आईपीएलको सट्टेबाजीमा संलग्‍न थप ३ जना पक्राउ- प्रदेश १ - कान्तिपुर समाचार

आईपीएलको सट्टेबाजीमा संलग्‍न थप ३ जना पक्राउ

जितेन्द्र साह

मोरङ — इन्डियन प्रिमियर लिग (आईपीएल) को अनलाइन सट्टेबाजीमा संलग्न थप तीन जनालाई आइतबार राति मोरङ प्रहरीले पक्राउ गरेको छ । 

पक्राउ पर्नेमा विराटनगर महानगरपालिका–१६ भट्टिमोडका ३७ वर्षीय पुरुषोत्तम साह, मञ्जित साह र २८ वर्षीय अफजर अली रहेको प्रहरीले जनाएको छ । उनीहरुबाट २८ हजार ५ सय रुपैयाँ नगद, ३ थान मोबाइल, ३ डायरी र एक मोटरसाइकल बरामद भएको प्रहरीले जनाएको छ ।

प्रहरीका अनुसार सबैभन्दा पहिले राति साढे एघार बजे आफ्नै घरबाट मोबाइलमार्फत सट्टेबाजी गरिरहेका पुरुषोत्तमलाई र यसपछि मञ्जित एवं अलीलाई नियन्त्रणमा लिइएको हो । बरामद डायरीमा सट्टेबाजीमा लगानी गर्नेको नाउँ र हिसाबकिताब रहेको मोरङका प्रहरी प्रमुख एसपी सन्तोष खड्काले जानकारी दिए ।

मोरङ प्रहरीले यसअघि १३ असोजमा श्रृंखलाबद्ध कारबाही गरेर सट्टेबाजीमा प्रयोग भएको तीन मोबाइल, एक ल्यापटप, ६० हजार रुपैयाँ नगद र एक मोटरसाइकलसहित तीन जनालाई पक्राउ गरेको थियो । ‘पक्राउ परेको यो नयाँ समूहको पुरानोसँग कुनै सम्बन्ध देखिएन,’उनले भने,‘तर यो समूह सानो भए पनि पहुँच पुरयाएर खेल्ने गरेको पाइयो ।’

हारेको रकमको विवाद सामाजिक सञ्जाल हुँदै प्रहरीसम्म पुगेपछि इन्डियन प्रिमियर लिग (आईपीएल) को सट्टेबाजमा संलग्न अर्को एक गिरोहको बारेमा अनुसन्धान जारी रहेको एसपी खड्काले बताए । उनले भने,‘थप एक समूहको खोजी गर्दैछौं ।’ काठमाडौं प्रहरीले पनि २६ असोजमा आईपीएलको सट्टेबाजी संलग्न ६ जनालाई १ लाख ८५ हजार १ सय २० रुपैयाँसहित पक्राउ गरेको थियो ।

सम्बन्धित समाचार

प्रकाशित : कार्तिक ३, २०७७ ११:४३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

‘न देश बन्यो, न हामी’

घाइते पूर्वलडाकु भन्छन्– ‘नेता कमान्डरले सबै बिर्सिए । त्यो त्याग र बलिदानको सम्मान भएन ।’
दुर्गालाल केसी

दाङ — बंगलाचुली गाउँपालिका–२ खाराकी ३१ वर्षीया कुमारी नेपाली माओवादी लडाकु थिइन् । कपिलवस्तुमा भएको भिडन्तमा गोली लाग्दा उनले बायाँ आँखा नै गुमाउनुपर्‍यो । श्रीमान् निमबहादुर नेपाली पनि लडाकु थिए । शान्ति प्रक्रियापछि उनीहरू घर फर्के । जीवन निर्वाह गर्न कठिन भयो । अहिले श्रीमान् साउदी अरबमा छन् । उनी दुई छोरा र एक छोरीसँग बस्छिन् ।

‘हाम्रा कमान्डरहरू अहिले ठूलो पदमा पुगेको देख्दा मन रुन्छ,’ उनले गुनासो गरिन्, ‘हाम्रो आँसु कसले देख्छ र ? नेता र कमान्डरले सबै बिर्से । हाम्रा दुःख बढ्दै छन् । युद्धले आधा शरीर लग्यो, बचेको शरीर झन् धेरै बोझ भयो ।’

तुलसीपुर उपमहानगरपालिका–१० राइखल्यानका ३६ वर्षीय भूमिलाल चौधरी पनि सेक्सन कमान्डर भएर युद्धमा होमिए । लडाइँका क्रममा सिरहाको बन्दीपुर र म्याग्दीको बेनीमा गोली लागेर घाइते भए । उनको बायाँ हात चल्दैन । ‘कतै काम पाइन्छ कि भन्यो, एउटा हात नचल्नेले कसरी काम गर्छ र भनेर काम नै दिँदैनन्,’ उनले भने, ‘कमाइ नभएपछि घरमा झगडा मात्रै पर्छ । परिवार कसरी पाल्नु, अन्य व्यवहार कसरी चलाउनु ?’ श्रीमती, एक छोरा र छोरीका साथ रहेका चौधरीले युद्धका नाममा जीवन बर्बाद भएको महसुस गरेका छन् ।

घोराही उपमहानगरपालिका–१७ गैरागाउँका ३७ वर्षीय केशव चौधरीले देश बदल्ने सपना देखेर ठुल्ठूला लडाइँ लडे । २०५९ जेठ १३ मा भएको रुकुमको खारास्थित सैनिक व्यारेक आक्रमणमा उनी अग्रमोर्चामा थिए । त्यही क्रममा गोली लाग्दा ब्रिगेड कमान्डर रहेका चौधरीको बायाँ आँखा गुम्यो । शरीरभरि अहिले पनि बमका छर्रा छन् । उनलाई जीवनभर औषधि खानुपर्ने भएको छ तर अहिले उनलाई ज्यान पाल्नु कि औषधि खानु भन्ने चिन्ता छ । ‘मर्नु न बाँच्नु भएको छ । खानेकुराभन्दा औषधि कसरी खाने भन्ने चिन्ता छ,’ उनले भने, ‘देश बदल्ने सपना देखेको मान्छेले अहिले यो हविगत झेल्नुपरेको छ । नेताहरू त बने तर न देश बन्यो, न हामी ।’ उनको स्याहारमा श्रीमती लक्ष्मी चौधरीको पनि पूरै समय बितेको छ । श्रीमान्कै स्याहारका कारण उनले अन्य काम गर्न पाएकी छैनन् । ‘कमाइ हुने कुनै काम गर्न पाइँदैन,’ उनले भनिन्, ‘कसरी बाँच्ने भन्ने चिन्ता भयो । हाम्रो समस्या नेताहरूले भुले ।’ उनीहरूका एक छोरा र छोरी छन् । छोरा पनि अपांग भएकाले थप स्याहारको आवश्यकता परेको छ । ‘श्रीमान् र छोरालाई एकछिन पनि छोड्न मिल्दैन,’ लक्ष्मीले भनिन्, ‘रोईरोई बस्नुपरेको छ ।’

लमही नगरपालिका–७ नयाँबस्तीका ३६ वर्षीय सुन्दर चौधरी दाङको सतबरियास्थित सशस्त्र प्रहरी क्याम्पमा आक्रमण गर्ने क्रममा घाइते भए । चिउँडोबाट लागेको गोली नाक हुँदै टाउकोबाट निस्कियो । ‘भाग्यले ज्यान त बच्यो तर बाँचेजस्तो भएको छैन,’ उनले भने, ‘यो अवस्था आउला भन्ने सोचेका थिएनौं । नेताहरू सुविधासम्पन्न तरिकाले बसेका छन् । हामीलाई बाँच्नै सास्ती भएको छ ।’

घोराही उपमहानगरपालिका–१२ हापुर बिजौरीका ४६ वर्षीय खुसीराम चौधरी २०६१ चैत २५ मा रुकुमको खारामा भएको सैनिक ब्यारेक आक्रमणमा घाइते भए । टाउको, छाती र घाँटीमा गोली लाग्यो । उनको दायाँ हात र खुट्टा चल्दैन । ‘केही काम गर्न सकिँदैन । जीवनभर औषधि खानुपर्ने भएको छ,’ उनले भने, ‘कमाइ नभएपछि न औषधि गर्न सकिन्छ, न ज्यान पाल्न । नेताहरूले हामीलाई हालतमा छाडे र आफ्नो जीवन बनाए ।’

रुकुम पश्चिम पुर्तिमकाँडाका ४३ वर्षीय उदय शेर्पाइली रुकुमकोट प्रहरी चौकी आक्रमणका क्रममा २०५७ सालमा घाइते भए । बायाँ कोखाबाट पसेको गोली दायाँ कोखाबाट निस्कियो । ज्यान अपांग भएपछि उनी सेना समायोजनका क्रममा अवकाश रोजेर शिविरबाट बाहिरिए । दाङको संक्रामस्थित शिविरबाहिर आएपछि उनी रुकुम फर्कन सकेनन् । तुलसीपुर–१८ हेमन्तपुरमा बस्न थाले । ‘संसार बदल्न हिँडेको मान्छे अशक्त भएर खाली हात गाउँ फर्कन मन लागेन । यहीं बस्न थालियो,’ उनले भने, ‘अहिले जीवन निर्वाह गर्न कठिन भएको छ । त्यो त्याग र बलिदानको सम्मान भएन ।’

दाङको घोराहीमा जीवन निर्वाह गर्न कठिन भएको गुनासो गर्दै घाइते पूर्वलडाकुहरु । तस्बिर : दुर्गालाल केसी/कान्तिपुर ।

रुकुमपूर्व हुकामका ३८ वर्षीय भूलबहादुर विक २०५९ कात्तिक २८ मा जुम्लाको खलंगामा भएको आक्रमणमा घाइते भए । समयमा उपचार नहुँदा उनको दायाँ खुट्टा काट्नुपर्‍यो । अहिले उनी बैसाखीको भरमा हिँड्छन् । श्रीमती, तीन छोरा र एक छोरीका साथ उनी पनि तुलसीपुर–१८ धनखन्नेमा बस्छन् । ‘यो अवस्थामा रुकुम बसेर ज्यान पाल्न कठिन हुने भयो । पहाडको उकालीओरालीमा गाह्रो होला भनेर यहीं बसियो,’ उनले भने, ‘तर यहाँ पनि साह्रै गाह्रो भएको छ । जहान परिवार पाल्न मिल्ने कुनै उपाय छैन ।’

सरकारले विशिष्ट खालका घाइतेलाई मासिक १२ हजार २ सय र पहिलो श्रेणीका घाइतेलाई ६ हजार २ सय निर्बाह भत्ता उपलब्ध गराउँदै आएको छ । उक्त भत्ता सबै घाइते अपांगले नपाउँदा बाँच्न कठिन भइरहेको घाइते अपांग योद्धा संघका जिल्ला तथा प्रदेश संयोजक खगेश्वर घर्तीले बताए । जिल्लामा ७ सय ५० जना घाइते अपांग पूर्वलडाकु भए पनि अहिले राज्य र विद्रोही पक्षका २२ जनाले मात्रै भत्ता पाइरहेको उनले बताए । ‘धेरै घाइतेले निर्वाह भत्ता पाइरहेका छैनन् । पाएकाहरूलाई पनि कटौती गर्न थालिएको छ,’ उनले भने, ‘यसले हामीलाई थप चिन्तित बनाएको छ । निर्बाह भत्ता भएमा औषधि गर्न सजिलो हुने थियो । धेरैलाई खाने त परैको कुरा, औषधि गर्न पनि पुगेको छैन ।’

सबै घाइते अपांगलाई निर्बाह भत्ता उपलब्ध गराउन, उचित बास, स्वास्थ्य उपचार, रोजगारी र सन्तानको शिक्षाको ग्यारेन्टी हुन आवश्यक रहेको घर्तीले बताए । ‘आफ्नो ज्यान अलपत्र छ । छोराछोरीलाई कसरी हुर्काउने भन्ने चिन्ता छ,’ उनले भने, ‘यस्तो बेला नेताहरूले हेरेनन् भने युद्धका नाममा आधा शरीर गुमाएको के काम लाग्यो ?’

प्रकाशित : कार्तिक ३, २०७७ ११:३३
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×