लकडाउनमा ‘मेचीपारिको नेपाल’ [तस्बिरहरु]

शब्द/तस्बिर : पर्वत पोर्तेल

मेचीपारि, झापा — पूर्वी सिमाना भारतको बिहारसँगै सटेको छ । पश्चिमतिर मेची नदी  । बिहार र मेची नदीबीचको सानो भूभाग हो मेचीपारिको नेपाल । भद्रपुर-३ मा पर्ने यो गाउँ छुट्टै देशजस्तो लाग्छ । करिब डेढ सय घरधुरीको गाउँमा महतो, सन्थाल र राजवंशी समुदायको बसोबास छ ।

कोरोना संक्रमणका कारण लकडाउन छ । सीमानामा नाकाबन्दी । तर, पनि यो गाउँ चकमन्न छैन । कहिँकतैबाट मान्छेहरु पुग्दैनन् । भारतबाट त आउने कुरै भएन । ‘लकडाउनका कारण हाम्रो गाउँ कोरोनाबाट धेरै सुरक्षित छ’, वडा सदस्य अरुण राजवंशीले भने, ‘बाहिरबाट मान्छेहरु नआएपछि हामी त्यसै सुरक्षित हुने नै भयौ ।’ उनका अनुसार गाउँभित्र चहलपहल छ । खेतबारीमा काम गर्नेहरुको दैनिक बिथोलिएको छैन । बिथोलिएको छ त मात्रै किनमेलका लागि भारत जाने क्रम । ‘अब भारत नजाँदा पनि हामी बाँच्ने रहेछौं भन्ने लाग्न थालिसक्यो’, स्थानीय उमेश महतो भन्छन्, ‘लकडाउनले हामीलाई श्रमजीवी बन्न थप सिकायो ।’

यो गाउँको मुख्य बजार आफ्नै नगर भद्रपुर हैन, विहारको गलगलिया, ठाकुरगञ्ज हो । लकडाउनका कारण कसैले गाउँ छाडेका छैनन् । विहार जान नाकाबन्दी छ, भद्रपुरतिर मेची नदी तगारो । विगतमा भारत जान्थे । ‘अब भारत जाने बानी पनि हराइसक्यो’, उमेश हाँस्दै भन्छन्, ‘सधैं भारतको भर मात्रै परेर नहुने रहेछ ।’

वडा सदस्य राजवंशीका अनुसार मेचीपारिका नेपाली ८० प्रतिशत बढी कृषिमा आबद्ध छन् । जसका कारण चामल र तरकारीको समस्या भने छैन ।


प्रकाशित : जेष्ठ २, २०७७ १५:०९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

मोहन सहनीको लकडाउन : माछा बेचेर चामल [फोटो फिचर]

शब्द/तस्बिर : पर्वत पोर्तेल

काँकडभिट्टा — झापा धुलाबारीका मोहन सहनी लकडाउनपछि बिहान हत्तपत्त घरबाट निस्किँदैनन् । दिउँसोचाहिँ जाल बोक्छन् अनि सुटुक्क छड्किन्छन् खोलातिर । दिनभरि खोलामै बित्छ दैनिकी । कहिले निन्दा, कहिले हडिया खोला जाल हानिरहेका भेटिन्छन् ।

साँझ घर फर्किन्छन् । कम्मरमा झुन्ड्याएको टोकरी कहिले रित्तो हुन्छ, कहिले टनाटन । यही माछा बेचेर परिवार पाल्छन् सहनी । ‘दिनभरि मारेका माछा बेचेर चामल किनेर छोरा छोरीलाई ख्वाउँछु’, सहनीले दु:ख पोखे, ‘अरु काम जानेको छैन । लकडाउनले यही पेशा पनि खोसिने अवस्था भइसक्यो ।’

लकडाउनले धुलाबारी बजार चकमन्न हुन्छ । कसोकसो प्रहरीको आँखा छलेर उनी खोलातिर लाग्छन् । ‘खोला पनि भन्नु मात्रै छ, माछा नै पाइन छाडिसक्यो’, धुलाबारी नजिकैको निन्दा खोलामा जाल हानिरहेका सहनीले सुनाए, ‘करेन्ट लगाउने, विष हाल्ने गर्नाले माछा मासिसक्यो ।’

यद्यपि दिनभरिको कडा मिहेनतपछि सहनी आधा, एककिलो माछाचाहिँजालमा पार्छन् । खोलाको ताजा भुरा माछा बाटैमा हारालुछ हुन्छ । प्रतिकिलो ६ सयमा माछा बिक्छ । ‘एक किलो माछा मार्न सक्दा तीन दिनलाई दाल, चामल र तरकारी किन्न पुग्छ,’ उनी भन्छन्,‘यसैले चलेको छ परिवार ।’


प्रकाशित : वैशाख १८, २०७७ १३:४४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×