कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

प्रदेश सरकारका दुई वर्ष : ‘संघीयता कार्यान्वयन मुख्य उपलब्धि’

कान्तिपुर संवाददाता

(मोरङ) — प्रदेश सरकार बनेको दुई वर्ष भएको छ । यो अवधिमा संघीयता कार्यान्वयनलाई सरकारले मुख्य उपलिब्ध मानेको छ । प्रदेश १ सरकारले शनिबार आयोजना गरेको दोस्रो वार्षिकोत्सवमा मुख्यमन्त्री शेरधन राईले संघीयता कार्यान्वयनका लागि तयार पारेका संरचनाले संघीयताको मूल मर्म र भावना अनुसार जनताको आकांक्षा पूरा हुने दरिलो विश्वास जगाएको दाबी गरे ।

‘दुई वर्षअघि प्रदेश सरकारको जिम्मेवारी सम्हालिरहँदा जनताको असीमित चाहनाका बीच हामीसँग बस्ने ठाउँ, काम गर्ने संरचना र जनशक्ति थिएन,’ उनले भने, ‘कानून, नियमावली र कार्यविधि नहुनुका साथै चुनौती, अप्ठयारा र असहजताहरूका बीच स्वाभाविक गति र सिलसिलामा हिँडेर संबिधान र संघीयता कार्यान्वयन गर्नका लागि अत्यावश्यक आधारहरू तयार गरेका छौं ।’


प्रदेश संरचना बलियो बनाउँदा मात्र संघीयता प्रभावकारी हुन्छ भन्ने मर्म र बुझाइसहित प्रदेश सरकार प्रादेशिक संरचनाहरू बनाउन हालसम्म केन्द्रित रहेको राईको भनाई थियो । ‘दुई वर्षमा नयाँ थिति र प्रणाली बसाल्यौं,’ उनले भने, ‘भविष्यका लागि संघीय संरचनाको आधार तयार गर्दै जनताका सबै अपेक्षाहरू पूरा गर्ने यो दुई वर्षका ७ सय ३० दिनमा सम्भव थिएन ।’


तर संघीयता कार्यान्वयनमा ठोस उपलब्धीहरूका साथ प्राप्त सिमित साधन स्रोतहरूको प्रयोग गरी जनताका आकांक्षाहरूको सम्बोधन गर्दै अघि बढिरहेको उनले दाबी गरे । ‘हालसम्ममा ३९ वटा कानुन तर्जुमा गरी कानुन कार्यान्वयन गर्न विभिन्न नियमावली, कार्यविधि, निर्देशिका, मापदण्ड र गठन आदेशहरूको तर्जुमा गरेका छौं,’ राईले भने, ‘प्रदेशसभाबाट प्रदेश राजधानी सर्वसम्मतले तोक्न सफल भएको र प्रदेशको राजधानी तोक्न भएको सहमति र सहकार्य प्रदेशको नामकरण र प्रदेशको विकास निर्माणका लागि पनि अपेक्षित छ ।’ पूर्वाधारतर्फ २७ किलोमिटर सडक कालोपत्रे, १ सय २९ किलोमिटर सडक ग्रोभेल, १० वटा मोटरेबल पुल र १५ वटा झोलुङ्गे पुल निर्माणको काम सम्पन्न भएको राईले बताए । ‘सिँचाइ सुविधाका लागि १ सय २९ वटा योजना सम्पन्न भएका छन् भने ६ सय ३१ वटा योजना निर्माणाधीन छन्,’ उनले भने, ‘प्रत्येक प्रादेशिक निर्वाचन क्षेत्रमा १/१ वटा गरी कुल ६२ वटा बहुवर्षीय सडक, ८७ वटा मुख्यमन्त्री ग्रामिण सडक, १ सय २६ वटा मोटरेबल पुल र १ सय ३४ वटा झोलुङ्गे पुल तीव्र रुपमा निर्माण भइरहेको छ ।’


खानेपानीका आयोजना १ सय १० वटा सम्पन्न भएको र ९ सय ४९ वटा आयोजना निर्माणको चरणमा रहेको राईले बताए । ‘प्रदेशका विपन्न तथा पिछडिएका जनताका लागि जनता आवास कार्यक्रम अन्तर्गत १ सय ७१ वटा घर निर्माणको काम सम्पन्न भएको छ,’ उनले भने, ‘मनमोहन विश्वविद्यालयको स्थापना, जनतासँग प्रहरी कार्यक्रमअन्तर्गत १० लाख घरमा स्टिकर टाँस, परियोजना बैंकको स्थापना, म अघि बढ्छु सगरमाथा टिन्स क्लब अभियानमा तीव्रता, डिजिटल साक्षरता अभियान र अनलाईन शिक्षा कार्यक्रमको सुरुवात, वैज्ञानिक सम्मेलन, स्विटजरल्यान्ड सरकारबाट १ अर्बको सहयोग प्राप्त गर्न सफल भएका छौं ।’


प्रदेश सरकारले संघ र स्थानीय तहमा आधारित सहसम्बन्ध कायम गर्न सफल भएको राईको भनाइ थियो । ‘अन्तर समन्वय परिषद्को बैठकले आपसी समन्वय र सहयोगको विषयमा महत्त्वपूर्ण उपलब्धिहरू हासिल भएको छ,’ उनले भने, ‘वित्त व्यवस्थापन तथा हस्तान्तरण, राजश्व संकलन तथा व्यवस्थापनको पक्षमा आपसी सम्बन्ध र सहकारिता कायम भएको छ ।’ प्रकाशित : फाल्गुन ४, २०७६ ०९:१५

प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

‘मेरा सन्तान यिनै पुस्तक’

सुम्निमा चाम्लिङ

(इटहरी) — धरानमा पुस्तकालय भन्नासाथ पूर्णबहादुर सम्झिइन्छ ।  

आफ्ना दिवंगत छोरा कवि विमल गुरुङको स्मृतिमा २०४८ मा स्थापना गरिएको पुस्तकालय उनी निरन्तर रेखदेख गर्दै आएका छन् ।

खोटाङको रावा खोलामा जन्मेका गुरुङ आफैंले बुद्ध चोकमा छोराको स्मृतिमा पुस्तकालय स्थापना गरेका थिए । १६ वर्षसम्म बम र बारुदसँग आफ्नो ऊर्जाशील समय बिताएका उनी तीन दशकयता प्स्तुक स्याहारिरहेका छन् । बिहान ६ बजेदेखि अपराह्न ४ बजेसम्म पुस्तकालयमा भेटिन्छन् । सरसफाइ गर्छन्, पुस्तक व्यवस्थित राख्छन् । ७६ वर्षीय उनी पुस्तकालयमा आउने पाठकलाई दैनिक आफैं चिया बनाएर खुवाउँछन् । उनको रेखदेखमा १२ हजारभन्दा बढी पुस्तक छन् ।

स्थानीयदेखि राष्ट्रियस्तरका पत्रपत्रिका पनि हुन्छन् । पछिल्लो समय पुस्तकालयमा आएर पढ्ने पाठकको संख्या घटिरहेकामा भने उनलाई दुःख लाग्दो रहेछ । ‘दिनहुँ पत्रपत्रिका राखिदिन्छु, सक्दो नयाँ पुस्तक किनेर राख्छु,’ उनले भने, ‘तर पढ्ने मान्छे उति आउँदैनन्, दुःख लाग्छ ।’

पल्टनमा रहँदा सामान्य अक्षर चिन्न र पढ्न सक्ने भएका उनले पुस्तकालय स्थापना गर्छु भन्ने सोचेका थिएनन् । अवकाशपछि उनी ब्रुनाईमा रोजगारीका लागि पुगेका थिए । त्यसको एक हप्तापछि, २०४८ वैशाख २४ गते १९ वर्षीय छोरा विमलको दुर्घटनामा मृत्यु भयो । विमल निकै अध्ययनशील थिए । उनको कोठाभरि राजनीतिदेखि साहित्य र अरू विषयका पुस्तक र पत्रपत्रिका थिए । यो देखेर छोराका पुस्तक संरक्षण गर्छु भन्ने लाग्यो । अनि विदेश नजाने अठोट गर्दै पुस्तकालय खोल्ने योजना बनाएका रहेछन् । सुरूमा विमलका करिब चार सय पुस्तक, कविता र आफैंले ५ हजार रुपैयाँ बराबरको पुस्तक थपेर घरैबाट पुस्तकालय सुरु गरे । केही वर्षपछि उनले जग्गा किनेर बेग्लै पुस्तकालय बनाए । विमलका सिर्जना र पुस्तकहरू उनैले प्रयोग गर्ने आलमारीमा संरक्षण गरेर राखेका छन् । ‘यहाँका पुस्तकलाई छोरो सम्झेर रुँगेर बसेको छु,’ उनले भने, ‘छोरो भने पनि सन्तान भने पनि यही पुस्तकालय त हो ।’

दीर्घकालीन रूपमा पुस्तकालय सञ्चालनमा ल्याउनका लागि उनले करिब एक करोड बराबरको अक्षय कोष खडा गरेका छन् । कोषबाट आएको ब्याजले पुस्तकालयको खर्च चलेको छ । २०५२ देखि विमलको जन्मयन्ती कात्तिक १९ गतेका दिन साहित्यिक कार्यक्रम गरी उत्कृष्ट स्रष्टालाई पुरस्कृतसमेत गरिँदै आएको छ । निकै माया गरेर पुस्तक स्याहार्ने उनी कसैले पुस्तक घर लगेर फिर्ता नल्याउने गरेको बताउँछन् । ‘कुनै पनि पुस्तक धेरैभन्दा धेरैले पढ्न पाउन् भन्ने लाग्छ,’ उनले भने, ‘तर घर लैजानेहरूले फिर्ता नल्याउँदा दुःख लाग्छ ।’

कतिपयले भने व्यक्तिगत र संस्थागत रूपमा पुस्तक उपहार पनि दिने गरेका छन् । अन्तर्राष्ट्रिय पुस्तकालयबाट समेत पुस्तक पठाइदिने गरेको उनले सुनाए । वार्षिक ५१ हजार बराबरको नयाँ पुस्तक खरिद गर्ने गरिएको छ । विमलले सिर्जना गरेका कविताका दुइटा संग्रह प्रकाशन पुस्तकालयमा राखिएको छ । छोराको सम्झनामा पुस्तकको यति लामो समयदेखि स्याहार गरिरहेकामा श्रद्धा जागृत हुने बेलबारी साहित्य विकास समाजकी अध्यक्ष रेखा सुवेदी बताउँछिन् । उनको योगदानको कदर गर्दै गत साता समाजले गुरुङको सम्मान गरेको थियो ।

प्रकाशित : फाल्गुन ४, २०७६ ०९:१४
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×