि कोक्याउने हुन्छन् । तर विकासे जातहरू तरुल जस्तै नउसिनी पकाएर खान सकिने खालका स्वादिष्ट हुन्छन् । पछिल्लो समय तराईका केही जिल्लामा यसको व्यावसायिक खेती हुन थालेको छ । बजारमा यसको माग राम्रो रहेको कमलले बताए ।

प्रकाशित : चैत्र १२, २०७८ ११:०६
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×