लोकरिझ्याइँवादको क्षणभंगुरता- विचार - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

लोकरिझ्याइँवादको क्षणभंगुरता

नेपालले आफ्नो दीर्घकालीन हितका लागि लोकरिझ्याइँवादमा बहकिएर भारत र चीनपरस्त देखिनुभन्दा सार्वभौम र असंलग्न रहनु नै भू–राजनीतिक दृष्टिमा बढी अनुकूल छ । नेपाल वैचारिक र राजनीतिक रूपमा संकटग्रस्त हुनुमा समस्या पात्रको हो, प्रणालीको हैन ।
विष्णु जोशी

वैचारिक अडान, सत्यनिष्ठा, त्याग र धैर्यले प्राप्त हुने प्रसिद्धि साँचो हुन्छ, स्थायी हुन्छ; लोककल्याणकारी, मानवतावादी र कालजयी हुन्छ । बजारी हल्ला या षड्यन्त्रका सिद्धान्तमा आधारित चर्चा भने क्षणभंगुर हुन्छ । लोकलाई आफ्नो धर्म, क्षेत्र, जाति या छालाको रङका नाममा उद्वेलित र विभाजित गर्दै सत्यको वैकल्पिक व्याख्या गरेर कमाएको राजनीतिक पुँजी आजकलको क्रिप्टोकरेन्सीको बजार भाउजस्तै अस्थायी हुन्छ । हाल नेपालमा दुई प्रकारका लोकरिझ्याइँवाद हाबी छन् ।

एउटा हो उग्र वामपन्थ जो समाजवादको अगाडि ‘वैज्ञानिक’ उपसर्ग लगाएर अराजक अभिव्यक्ति दिन्छ । अर्को हो उग्र दक्षिणपन्थी जो ‘स्वाभिमान’ र ‘राष्ट्रवाद’ जस्ता नारा उचाली सबैमा एकल जाति र धर्म लाद्नु नै समाजका सबै समस्याको समाधान हो भन्छ । तर यी उग्र वाम र उग्र दक्षिणपन्थीको भनाइ र गराइमा भिन्नता प्रस्ट देखिन्छ । आदि शंकराचार्यले महात्माको व्याख्यामा भनेका छन्, ‘मनस्येकं वचस्येकं कर्मण्येकं महात्मनाम् ।’ अर्थात्, सोचाइ, भनाइ र गराइमा एकरूपता हुने व्यक्ति महात्मा हो । वास्तविक प्रसिद्धि कमाएका महात्मा र सस्तो लोकरिझ्याइँवादीबीचको भिन्नता प्रस्ट बुझ्न जरुरी छ र यो आलेख यसै सेरोफेरोमा केन्द्रित हुनेछ । यस लेखको सार व्यक्तिभन्दा व्यक्तित्व, पार्टीभन्दा परिपाटी र मनोवृत्तिभन्दा मनोविज्ञानमा केन्द्रित रहनेछ ।

विश्वमा अहिले लोकरिझ्याइँवादको लहर छ । ट्रम्प र पुटिनदेखि मोदीसम्म सबै लोकरिझ्याइँवाद–उन्मुख देखिए, देखिन्छन् । भारतमा आएको सामाजिक–राजनीतिक बदलावका बाछिटा नेपालसम्मै पर्ने हुनाले प्रसंग भारतका केही विख्यात–कुख्यात विचारकहरूको उदाहरणबाटै सुरु गरौं । गान्धी प्रसिद्ध थिए तर गोड्सेलाई चर्चामा ल्याइँदै छ । विवेकानन्द प्रसिद्ध थिए तर सावरकरलाई चर्चामा ल्याइँदै छ ।

गान्धी र विवेकानन्दमा सत्यनिष्ठा, भक्तिभाव, धर्मपरायणता थियो । सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, यिनीहरूका विचार विश्वबन्धुत्व, धार्मिक सहिष्णुता र मानवसेवाजस्ता आधारभूत मूल्यमान्यतामा आधारित छन् । त्यसैले यिनका विचार उत्ति नै सान्दर्भिक आज छन् जति एक शताब्दीअघि थिए । ‘अकबरी सुनलाई कसी लगाउनुपर्दैन’ भनेझैं गान्धी र विवेकानन्दका विचारलाई प्रायोजित प्रचार आवश्यक छैन । यी प्रेरक व्यक्तित्वद्वयका विचार र दैनिक जीवनमा ती सुन्दर विचारको अनुसरणले सनातन धर्मको साँचो रूपमा वैस्विक प्रचार गर्न मद्दत गरेको छ, गरिरहनेछ । नेपालको परिप्रेक्ष्यमा मानवतावादी सिद्धान्तका प्रवर्तक बझाङी राजा जयपृथ्वीबहादुर सिंहलाई यस्तै सर्वमान्य वैचारिक श्रेणीमा राख्न सकिन्छ । सनातन धर्मको ‘वसुधैव कुटुम्बकम्’ को उदार विश्वबन्धुत्वको भाव यी महान् विचारक र समाजसुधारकहरूका विचार र कर्ममा देखिन्छ ।

यसविपरीत गोड्से र सावरकरका विचारमा संकीर्णता, धर्मान्धता र साम्प्रदायिक उग्रता छ । यिनका अतिवादी विचारलाई स्थापित गर्न गोयबल्स शैलीको मिडियाबाजी भइरहेको छ । आफूलाई हिन्दु धर्मको रक्षक दाबी गर्दै अराजकता फैलाउने संघी (राष्ट्रिय स्वयंसेवक संघ ः आरएसएसका प्रचारक) हरू भारतीय समाजमा अहिले साम्प्रदायिक ध्रुवीकरण गर्न बहुसंख्यकलाई उद्वेलित गर्दै गोड्से र सावरकरको देवत्वकरण गर्दै छन् । जबकि भाजपाले अहिले देवत्वकरण गर्ने वल्लभभाइ पटेलले नै गोड्से ज्यान मार्ने अपराधी हुन् भनेका थिए । सावरकर - जसलाई ‘वीर’ को उपाधि दिन संघीहरू उद्यत देखिन्छन् - ले ब्रिटिस राजसामु बारम्बार दया याचिकाहरू पेस गरेका थिए । यी दुईका विचार र कर्ममा कुनै एकरूपता थिएन । यिनलाई भारतमा आज नियोजित ढंगले लोकरिझ्याइँवादको अस्त्र बनाइँदै छ । हालै नेपालका सञ्चारकर्मीहरूसँगको साक्षात्कारमा भारतका पत्रकार रवीश कुमारले मिडियामा भारतको जस्तो स्थिति नेपालमा नआओस् भनेका थिए । मिडियामा मात्रै नभई धार्मिक सहिष्णुतामा पनि भारतको जस्तो स्थिति नेपालमा नआओस् भनेर सबै सचेत हुनुपर्ने बेला छ अहिले ।

अब नेपालतिर फर्कौं । नेपालको आधुनिक कालमा आम जनताको मुक्ति र समृद्धिका लागि निरंकुश शासकहरूसँग लड्ने, राज्यशक्ति र पदीय प्रलोभनसामु नझुकी लड्ने सहिदहरूबाहेक बीपी कोइराला, गणेशमान सिंह, मनमोहन अधिकारीजस्ता नेताको नाम लिन सकिन्छ । यी नेता लोकप्रिय थिए न कि लोकरिझ्याइँवादी । लामो प्रजातान्त्रिक संग्र्राममा केही सहिद र लोकतन्त्रका सेनानीहरूको निर्भीकता, सामाजिक न्यायप्रतिको निष्ठाले उनीहरूका नाम नेपाली इतिहासका पानाहरूमा अमेट रूपमा लेखिदियो ।

उनीहरूको आलोचनात्मक चेतसहितको आवाजले युवाहरूलाई जहानियाँ शासनविरुद्ध प्रश्न उठाउन उत्प्रेरित गर्‍यो । ३० वर्षे निरंकुश पञ्चायती व्यवस्थाविरुद्ध २०४६ सालमा प्रजातन्त्र पुनःस्थापनाको आन्दोलन भयो । अग्रगमन–प्रतिगमनका आरोह–अवरोह पार गर्दै प्रजातन्त्र स्थापनापछि पटकपटक भएका प्रतिगमनका असफल प्रयासहरू, सशस्त्र द्वन्द्व, २०६०–६१ सालको राजशाही दमन हुँदै २०६२–६३ सालको दोस्रो जनआन्दोलन र २०७२ सालको संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्र नेपालको संविधान घोषणासँगै व्यवस्था परिवर्तनको चरण पूरा भयो । समावेशिता, समानता र सामाजिक न्याय मूलधारमा स्थापित भए ।

व्यवस्था परिवर्तनको लामो यात्राले अपेक्षाकृत समृद्धि र सुशासन ल्याउन नसकेको कुरा नेपालको धरातलीय यथार्थ हो । नेताहरू राज्यसत्तामा पालैपालो पुगेपछि तिनमा वैचारिक स्खलन, अक्षमता र पदलोलुपता चुलिँदै गयो अनि यी महान् उपलब्धिबाट कसैले पनि निर्विवाद प्रसिद्धि पाउन सकेनन् । आचरण, भाषण, विचार, एजेन्डा, घोषणापत्र, प्रतिबद्धता सबैतिर ओज गुमाएका नेताहरू अचेल लोकरिझ्याइँका लागि एकअर्काप्रति तुच्छ वाणी प्रहारमा, घृणा फैलाउने वाक्युद्धमा तल्लीन छन् । आफू ‘ठूलो’ देखिन अरूलाई ‘सानो’ देखाउनु सुसंस्कृत राजनीति हुँदै हैन । आश्चर्य के छ भने, भाषणमा जति धेरै गाली बर्सिन्छ, श्रोताहरूको ताली त्यसै अनुपातमा पड्किन्छ !

यो परम्परालाई चुनौती दिँदै वैकल्पिक राजनीति र स्वतन्त्र युवाहरूको उत्थानको शृंखला सुरु भएको छ । अब सचेत युवाले यो इतिहासको स्मरण गर्दै वर्तमान नेतृत्वलाई प्रश्न गर्ने बेला भएको छ- आफू विजेता बन्न अरूको एकता भाँड्नैपर्ने हो र ? आफू सफल हुन अरूका कुरा काट्नैपर्ने हो र ?

हाल नेपालमा एकातिर उग्र वामपन्थीहरू लोकरिझ्याइँवादी पश्चिमा देशको चर्को विरोध गर्दै चीन र रुसका समर्थकजस्तै देखिन्छन् भने अर्कातिर उग्र दक्षिणपन्थीहरू लोकरिझ्याइँवादी भारतमा जस्तै धर्म र पुरातन संस्कृतिका नाममा पनि ध्रुवीकरण ल्याउने प्रयास गर्छन् । जबकि नेपालको विदेशनीति मूलतः असंलग्न छ र यो संविधानतः धर्मनिरपेक्ष मुलुक हो । नेपालले

आफ्नो दीर्घकालीन हितका लागि लोकरिझ्याइँवादमा बहकिएर भारत र चीनपरस्त देखिनुभन्दा सार्वभौम र असंलग्न रहनु नै भू–राजनीतिक दृष्टिमा बढी अनुकूल छ ।

लोकरिझ्याइँवादसँग हरेक पुस्ताले सजग हुन जरुरी छ नत्र प्रतिगमन दोहोरिने खतरा सधैं रहिरहन्छ । अरूभन्दा हाम्रो धर्म, जात, वर्ग, छालाको रङ श्रेष्ठ हो भन्ने भावले समाजमा न एकता ल्याउँछ, न समृद्धि । दक्षिणपन्थले समाज रूढिवाद र अतिवादतिर धकेलिदिन्छ । धर्म, जाति र क्षेत्रीयताका नाममा राजनीति गर्नेहरूको इतिहास लामो छ । धर्मका नाममा विभाजित भारत र पाकिस्तान

होऊन् या धर्मकै नाममा लडिरहने इजरायल र प्यालेस्टाइन, यस्ता क्षेत्रहरूमा शान्ति स्थापना गर्न मुस्किल छ । भ्रष्टाचारीहरू एउटा पुस्ताको समृद्धिको बाधक हुन्छन्, तर केन्द्रीकृत एकल राज्यको वकालत गर्दै धर्मको राजनीति गर्ने दक्षिणपन्थीहरूले वर्तमान पुस्तालाई उद्वेलित बनाउँदै देशको भविष्यमाथि नै खेलबाड गरिरहेका हुन्छन् ।

मुलुक समृद्ध नहुनुमा व्यवस्थाको ठूलो दोष छ कि व्यवस्थापनको भन्ने बहस निष्कर्षहीन प्रतीत हुन थालेको छ । समाजको रूपान्तरण गर्न सक्ने वास्तविक विचार र एजेन्डाको खडेरी परेको छ । नेपाल वैचारिक र राजनीतिक रूपमा संकटग्रस्त हुनुमा समस्या पात्रको हो, प्रणालीको हैन । राष्ट्रवादलाई खोप अनि धर्मको राजनीतिलाई बुस्टर डोज भनेर प्रचार गर्ने दक्षिणपन्थीहरू घरदैलोमा आए भने प्रश्न गरौं- भ्रष्टाचार रोक्न साम्राज्यवादले कहाँ रोकेको छ ? शिक्षा सुधार गर्न कुन विदेशी शक्तिले छेकेको छ ? लोकरिझ्याइँवादी अनुदार पश्चगामी नाराले स्वदेशमै रोजगारी कसरी बढाउँछ ?

निकासमुखी राजनीति भनेको आर्थिक सम्पन्नता, समावेशी एवं सहभागितामूलक राज्य निर्माण हो । अब प्रगतिशील राष्ट्रप्रेम र नक्कली राष्ट्रवादबीचको विभेद बुझ्न जरुरी छ । उग्र राष्ट्रवाद भ्रमपूर्ण राजनीतिक दाउपेच हो । देशभक्ति र बहुराष्ट्रिय सहकार्य भूमण्डलीकृत विश्वको धरातलीय यथार्थ हो । राष्ट्रियताको प्रवर्द्धन गर्दै देशलाई आर्थिक उन्नतितर्फ अग्रसर गराउन समावेशी लोकतन्त्रको विकल्प छैन ।

आज लोकरिझ्याइँवाद छद्मवेशी छ । देशभक्तिको हरियो गौचरनमा लुकेर बसेको लोकरिझ्याइँवादको हरेउ सर्पलाई प्रगतिशील स्वतन्त्र विचारको लौरेले धपाउन जरुरी छ । तर सचेत युवाको अटेरी विवेकको लौरो पनि दीर्घकालीन समावेशी समाधान छोडी क्षणिक ढुलमुले लोकरिझ्याइँवादतिर उन्मुख भए पश्चगमनको गोमनलाई धपाउनुअघि नै भाँच्चिने निश्चित छ ।

आजको सचेत युवा पुस्ताले इतिहासबाट पाठ सिकेर आफ्नो वैचारिक अडान र धैर्यपूर्वक लोककल्याणकारी, मानवतावादी स्थायी प्रसिद्धि पाउने प्रयास गर्नुपर्दछ । यसविपरीत परम्परागत शैलीमै बजारी हल्ला या षड्यन्त्रका सिद्धान्तमा आधारित क्षणभंगुर लोकरिझ्याइँवादतिर उन्मुख भए वास्तविक समृद्धि र सामाजिक न्याय हासिल हुँदैन । अब असल अनि लोकप्रिय बन्ने कि लोकरिझ्याइँवादी, छनोट हाम्रै हातमा छ ।

जोशी अमेरिकास्थित युनिभर्सिटी अफ म्यासाचुसेट्सका शोधार्थी हुन् ।

प्रकाशित : जेष्ठ ३, २०७९ ०६:५०
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

भक्तपुरमा नेमकिपाको एकलौटी

नगर प्रमुखमा सुनील प्रजापति, उपप्रमुखमा रजनी जोशीसहित १० वटै वडामा भारी मतान्तरसहित प्यानल नै विजयी
लिला श्रेष्ठ

भक्तपुर — नेपाल मजदुर किसान पार्टी (नेमकिपा) ले भक्तपुर नगरपालिकामा यसपटक पनि ‘क्लिन स्वीप’ गरेको छ । दोस्रो कार्यकालका लागि नगर प्रमुखमा सुनील प्रजापति, उपप्रमुखमा रजनी जोशीसहित १० वटै वडामा भारी मतान्तरसहित नेमकिपाका उम्मेदवारको प्यानल नै विजयी भएको हो ।

स्थानीय तह निर्वाचन २०७४ मा पनि प्रजापति २५ हजार ७ सय ३० मत ल्याएर निर्वाचित भएका थिए । यसपटक ३ हजार ५ सय २२ मत बढाउँदै २९ हजार २ सय ५२ मत ल्याए ।

उनका निकटतम प्रतिद्वन्द्वी कांग्रेसका उम्मेदवार रामप्रसाद कासुलाले ३ हजार ४७ मत मात्र प्राप्त गरे । २०७४ को निर्वाचनमा पनि कासुला प्रजापतिसँगै पराजित भएका थिए । त्यति बेला उनले ६ हजार ५ सय ६० मत ल्याएका थिए । भक्तपुर नगरमा यसपटक एमालेले पनि आफ्नो मत जोगाउन सकेन । अघिल्लो निर्वाचनमा एमालेका उम्मेदवार विष्णु सुवालले ४ हजार २ सय १८ मत पाएका थिए भने हालका उम्मेदवार रवीन्द्र लाछिमस्युले २ हजार ४ सय ४१ मत मात्र पाए । दोस्रो कार्यकालका लागि पुनः निर्वाचित उपप्रमुख जोशीले २९ हजार ७ सय ५९ मत पाएकी छन् । उनको निकटतम प्रतिद्वन्द्वी एमालेकी रञ्जना खर्बुजाले २ हजार ९ सय ८८ र गठबन्धनका तर्फबाट उम्मेदवार नेकपा एकीकृत समाजवादीका ओमचरण अमात्यले १ हजार ७ सय ७८ मत पाए । २०७४ को निर्वाचनमा जोशीले २५ हजार ७ सय ११ मत ल्याएकी थिइन् ।

नेमकिपाले वर्षौंदेखि भक्तपुरमा आफ्नो पकड बनाउँदै आएको छ । जनभावनाअनुसार काम गरेकाले जनताको साथ पाएको नेमकिपाका जिल्ला अध्यक्ष एवं प्रदेश सांसद सुरेन्द्रराज गोसाईं बताउँछन् । ‘किसानहरूलाई जग्गाको मालिक बनाउने र भ्रष्टाचारविरुद्धको आन्दोलनमा निरन्तर लागिरह्यौं । निर्वाचित जनप्रतिनिधि सधैं सेवा गर्ने ढंगमा अघि बढ्यौं र सेवाको राजनीति गर्‍यौं,’ उनले भने, ‘त्यसैले जनतालाई आकर्षित गरिरह्यो ।’

नगर प्रमुखमा निर्वाचित प्रजापतिको अघिल्लो कार्यकालमा शिक्षा, स्वास्थ्य, सरसफाइ, सम्पदा संरक्षण तथा पुनर्निर्माण, खेलकुदलगायतको क्षेत्रमा उल्लेख्य काम भएका छन् । ‘नमुना नगरका रूपमा अवलोकन/अध्ययनका लागि ७० भन्दा बढी जिल्लाका जनप्रतिनिधिहरू आउनुभयो, धेरैले भक्तपुर नगरलाई सिकाइका रूपमा पनि लिनुभएको छ,’ प्रजापतिले भने, ‘नगरवासीलाई अनुभूत हुने गरी अझै धेरै काम गर्नेछौं । हामी नहुने आश्वासन दिँदैनौं ।’

ऐतिहासिक सम्पदा संरक्षण, स्तरीय शिक्षा, सुन्दर र सफा नगर भक्तपुर धेरै स्थानीय तहका लागि सिकाइ हुन सक्ने जानकारहरू बताउँछन् । ‘भक्तपुर सिक्न चाहनेहरूका लागि सिकाइ बन्न सक्छ, शिक्षाको क्षेत्रमा विश्वविद्यालय सञ्चालन गर्न सक्ने आँट अन्य स्थानीय तहले गरेको पाइँदैन,’ साहित्यकार एवं संस्कृतिकर्मी तेजेश्वर बाबु ग्वंगले भने, ‘दशकौंदेखि भक्तपुरलाई नियालिरहेको छु, केन्द्रीय सरकारले गर्न नसकेको काम भक्तपुर नगरले गरेको छ ।’ नगरले महिला, बालबालिका, ज्येष्ठ नागरिकलगायतको स्वास्थ्य सेवामा प्रभावकारी भूमिका निर्वाह गरेको उनी बताउँछन् ।

नेमकिपाले नेतृत्व लिएपछि शिक्षालाई प्राथमिकतामा राखेर साक्षरता कक्षादेखि विश्वविद्यालयसम्मको योजनाअनुरूप काम गरिरहेको छ । नगरपालिकाले ‘एक घर एक स्नातक’ को अवधारणामा सहुलियत शुल्कमा २०५६ सालमा ख्वप मावि, २०५८ मा ख्वप इन्जिनियरिङ कलेज, २०६० मा ख्वप बहुप्राविधिक अध्ययन संस्थान (डिप्लोमा इन सिभिल इन्जिनियरिङ र पीसीएल नर्सिङ), २०६५ मा ख्वप कलेज अफ इन्जिनियरिङ, शारदा मावि र शारदा कलेज गरी ७ वटा शैक्षिक संस्थाहरू सञ्चालन गर्दै आएको छ ।

शिक्षालाई अझै प्रभावकारी बनाउन आर्थिक वर्ष ०७६/७७ बाट शैक्षिक ऋण दिन थाल्यो । नगर क्षेत्रभित्र स्थायी बसोबास भएका जेहेनदार तथा विपन्न विद्यार्थीहरूलाई शैक्षिक योग्यताको प्रमाणपत्र धितो राखेर सहुलियत ब्याजदरमा ५ लाख रुपैयाँसम्मको शैक्षिक ऋणको व्यवस्था गर्‍यो । विद्यार्थीको रुचिको विषयमा स्नातक, स्नातकोत्तर, एमफिल तथा पीएचडी गर्न चाहने विद्यार्थीहरूका लागि नगरपालिकाले एकमुष्ट अथवा किस्ताबन्दीमा ऋण दिने व्यवस्था गरेको छ । नगरपालिकाले इतिहास, भूगोल, राजनीतिशास्त्र, संस्कृति, नेपालभाषा विषय पढ्ने विद्यार्थीहरूलाई आकर्षित गर्न नगरपालिकाका तर्फबाट शतप्रतिशत छात्रवृत्ति प्रदान गर्दै आएको प्रजापति बताउँछन् । शिक्षालाई अझ प्रभावकारी बनाउन नगरले ६ वटा शिशु स्याहार सञ्चालन गर्दै आएको छ ।

आगामी दिनमा अघिल्लो कार्यकालमा गर्न नसकेको ख्वप विश्वविद्यालय सञ्चालन गर्न निरन्तर जोड दिने, सामुदायिक विद्यालयको शैक्षिकस्तर उठाउन शिक्षक तालिम, भौतिक पूर्वाधारहरूको निर्माणमा जोड दिने, शिशु स्याहार केन्द्र वडास्तरमा विस्तार गर्ने, नगरलाई ‘सांस्कृतिक नगर’ घोषणा गर्नेलगायतको योजना रहेको नवनिर्वाचित उपप्रमुख जोशीले बताइन् ।

भक्तपुर नगरका जनप्रतिनिधिले स्वास्थ्य क्षेत्रमा उल्लेख्य काम गर्दै आएका छन् । एक सय शय्याको ख्वप अस्पताल सञ्चालन गर्ने, यसअघिदेखि नै सञ्चालित घरदैलो नर्सिङ सेवालाई थप प्रभावकारी बनाउँदै वडा–वडामा स्वास्थ्य उपचार केन्द्र विस्तार तथा विशेषज्ञ डाक्टरमार्फत स्वास्थ्य शिविर सञ्चालनलाई निरन्तरता दिने, आयुर्वेदिक स्वास्थ्य उपचारलाई थप प्रभावकारी बनाउँदै वडास्तरमा सेवा विस्तार गर्ने काम भएको छ भने नगरको उपयुक्त स्थानमा प्रभातकालीन तथा सन्ध्याकालीन विचरण पार्क निर्माणको योजना छ । नगरपालिकाको फोहोर व्यवस्थापन पनि निकै प्रभावकारी छ । फोहोर उठाउन नगरपालिकाले १४० जना कर्मचारी खटाएको छ । ती कर्मचारीले हरेक दिन तीन ‘सिफ्ट’ मा काम गर्छन् । खेलकुदमा नयाँ प्रतिभा जन्माउन स्कुलहरूमा खेल शिक्षक अनिवार्य गरिएको छ । प्रत्येक वर्ष अन्तरनगर खेलकुद प्रतियोगिता आयोजना हुँदै आएको छ ।

वरिष्ठ पत्रकार भैरव रिसालले नेमकिपाको कुशल नेतृत्वले भक्तपुरलाई बेग्लै पहिचान दिलाउन अहं भूमिका खेलेको बताए । ‘शिक्षा, स्वास्थ्य र सरसफाइ सभ्य नागरिकको आधार हो,’ रिसालले भने, ‘भक्तपुर नगरले सभ्य सभ्यताको पहिचान दिएको छ । नगरपालिकाका जनप्रतिनिधिले आफ्नो सम्पूर्ण ध्यान शिक्षा र स्वास्थ्यको विकासमा लगाएका छन् । स्वास्थ्यको अभिन्न अंग सरसफाइ पर्न आउँछ ।’ पुरातात्त्विक, सांस्कृतिक सम्पदा पुनर्निर्माणमा पालिकाको अद्वितीय योगदान रहेको उनी बताउँछन् ।

अन्य उम्मेदवारको धरौटी जफत

भक्तपुर नगर प्रमुखमा निर्वाचित नेमकिपाका उम्मेदवारबाहेक अन्य दल र स्वतन्त्र उम्मेदवारको जमानत जफत हुने भएको छ । नेमकिपाका तर्फबाट उम्मेदवार नगर प्रमुख, उपप्रमुखसहित १० वटै वडाध्यक्षलगायत नगर समिति सदस्यहरूले एकलौटी दुई तिहाइ मत प्राप्त गरेका छन् । अन्य ८ दल र ५ स्वतन्त्र उम्मेदवारले खसेको मतको १० प्रतिशत पनि पाउन नसकेपछि जमानत जफत हुने जिल्ला निर्वाचन कार्यालयले जनाएको छ ।

नेमकिपाविरुद्ध उठेका उम्मेदवार सबैको मत जोड्दा ११ हजार २ सय ४९ मत हुन्छ । उनीहरू सबैको मतभन्दा नगर प्रमुखमा निर्वाचित प्रजापतिको मत १८ हजार ३ मत बढी छ । जमानत जोगाउन खसेको मतको १० प्रतिशत कटाउनुपर्छ । भक्तपुर नगर प्रमुखका लागि कांग्रेसका तर्फबाट रामप्रसाद कासुला, एमालेका रवीन्द्र लाछिमस्यु, राप्रपाका बद्री लाखाजु, माओवादी केन्द्रका तुलसीभक्त सुवाल, राष्ट्रिय जनमोर्चाका रामभक्त किजु, मौलिक जरोकिलोका कृष्णराम प्रजापति, नेपाः राष्ट्रिय पार्टीबाट गोपालदास बनेपाली, जनता समाजवादी पार्टीका राजाराम ढुकुछु तथा स्वतन्त्रमा सत्यराम त्वायना, अनिल लावजु, रामसुन्दर धुसु, नीलनारायण कोजु र बलराम प्रजापति गरी १४ जनाको उम्मेदवारी परेको थियो ।

000

हाम्रो पारदर्शिता जनताले रुचाए : सुनील प्रजापति, नगर प्रमुख

नेमकिपाले भक्तपुरमा निरन्तर जित्नुको कारण के हो ?

पार्टीले इमानदारीपूर्वक जनताको सेवा गर्दै आएको छ । नगरपालिकाभित्रका सबै गतिविधि पारदर्शी ढंगले गर्दै आएका कारण हाम्रो पार्टीलाई जनताले रुचाएका हुन् ।

तपाईंको भावी योजना के–के छन् ?

व्यक्तिगत योजना भन्ने हुँदैन । पार्टीले निर्वाचनका बेलामा जारी गरेको घोषणापत्र नै हाम्रो कार्ययोजना हो । पहिलेका अधुरा काम सम्पन्न गर्छौं र घोषणापत्रमा लेखिएका कुरा पूरा गर्छौं ।

नेमकिपा भक्तपुरमा मात्र केन्द्रित भएको आरोप छ नि ?

यो प्रश्न साँचो होइन । ४० भन्दा बढी जिल्लामा हाम्रा उम्मेदवार उठ्नुभएको छ । शतप्रतिशत जितेको भक्तपुर नगरपालिका हो । हाम्रो त विचारको राजनीति हो नि ∕ देशभर हाम्रा साथीले काम गरिराख्नुभएको छ ।

अन्य पार्टीका र नेमकिपाका जनप्रतिनिधिमा के फरक छ ?

नेमकिपाका जनप्रतिनिधि इमानदारीपूर्वक जनताको सेवामा खट्नुहुन्छ । पैसा कमाउने, प्रलोभनमा फस्ने भन्ने छैन । जनताको सेवामा जुनसुकै बेला पनि खट्ने, कुद्ने भन्नेमा पार्टीले नै प्रशिक्षित गरिराखेको हुँदा त्यहीअनुसार हाम्रा नेता–कार्यकर्ता साथीहरू जहिले पनि संयमित भएर काम गर्नुहुन्छ । त्यसैले अन्य पार्टीका जनप्रतिनिधिभन्दा हामी फरक भएको हो कि !

प्रकाशित : जेष्ठ ३, २०७९ ०६:४९
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×