संरक्षित वन्यजन्तुमा पर्ने १२ सुन गोहोरोसहित एक पक्राउ

जितेन्द्र साह

(विराटनगर) — झन्डै एक किलोग्रामतौल भएको १२ वटा सुन गोहोरोसहित एक जनालाई प्रहरीले मोरंगको सीमावर्ती क्षेत्रमा पक्राउ गरेको छ । संरक्षित वन्यजन्तुको सूचीमा रहेको यसको निकासी पैठारीमा वाणिज्य तथा आपूर्ति मन्त्रालयले नेपाल राजपत्रमा सूचना प्रकाशित गरेर बन्देज लगाइसकेको छ ।

तर विभिन्न प्रयोजनको लागि ‘सुन गोहोरो’ को भारत र अन्य मुलुकमा तस्करी हुँदै आएको छ ।

तराई–मधेसको खेतबारी र कुलोमा बस्ने सुन गोहोरो मोरङको दक्षिण भेगबाट समेत पारी निकासी हुँदै आएको देखिएको छ । साइकलमा लोड गरिएको ति सुन गोहोरोसहित ५९ वर्षीय जसबहादुर धिमाललाई पक्राउ गरिएको मोरंगको रंगेलीस्थित इलाका प्रहरी कार्यालयले जनाएको छ । उनी मोरंगकै पथरी शनिश्चरे नगरपालिका–६ का बासिन्दा हुन् ।

नियमित गस्तीको क्रममा प्रहरीले धिमाललाई मोरंगको सुन वर्षी नगरपालिका–८ स्थित डायनिया सिकटी सडक खण्डको डायनिया छोटी भन्सार कार्यालय अघिल्तिरबाट ति वन्यजन्तुसहित नियन्त्रणमा लिएको हो । पहेलो र छिरमिरे रङ हुने सुन गोहोरोको छाला डमरूमा प्रयोग हुनेगर्छ । भारत पुर्‍याउँदा ५ हजार देखि १० हजार रुपैयाँसम्म प्रतिगोटा यो बिक्री हुन्छ ।

सुन गोहोरोलाई २ वटा बोराभित्र राखेर बाँधी साइकलमा राखेको अवस्थामा धिमाललाई पक्राउ गरेको इप्रका रंगेलीका प्रमुख निरीक्षक लेखनाथ दाहालले बताए । ती १२ वटै सुन गोहोरो जिउँदै छन् । निरीक्षक दाहालका अनुसार लक लगाएर राखेको अवस्थामा एउटा बोरामा ७ थान र अर्कोमा ५ थान सुन गोहोरो फेला परेको थियो । आवश्यक थप कारवाहीका लागि विराटनगरस्थित डिभिजन वनकार्यालयमा सुन गोहारोसहित पक्राउ परेका धिमाललाई बुझाएको प्रहरी निरीक्षक दाहालले जानकारी दिए ।

सरकारले यि जन्तुको निकासी पैठारीमा पूर्ण बन्देज लगाएको हुनाले यसको कारोबार गर्नेलाई राष्ट्रिय निकुन्ज तथा वन्यजन्तु संरक्षण ऐन २०२९ अर्न्तगत मुद्दा चलाएर कारवाही गरिन्छ । यो मुद्दामा दोषी ठहरिएकालाई अदालतले २ वर्ष कैद वा १० हजार रुपैयाँसम्म जरिवाना वा दुवै सजाय गर्ने कानूनी प्रावधान छ ।

प्रकाशित : भाद्र २, २०७६ ११:५३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

‘राजनीतिको बजार हल्ला’ अर्धसत्य

कान्तिपुर संवाददाता

भदौ १ मा प्रकाशित कृष्ण खनालको लेख भ्रामक लाग्यो  । लेखकले दाबी गरेजस्तो आन्दोलन, स्वस्फुर्त रूपमा नेपालमा आजसम्म भएकै छैन  ।

नेपालभित्रै संगठित रूपमा खोलिएको दल भनेकै प्रजापरिषद् थियो र त्यसको सदस्य राजा त्रिभुवन पनि थिए । उनैले उक्त दललाई गोप्य रूपमा आर्थिक सहयोग गर्ने गरेका थिए । सो दलका नेता गणेशमान सिंह जेलबाट भागेर भारत पुगेपछि बीपी कोइरालासँंग भेट भयो (बीपी विहार प्रान्तको समाजवादी दलका सचिव पनि थिए) । २००३ सालमा कलकत्तामा अखिल भारतीय गोर्खा कांग्रेसको गठन गरी सम्मेलन गर्दा सुन्दरराज चालिसे र गणेशमानजीको विरोधका कारण दलको नाम परिवर्तन गर्न बीपी बाध्य भएको कुरा लेखकले बुझेकै हुनुपर्छ । राजा त्रिभुवनसंँगको दिल्ली सम्झौतापछि बीपीलाई कोसेलीका रूपमा भारतले नेपाल पठाएको मात्रै हो । २००७ मा भनिएको क्रान्तिको बिजारोपण चन्द्रशमशेरले राणाहरूको वर्गीकरण गर्नाले र सी वर्गमा परेका राणाहमध्ये रुद्रशमशेरका सन्तानहरू सुवर्णशमशेर र महावीरशमशेरको आर्थिक सहयोगमा भएको सत्य नबुझ्ने को होला ?


रह्यो कुरा २०४६ को । त्यसबेलाको आन्दोलनमा भारतीय कूटनीतिक एसके सिन्हा र चन्द्रशेखरको भूमिका थिएन भन्न सक्छन् खनालले ? २०५२ मा सुरु भएको माओवादीको नामको रडाको कहाँबाट र कसको निर्देशनमा भएको थियो भन्ने सत्य कुरा छर्लंग हुँदाहुँदै सत्य लेख्न किन नसकेका लेखकले ? २०६२/६३ को आन्दोलन कसरी सञ्चालन गरिएको थियो भनेर कान्तिपुर दैनिकमै वर्षमान पुनले अन्तर्वार्तामा प्रस्ट पारिसकेकै हुन् ।


अर्कातिर राजतन्त्र नै फाल्ने कुरा कहाँ थियो ? आधिकारिक स्रोत लेखकसंँग छ ? राजा फाल्ने कुरा थियो भने पुनःस्थापित संसदमा राजाको उत्तराधिकारी पहिलो सन्तान हुनेछ भन्दा किन सबै सांसदले ताली ठोके ? प्रजातन्त्र, लोकतन्त्र हुँदै गणतन्त्रको यात्रामा मुलुक अघि बढ्दा जनताका लागि सिन्को भाँच्न नसक्ने अनि कुनै बाधा–व्यवधान नगरी दरबार छाडेर हिँड्ने राजाको विरोधमात्रै गर्दा मुलुकले समृद्धि हासिल गर्छ त उसो भए ?
– डिल्लीराम खनाल, दमक, झापा

प्रकाशित : भाद्र २, २०७६ ११:५१
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्