लकडाउनले फेरिएको पेसा- प्रदेश १ - कान्तिपुर समाचार

लकडाउनले फेरिएको पेसा

कोही तरकारी बेच्छन् त कोही मोटरसाइकलमा दूध बोकेर गाउँगाउँ पुर्‍याउँछन्
विनोद भण्डारी

विराटनगर — लकडाउनअघि राजमिस्त्रीको काम गर्दै आएका विराटनगर–४ इक्राहीका सुरेश यादवको पेसा अहिले फेरिएको छ । दुई महिनायता उनी साइकलमा तरकारी लोड गरेर टोलटोलमा बिक्री गर्दै हिँड्न थालेका छन् ।

‘लकडाउनले काठको काम नै बन्द गर्‍यो । परिवारको गुजराका लागि पेसा नै परिवर्तन गर्नुपर्‍यो,’ यादवले भने, ‘साइकलमा तरकारी बोकेर बिक्री गर्न हिँड्न थालेको छु ।’

विराटनगर–५ मुनालपथका अमित देवको पनि दुई महिनायता पेसा परिवर्तन भएको छ । महानगरपालिकाको ढाटछेउ एक बर्षदेखि बिर्यानीको व्यापार गर्दै आएका उनी तरकारी व्यापारी बन्न पुगेका छन् । ‘लकडाउनले व्यापार ठप्प भयो,’ उनले भने, ‘बिर्यानी हाउसमै तरकारी पसल थापेको छु ।’ उनका अनुसार पहिले दैनिक १०–१२ हजारको बिर्यानी बिक्री हुन्थ्यो ।

महानगरको बरगाछीमा खसी काटेर मासु बिक्री गर्दै आएका कमुद्दिन मिया पनि लकडाउनपछि ठेलामा तरकारी बेच्न थालेका छन् । उनका अनुसार पहिले दैनिक २ वटा खसी काटेर ४० देखी ५० किलो मासु बेच्थे । कमाइले १० जनाको परिवार पाल्न समस्या थिएन । ‘लकडाउनले खसी काट्ने पेसा बन्द भएपछि परिवारको गुजाराकै लागि ठेलामा तरकारी बिक्री गर्न थालेको हुँ,’ उनले भने । मियाले चार हजार रुपैयाँ लगानी गरेर टमाटर, आलु, काँक्रा, भिन्डीलगायत तरकारी बिक्री गर्न थाले । दैनिक एक हजारको तरकारी बेच्दा तीन सय रुपैयाँ नाफा हुने गरेको उनको अनुभव छ । आम्दानी नगरी घरमा बस्नुभन्दा बिहान–बेलुका लकडाउन खुकुलो भएको समयमा तरकारी बेचेर केही कमाउनु उत्तम भएको मियाले बताए ।

विराटनगर विमानस्थलको मोडमा फास्टफुड एन्ड क्याफे सञ्चालनको अन्तिम तयारीमा बसेका दीपेन्द्र उराउ पनि पछिल्लो समय तरकारी बिक्रेता बनेका छन् । उनी क्याफेकै अगाडि टेबुलमा पसल लगाएर बिहान तीन घण्टा र बेलुका एक घण्टा तरकारी बिक्री गरिरहेका छन् ।

ऋण काढेर खोलेको क्याफे सञ्चालन गर्नै लाग्दा लकडाउन भएपछि उनी समस्यामा परेका छन् । ‘बैंकको ब्याज बढेको बढ्यै छ, घरखर्च चलाउने पैसासमेत छैन । त्यही भएर क्याफेकै अगाडि बाध्य भएर तरकारी पसल खोलेको छु,’ उनले भने । सरकारले तरकारी, दूध, दैनिक उपभोग्य वस्तु खरिदबिक्री गर्न बिहान तीन र बेलुका दुई घण्टा पसल खोल्न दिने गरेको छ ।

बूढीगंगा गाउँपालिकाका नजमल हुसैन लकडाउनअघि घर निर्माणको काम गर्थे । उनी मिस्त्री हुन् । लकडाउनको दुई सातासम्म चुपचाप बसेका उनले तेस्रो सातादेखी साइकलमा सबै साइजको चप्पल राखेर गाउँगाउँ गई बिक्री गर्न थाले । यो पेसाबाट दैनिक चार सयजति आम्दानी हुने गरेको हुसैन बताउँछन् ।

विराटनगर–४ इक्राहीका उमेश यादव एक निजी कम्पनीमा मुन्सीको काम गर्थे । लकडाउनले कम्पनी बन्द भएपछि यस बेला दूध बिक्रेता बनेका छन् । मोटरसाइकलमा दूधको भाँडो बोकेर गाउँगाउँ पुग्छन् । ‘दूध विक्रीबाट हुने आम्दानीले डेढ महिनायता परिवारको गर्जो टर्दै आएको छ,’ उनले भने ।

प्रकाशित : जेष्ठ ११, २०७७ १२:१७
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

गोदाममै सड्यो राहत सामग्री

सुनवर्षी नगरपालिकाका मेयरले कसैलाई जानकारी नदिई आफूखुसी राख्दा खाद्यान्न बिग्रिएको उपमेयर र वडाध्यक्षको आरोप
विनोद भण्डारी

विराटनगर — लकडाउनले बेखर्ची भएकाहरूले पर्याप्त राहत नपाएको गुनासो बढिरहँदा सुनवर्षी नगरपालिकाले जम्मा गरेको खाद्य सामग्री गोदाममै सडेको पाइएको छ । विभिन्न संघसंस्थाले उपलब्ध गराएको राहत कुहिएको हो ।

सुनवर्षी–९ भेडुवास्थित बीपी सेवा केन्द्रमा अहिले नगरपालिकाका कर्मचारी कुहिएको खाद्यान्न फ्याल्न र सुकाउनमा व्यस्त रहने गरेको स्थानीय बताउँछन् ।

‘हामीलाई बिहान–बेलुका खानै समस्या छ,’ छेउमै घर रहेका मेहताब आलमले भने, ‘तर, नगरपालिका विभिन्न संघसंस्थाले हाम्रा लागि दिएको राहत कुहाएर नष्ट गर्दै छ ।’ उनका अनुसार तीन दिनयता कुहिएको सामग्री रातिराति अन्यत्र लगेर फाल्ने गरिएको छ । अरूले थाहा पाउलान् भनेर भवनको गेटभित्र कसैलाई पनि पस्न दिइँदैन । केन्द्रमा चामल, आलु, प्याज, दाल, चिउरा, भुजालगायत सामग्री गोदाम गरिएको पाइएको छ ।

नगरले उक्त भवनमा राहत सामग्री गोदाम गरेको आफूलाई जानकारी नै नभएको वडाध्यक्ष कमल किशोरले बताए । ‘नगरप्रमुख कालीप्रसाद दासले त्यो भवनमा कहिले राहत सामग्री ल्याएर राखे मलाई थाहा छैन,’ उनले भने, ‘जब कुहिएर कामदारले फ्याल्न थाले अनि मात्र यसबारे थाहा भयो ।’ किशोरका अनुसार भवनमा राखिएको चामल, दाल, आलु र प्याज प्रायः कुहिएको छ । ‘ती सामान कुन–कुन संस्थाले दिएका हुन् र कति खाद्य सामग्री थियो, मेयरलाई नै थाहा होला,’ उनले भने ।

उपमेयर मञ्जु राईले उक्त भवनमा मेयर दासले कसैलाई जानकारी नगराई राहत सामग्री गोदाम गरेको बताइन् । उनका अनुसार मेयरले नगरका अरू काम पनि अरूलाई जानकारी नदिई आफ्नै इच्छाअनुसार गर्दै आएका छन् । ‘जनताले खान नपाएको समयमा गोदाममा राहत सामाग्री कुहाएर फ्याल्नु अक्षम्य अपराध हो,’ राईले भनिन् ।

यसअघि नगरका करिब ७ हजार परिवारलाई पहिलो चरणमा २०–२० केजी चामल र एक–एक केजी दाल, आलु, नुन र एक लिटर तेल दिइएको छ । थुप्रैले राहत नपाएको गुनासो गर्दै नगरपालिकाविरुद्ध आन्दोलन गर्ने चेतावनीसमेत दिँदै आएका छन् । ‘मलाई नगरपालिका भवनमा राखिएको राहत सामग्रीबारे मात्र जानकारी छ,’ उपमेयर राईले भनिन्, ‘त्यहाँ चिउरा, भुजा, दाल, चामल लगायत खाद्यान्न करिब १५ क्विन्टल मौज्दत छ ।’

राहत वितरण गर्न नगरका ९ वटा वडालाई दुई–दुई लाख रुपैयाँ उपलब्ध गराइएको थियो । तर नगरपालिकाले राहत वितरणमा झन्डै दुई करोड खर्च भएको देखाएको छ ।

स्रोतका अनुसार राहतका नाममा लाखौं रुपैयाँ हिनामिना भएको छ । नगरप्रमुख दासले आफूनजिककालाई तीनपटकसम्म राहत दिएका छन् भने कसैले एकपटक पनि पाएका छैनन् । ‘विभिन्न संघसंस्थाले दिएको राहत सामग्री पनि अरू जनप्रतिनिधिलाई जानकारी नदिई कता लगे, कसैलाई थाहा छैन,’ स्रोतले भन्यो, ‘विकास–निर्माणका काममा पनि दासले एकलौटी योजना सञ्चालन गर्ने गरेका छन् ।’

मेयर दास भने यस विषयमा बुझ्न पटकपटक प्रयास गर्दा पनि सम्पर्कमा आउन चाहेनन् ।

प्रकाशित : जेष्ठ ३, २०७७ १३:४४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×