गुट विवादले रोकियो अधिवेशन- प्रदेश २ - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

गुट विवादले रोकियो अधिवेशन

कांग्रेसका दुई पक्षको दबाबपछि निर्वाचन अधिकृतले राजीनामा दिँदा वडा निर्वाचन स्थगित
ओमप्रकाश ठाकुर

सर्लाही — गुटगत राजनीतिले सर्लाहीमा कांग्रेसको वडा अधिवेशन नै प्रभावित भएको छ । वडा निर्वाचनका लागि दुई पटक समय तोकिए पनि हुन सकेको छैन । कांग्रेस केन्द्रीय कार्यालयले अघिल्लो शनिबारका लागि सर्लाहीसहित १२ जिल्लामा वडा अधिवेशनको कार्यतालिका सार्वजनिक गर्‍यो ।

तालिकाअनुसार सर्लाहीको निर्वाचन गराउन विनोद कार्कीलाई जिम्मेवारी दिइयो । तर संस्थापन र इतरपक्षको विवादले निर्वाचन हुन सकेन । निर्वाचनको अघिल्लो दिन नै कार्कीले राजीनामा बुझाए । उनले दुई पक्षको दबाब थेग्न नसकेका कारण आफूले राजीनामा दिएको जनाएका थिए । ‘दुवै पक्षको दबाबका कारण निर्वाचन गराउन सम्भव नदेखेपछि राजीनामा दिएको हुँ,’ कार्कीले भने, ‘दुवै पक्ष गुटभन्दा माथि उठ्नै सकेका छैनन्, यस्तो अवस्थामा निर्वाचन गराउन कठिन छ ।’

कार्कीको राजीनामापछि सभापतिका प्रत्याशी वर्तमान सभापति नागेन्द्रकुमार राय र पूर्वजिल्ला सभापति लक्ष्मण रायबीच तिक्तता बढ्यो । दुवैले एकअर्कालाई निर्वाचन अधिकृतलाई स्वतन्त्र रूपले कामै गर्न नदिएको आरोप लगाए । केन्द्रले दोस्रो पटक निर्वाचन गराउने जिम्मा दिवाकर पाण्डेलाई दियो । पाण्डे गत आइतबार जिल्लामा उपस्थित भए । जिल्ला सभापति रायले तोकेको पार्टी प्यालेसमा अधिकृत पाण्डेले बैठक बोलाउँदा अर्को पक्ष उपस्थित भएन । उनीहरूले सभापति निकट होटल रहेको भन्दै त्यसमा निर्वाचन कार्यालय राखे वा अधिकृत बसे निर्वाचन प्रक्रियामै भाग नलिने बताए । यसअघिका निर्वाचन अधिकृतलाई पनि विपक्षीले स्थानबारे विमति जनाएका थिए ।

पार्टी कार्यालयबाट निर्वाचन गर्ने भनेर दुवै पक्षको सहमतिपछि बिहीबार मतदान हुने दिन तोकियो । तर निर्वाचन अधिकृत पाण्डे अघिल्लो रात निर्वाचनको सम्पूर्ण कागजातसहित सभापति निकट होटलमा गएर बसेपछि इतरपक्ष चिढिए । पाण्डेले निर्वाचनको दिन एकपक्षीय रूपमा मतदान अधिकृतको सूची सार्वजनिक गरेपछि विवाद झनै बढ्यो । दुई पक्षबीच झडप पनि भयो ।

विवादका क्रममा प्रदेश २ का महिला, बालबालिका युवा तथा खेलकुदमन्त्री वीरेन्द्र सिंहका अंगरक्षकले कांग्रेसको इतरपक्षका नेताद्वय विनोद खनाल र बलिराम झामाथि अभद्र व्यवहार गरेपछि झडप भएको पूर्वसभापति लक्ष्मण रायले बताए । ‘वर्तमान सभापतिले निर्वाचन चाहेकै छैनन्, सहमति गरेको कुरा पनि लागू गर्न चाहँदैनन्,’ उनले भने, ‘सभापतिकै कारण जिल्लामा वडासहितको निर्वाचन अन्योल बनेको छ ।’

सभापति रायले वडा अधिवेशनका लागि मतदान अधिकृत खटाउने विषयमा कुराकानी भइरहेको बेला निर्वाचन अधिकृतलाई घेरा हालेर हातपात गरेको दाबी गरे । उनले अधिवेशनको जिम्मा आफूलाई भए पनि त्यसको व्यवस्थापनमा विपक्षले अनावश्यक टाउको दुखाउँदा निर्वाचन प्रभावित भइरहेको जानकारी दिए । ‘निर्वाचन गराउने जिम्मा हाम्रो हो, तर वहाँहरूले आफू अनुकूल गर्न खोजिरहनुभएको छ, यसले काम गर्न कठिन भएको छ,’ उनले भने, ‘आफू अनुकूल नहुँदा मतदान अधिकृतमाथि नै हातपात गर्न थालेका छन् ।’ अहिले निर्वाचन अधिकृत पाण्डेले समेत निर्वाचन गराउन नसकिने भन्दै राजीनामा बुझाइसकेका छन् ।

पटक–पटक निर्वाचन स्थगित भएपछि केन्द्रीय कार्यालयले दुई पक्षका नेताहरूलाई काठमाडौं बोलाएको छ । जिल्ला सभापति राय प्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवानिकट र पूर्वजिल्ला सभापति लक्ष्मण राय वरिष्ठ नेता रामचन्द्र पौडेलनिकट छन् । उनीहरूबीचमा क्रियाशील सदस्यतादेखि नै विवाद चल्दै आएको थियो । कांग्रेसका जिल्ला नेतृत्व तहले सामान्य विवाद मिलाउन नसक्दा आमकार्यकर्ता निराश छन् । सर्वसम्मत रूपमा निर्वाचन गराउनुपर्ने बेलामा दुवै पक्ष आनो अडानमा कायम रहँदा कार्यकर्ता निराश बनेको नेता कौशल सिंहले बताए ।

प्रकाशित : मंसिर ६, २०७८ ०८:४८
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

दुई दशकदेखि औषधिकै भर

भवानी भट्ट

कञ्चनपुर — उनी कुरा गर्दागर्दै रोकिन्छन् । छिनमा सबै कुरा बिर्सिन्छन् । फेरि सम्झेर सुरु गर्छन् । कुनै बेला त घर जाने बाटोसमेत बिर्सेर अन्तै पुग्छन् । धेरै टाढा पुगेपछि मात्रै थाहा पाउँछन् । कञ्चनपुरको कृष्णपुर नगरपालिका–१ सुन्दरीफाँटाका लालबहादुर डगौंरा दुई दशकदेखि यस्तै अवस्थामा छन् । सशस्त्र द्वन्द्वका बेला सुरक्षाकर्मीले दिएको यातनाका कारण मानसिक बिरामी भएका उनी अहिले पनि औषधि सेवन गरिरहेका छन् । तर पनि सन्चो भएको छैन ।

२०५७ भदौको महिना थियो । डगौंरा आफ्नै खेतमा धान काटिरहेका थिए । इलाका प्रहरी कार्यालय कञ्चनपुरको गुलरियाको प्रहरी टोलीले उनलाई खोज्दै आए । खेतमै कुटेर गए । माओवादीलाई बास दिन्छस् भनेर उनलाई धम्काएर पनि गए । २०५८ जेठमा उनी घर छेउमै माछा पोखरी बनाउन खाल्डो खनिरहेका थिए । सुरक्षाकर्मीको टोली लालबहादुरको खोजी गर्दै आए ।

लालबहादुरले आफ्नो परिचय दिएपछि उनलाई बन्दुक र लाठीले कुटपिट गरेर गाडीमा राखे । बीच बाटोमा पुगेपछि एक जना सुरक्षाकर्मी र लालबहादुरलाई गाडीमै छाडेर गए । सुरक्षाकर्मीले भनेपछि उनी घर फर्किए । तेस्रो पटक उनी घरमै सुतेका बेला सुरक्षाकर्मीको टोली आएर घरभित्रै पुगेर श्रीमतीलाई समेत कुटपिट गरेर उनलाई नियन्त्रणमा लिए । इलाका प्रहरी कार्यालय झलारी पुर्‍याएर छाडे । इलाका प्रहरी झलारीले उनलाई तेस्रो दिन छोड्यो । तर सुरक्षाकर्मीको पटकपटकको कुटाइबाट उनी बिरामी पर्न थाले ।

आफन्तले उपचारका लागि भारतको बरेलीतर्फ लगे । बरेली जाँदा बाटोमै बेहोस भएका उनी लामो समयको उपचारपछि होसमा आए । अहिले पनि उनी औषधि सेवन गरिरहेका छन् । शान्ति सम्झौतापछि एडभोकेसी फोरमको सहयोगमा उनले वीर अस्पताल र मानसिक अस्पताल पाटनमा समेत उपचार गराए । ‘उपचार गराउँदागराउँदै भएको जमिन पनि बिक्री भइसक्यो, ‘सरकार र तत्कालीन विद्रोही नेकपा माओदीबीच विस्तृत शान्ति सम्झौता भएको १५ वर्ष पुगेको अवसरमा आइतबार कञ्चनपुरको कृष्णपुर नगरपालिकामा आयोजित कार्यक्रममा आफ्ना पीडा पोख्दै डगौंराले भने, ‘अहिले पनि महिनामा दस/बाह्र हजारको औषधि खाइरहेको छु ।’

खेतीपाती र घरमा पालेका कुखुरा बिक्री गरेर उपचार गराइरहेको उनले बताए । सशस्त्र द्वन्द्वका बेला दुवै पक्षबाट घाइते भएकाहरूले राहत र उपचार खर्च पनि पाए । तर लालबहादुरले केही पाएनन् । भारतमा उपचार भएका कारणसमेत उनले कुनै राहत नपाएका हुन् । ‘ऐलानी जमिन पनि बेचिसके,’ उनले भने, ‘अब मेरो जिन्दगी त यस्तै भयो, छोराछोरीका लागि सरकारले केही गरिदिए राम्रो हुन्थ्यो ।’ उनका दुई छोरा र २ छोरी छन् । डगौंरा जस्तै बेलौरी नगरपालिका–१० भुडाका बलिराम चौधरीले पनि सशस्त्र द्वन्द्वको पीडा बिर्सेका छैनन् । शान्ति सम्झौता भएको १५ वर्षसम्म पनि आफ्ना पीडा जस्ताको त्यस्तै रहेको उनी बताउँछन् । चौधरी घरछेउमै क्लिनिक चलाएर गुजारा गरिरहेका थिए । २०५९ साउन १६ गते उनी क्लिनिकमै बसेका थिए । संयुक्त सुरक्षाफौजको टोली आएर उनलाई माओवादीको उपचार गर्छस् भन्दै नियन्त्रणमा लिएर गए । १० दिन हिरासतमा राखेर उनले निकै यातना पाए । त्यही बेला पाएको यातनाका कारण उनको छातीमा चोट लाग्यो ।

उनी पनि त्यही बेलादेखि नियमित रूपमा औषधि सेवन गरिरहेका छन् । उनले चेकजाँच गर्दा डाक्टरहरूले उनलाई छातीमा पुरानो घाउ भएको र निको नहुने उत्तर बताएका छन् । ‘खोक्दाखोक्दै मुखबाट रगत आउँछ,’ चौधरीले भने, ‘डाक्टरहरूले निको हुँदैन, जति बाँच्यो औषधि खाएर बस्नु भन्छन् ।’ उनले पनि लालबहादुरझैं कुनै राहत पाएनन् । उपचारमा भएको खर्चसमेत कहींकतैबाट नपाएको उनले बताए । राष्ट्रिय मानवअधिकार आयोगले समेत उनलाई राहत उपलब्ध गराउन सरकारलाई सिफारिस गरेको छ । त्यसको बाबजुद उनले राहत पाएनन् ।

घरघडेरीसम्म जमिन भएका उनी क्लिनिक चलाएरै परिवारको गुजारा गरिरहेका छन् । ‘शान्ति सम्झौता भएपछि कति चुनाव भए, कति सरकार फेरिए,’ चौधरीले भने, ‘भोट माग्दा तपाईंहरूका माग पूरा गर्छौं भनेर गएकाहरू सबै बिर्से, हाम्रा पीडा जस्ताका त्यस्तै छन् ।’ उनले चुनावका बेला मत माग्न आउने सबैलाई आफ्नो पीडा सुनाउँछन् । सबैले सक्दो सहयोग गर्नै आश्वासन पनि दिन्छन् । तर चुनाव जितेर गएपछि भेटसमेत नहुने गरेको उनी बताउँछन् ।

कृष्णपुर नगरपालिका–३ देखतभुलीकी लक्ष्मी चौधरीले त अब छोरी फर्केर आउने आस मारिसकेकी छन् । तैपनि उनले छोरीको बाटो हेर्न भने छाडेकी छैनन् ।भनिन्, ‘हामीलाई यसरी उकुसमुकुसमा कहिलेसम्म अल्झाउने हो, कि त सास चाहियो, कि लास चाहियो ।’ चौधरीकी १५ वर्षीया छोरी परमलौटी ६ कक्षामा अध्ययनरत थिइन् । २०५८ फागुन १४ गते स्कुल बिदा भएर घर फर्किने बेला अर्जुनी ब्यारेकको टोलीले उनको छोरीलाई नियन्त्रणमा लिएको थियो । सशस्त्र द्वन्द्वका बेला घाइते भएका, बेपत्ता भएका र मृत्यु भएका आफन्तहरू अहिले पनि पीडा बिर्सेका छैनन् ।

प्रकाशित : मंसिर ६, २०७८ ०८:४७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×