आइसोलेसन चिन्तन- विचार - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

आइसोलेसन चिन्तन

सरकारी अस्पताल सामान्य संक्रमितको पहुँचबाहिर पुगिसक्यो । निजी अस्पतालको खर्च जोकोहीले धान्नै सक्दैन ।
साङमो योन्जन तामाङ

मोबाइलमा रिङटोन बज्यो । रातको एक बजेको रहेछ । अलिअलि तनावमै निदाएकाले होला, रिङटोन बजेको निद्रामै थाहा भयो । उठेर मोबाइल हेरें । अपेक्षित ठाउँबाटै एसएमएस आएको रहेछ । लेखिएको थियो– पीसीआर पोजेटिभ । यो नतिजाका लागि केही हदसम्म मानसिक रूपमा तयार हुँदै थिएँ, तर रिपोर्ट अन्धकार, सुनसान अनि म एक्लै भएको रातमा आइदियो ।

यसले तनावलाई झन् बढायो । आत्मबल उँचो राख्नुपर्ने हेक्का भएकी म यो क्षण डराएँ । परिवारका सदस्यहरू निद्रामा थिए । बताउन उचित लागेन । क्यालिफोर्नियामा रहेका ठूलो दाइलाई भिडियो कल गरें । दस महिनादेखि ‘स्टे एट होम’ आदेश पालन गरिरहेका र संक्रमितमा हुने जटिल अवस्थालाई नजिकबाट नियालिरहेका उनी स्तब्ध भए । यसो हुनुमा हामी सबैको एउटै ‘कन्सर्न’ मेरो गर्भावस्था थियो । अनि मुटु रोगी आमा र बुबा । उहाँहरूमा पनि संक्रमण देखिए स्थिति कस्तो होला भन्ने चिन्ताले हामीलाई थप सतायो । दाइले भोलिपल्ट बिहान मात्र आमा, बुबा र सानो दाइलाई जानकारी दिने बताए । त्यो रात भिडियो कलमै बिताएँ । मन जो भुलाउनु थियो ।

भोलिपल्ट सबै कुरा सामान्य रह्यो । मेरा परिवारका सदस्यहरूले संक्रमणलाई सामान्य तवरले नै लिए र सामान्य रूपमै लिनुपर्ने आत्मविश्वास दिए । त्यसपछि, मलाई होम आइसोलेसनका लागि कौसीको कोठामा व्यवस्थापन गरियो, जुन हामी सबैका लागि सुरक्षित ठाउँ थियो । मेरो कोठालाई भने पूर्ण रूपमा डिसइन्फेक्ट गरियो । पीसीआर गर्नु दुई दिनअघिदेखि म भान्सामा खाना पाकिसकेको पत्तो पाउँदिनथें । खुर्सानी खानुअघि पिरोको मात्रा थाहा पाउन सुँघ्ने बानी छ मेरो । एक बेलुकी खाना खाने बेला अकबरे खुर्सानीलाई त्यसै गरें । पिरो राग रहेनछ भन्दै खाइनँ । सबैमा पिरो नहुनु पनि स्वाभाविक नै ठानें । भोलिपल्ट साँझ, छिमेकी बहिनी खुट्टामा चोट लागेकाले डेटोल लगाउन आइन् । त्यति बेला मात्र झट्ट याद भयो, डेटोलको गन्ध मलाई किन छैन ? नाकमै लगेर सुँघें । अलिकति पनि गन्ध आएन । त्यत्ति बेलै मैले अनुमान लगाएँ, यो कोरोनाको लक्षण नै हुनुपर्छ । हत्त न पत्त गुगल गरें, लेखहरू पढें । अनि पत्ता लाग्यो– गन्ध हराउनु एउटा ‘कमन सिम्टम’ हो । रुघाखोकी र ज्वरो नभएकाले सामान्य अवस्थामै छु भन्ने लाग्यो तर पनि निश्चित हुन सकिनँ । केही दिनअघि हल्का रुघा लागेको थियो ।

त्यतिखेर नाक बन्द भएकाले गन्ध नआएको होला भन्ठानेर अर्को दिन पनि डेटोल सुँघ्दै बसें । घरभित्र दैनिक प्रयोगमा रहने साबुन, स्यानिटाइजर, कुनै वास्नादार चीज होस् वा भान्साका परिकार– यी सबको गन्धले मलाई एक झोक्कामै बिरामी बनाइदिन्थ्यो । तर, त्यस दिन म त्यही गन्ध पाउन तल्लीन थिएँ । तैपनि प्रगति भएन । यति बेलासम्म मैले आफूलाई पूर्ण रूपमा आइसोलेट गरिसकेकी थिएँ ।

समाज र कोरोना

होम आइसोलेसनमा बस्नेबित्तिकै परिवारका सदस्यहरूले म बसेको स्थानमा आउजाउ गर्दा र बोल्दा मास्क लगाउन थाले । घरमै मास्क लगाएको देखेर एक छिमेकीलाई चासो भइहाल्यो । रूखो शैलीमा छिमेकीले आमालाई सोधे, ‘तपाईंलाई कोरोना लाग्यो कि क्या हो, किन मास्क लगाउनुभएको ?’ संक्रमितले मात्र नभई संक्रमणबाट बच्न पनि मास्क अनिवार्य छ भन्ने बुझाइ जनमानसमा छैन भन्ने महसुस छिमेकीको त्यो प्रश्नले गरायो । संक्रमित भएपछि छिमेकीलाई बताउनु आफ्नो दायित्व हो भन्ठानेर सबैलाई जानकारी गरायौं । प्रश्न सोध्ने छिमेकी भने त्यस दिनदेखि कौसीमै निस्केनन् ।

आइसोलेसनमा बसेसँगै चिने–जानेकाहरूले सान्त्वना दिए– धेरै संक्रमितलाई लक्षण देखिएको छ र निको पनि भइहाल्छ । उनीहरूले कोरोना उपचारविधिका अनेक थरी सुझाव, जडीबुटी र घरायसी औषधि सुझाए । सबै जना कोरोनाविज्ञ भएका रहेछन् । मानौं स्वास्थ्यकर्मीको सल्लाह जरुरी नै छैन । शारीरिक अवस्थाअनुसार चिकित्सकको सिफारिसमा मात्र यस्ता चीजको सेवन गर्नुपर्ने नत्र झन् जटिल समस्या निम्तिन सक्छ भन्ने चेतना नभएको देख्दा म दुःखी भएँ । चाहे लौकाको जुस होस् वा जमराको वा गुर्जोको, पूर्ण वैज्ञानिक ज्ञानबिना लहलहैको पछि लाग्ने बानी मेरो छैन । आइसोलेसनमै बस्दा मैले संक्रमितले ध्यान दिनुपर्ने विषयबारे चिकित्सकसँग परामर्श लिएँ । चिकित्सकले तातो पानी पिउन, सुप र पोषणयुक्त आहार लिन अनि गाह्रो भए अस्पताल जान सुझाएका थिए । कडा संक्रमण नदेखिएकाले केही हुँदैन भन्ने लाग्यो । तैपनि विश्वमै यससम्बन्धी विभिन्न अध्ययन र अनुसन्धान भइरहेको अनि ठोस तथ्य बाहिर नआइसकेकाले म ढुक्क हुन सकिनँ ।

अहिले समाजमा एक थरी समूह यस्तो छ, जसले कोरोना संक्रमणलाई आफ्नै हिसाबले सामना गरिरहेको छ । उनीहरू परीक्षण नगरी कोरोनालाई पचाएको अडकलबाजी गर्छन् । चिनजानकी एक महिलाले कोरानासँग मिल्ने लगभग सबै लक्षण भएको तर आइसोलेसनमा नबसेरै निको भएको कथा सुनाइन् । पीसीआर टेस्ट नभएकाले उनको यो कुरा पत्याउने कि नपत्याउने, अलमलमा परें । उनी नियमितजसो हाम्रो ढोकासम्म आउँथिन् । कतै उनीबाटै घरमा संक्रमण त भित्रिएन ? म झस्किएँ ।

उनी लगायतले लक्षण देखिए पनि पीसीआर नगर्नुका केही व्यावहारिक कारण छन् । पीसीआरका लागि निजी अस्पतालले ३ हजार रुपैयाँ लिन्छन् । स्वास्थ्य मापदण्डअनुसार संक्रमितले चौधौं दिनमा अर्को टेस्ट गर्नुपर्छ । कम्तीमा दुईपटक पीसीआर गर्नुपर्ने खर्चले सामान्य लक्षणसहितको बिरामीको खुराक पुग्ने गर्छ । यस्तो सोच उनीजस्ता धेरैमा विकसित भइसकेको छ । परिवारमा एक जनाको नतिजा पोजेटिभ आए अन्य सदस्यले पनि टेस्ट गर्नुपर्छ । यसो गर्दा निम्नमध्यम वर्गका परिवारले यसको खर्च धान्न सक्दैनन् । पीसीआर शुल्क सुलभ भइदिए उनीजस्तै कैयौं शंकास्पद संक्रमित निस्फिक्री हिँडडुल गर्थेनन् । साथै आइसोलेसनको उचित व्यवस्थापन भइदिए समुदायस्तरमा संक्रमण फैलिने जोखिम कम हुन्थ्यो ।

सरकार र समस्या

म संक्रमित हुँदा, नेपालमा १ लाख व्यक्तिलाई कोरोना भाइरसले भेटिसकेको थियो । सत्तासँग नजिक भएकाहरूलाई पनि यसले भेट्यो । स्वास्थ्यको हर सुरक्षित उपाय अपनाउँदा–अपनाउँदै पनि उनीहरू संक्रमित हुन्छन् भने यस्ता उपाय अपनाउन असमर्थ श्रमिक र असहाय वर्ग कति जोखिममा होलान् ? सूर्यबहादुर तामाङजस्ता मजदुरलाई पनि सम्झें, जो कोरोना नियन्त्रणका लागि गरिएको अव्यवस्थित लकडाउनको सिकार हुन पुगेका थिए । कामको खोजीमा भौंतारिएका बेला नाम्लो हातमा भएको अवस्थामै काठमाडौंमा उनको प्राण गयो । उनीजस्ता कैयौं भोका र गरिबहरूको मृत्युको लेखाजोखा हुँदैन । सरकारले महामारी नियन्त्रणका लागि उचित व्यवस्था गर्न तत्परता देखाएको भए प्रत्येक व्यक्तिको बाँच्न पाउने संवैधानिक हकसमेत कुण्ठित हुँदैनथ्यो ।

यस्ता कुराले मलाई निकै चिन्तित बनाइरह्यो । गर्भावस्थामा कोरोनाले थपिदिएको थकानले मलाई रातदिन ओछ्यानमै पल्टाइराख्यो । बाहिर अस्पतालमा आईसीयू र भेन्टिलेटरको अभाव छ भन्ने यथार्थले झन् डर थपियो । यसैबीच कोरोना संक्रमितले औषधि–उपचार खर्च आफैंले बेहोर्नुपर्ने सरकारी निर्णय सार्वजनिक भयो । त्यसलगत्तै काठमाडौंमा कोरोना पोजेटिभ रिपोर्ट हातमा लिई सडकमै रुमलिरहेका सोमबहादुर लामाको समाचार बाहिर आयो । अस्पताल भर्ना हुनुपर्ने अवस्थाका उनी पैसा नहुँदा अलपत्र परेका थिए ।

सरकारी अस्पताल सामान्य संक्रमितको पहुँचबाहिर पुगिसक्यो । निजी अस्पतालको खर्च जोकोहीले धान्नै सक्दैन । पहुँच र पैसावालाले मात्र सेवा लिन सक्ने स्वास्थ्य प्रणाली हाम्रोमा बनिरहेको स्पष्टसँग देखिँदै छ । शान्ति, समृद्धि र समानता सरकार हाँक्नेहरूको बोलीमै सीमित भइरहेछ । बिहान–बेलुका छाक टार्न नसकेका मजदुरहरूलाई टुँडिखेलमा निःशुल्क खाना बाँडिरहेका परोपकारी संस्था र व्यक्तिलाई स्थानीय सरकारले रुचाएन । संक्रमित हुँदा तनावमुक्त हुनुपर्थ्यो तर देशको यस्तो परिस्थिति र राजनीतिक घटनाक्रमले दिक्क बनाइरह्यो । सोह्रौं दिन पीसीआर गर्दा मसहित परिवारका सबै सदस्यको रिपोर्ट नेगेटिभ आयो । लामो समयदेखि घरबाहिर ननिस्के पनि परिवारमा म मात्रै संक्रमित हुन पुगेकाले सकेसम्म सावधानी अपनाउने प्रयत्नमा छु । कोरोना महामारी नियन्त्रण र यसको उपचारमा देखा परेको निराशाजनक परिस्थितिप्रति सचेत हुँदै आफ्नो सुरक्षा आफैं गर्नुपर्ने बाहेकको विकल्प म देख्दिनँ ।

प्रकाशित : मंसिर ७, २०७७ ०९:४०
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

म्याराथनसँगै ब्युँतिँदै खेलकुद

मधु शाही, रूपा गहतराज

बाँके — कोभिड–१९ को महामारीबाट हरेक क्षेत्र उम्कन सकेको छैन, खेलकुद कसरी अछुतो रहोस् ! तर ठप्प रहेको घरेलु खेलकुद गतिविधिलाई ‘छैटौं नेपालगन्ज म्याराथन’ ले चिरेको छ । आठ महिनायता ‘नजरबन्द’ मा परेको नेपाली खेलकुदले यो प्रतियोगितासँगै ब्युँतिने प्रयास गरेको हो । ग्रामीणस्तरमा फाट्टफुट्ट खेल प्रतियोगिता आयोजना भए पनि राष्ट्रियस्तरमा कोभिड–१९ भएयताको यो पहिलो प्रमुख घरेलु प्रतियोगिता हो ।

घरेलु खेलकुद हुन नसक्दा अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगिताका लागि छनोट प्रक्रिया सबै अवरुद्ध हुन पुगेको थियो । त्यही भएर क्रिएटिभ ह्यान्ड्सले आयोजना गरेको नेपालगन्ज म्याराथनलाई नेपाल ओलम्पिक कमिटीले अन्तर्राष्ट्रिय छनोटको आधार बनाएर टोकियो ओलम्पिकको बाटो खोलेको छ ।

नेपाल एपीएफ क्लबका गोपीचन्द्र पार्की नेपालगन्ज म्याराथन जित्दै टोकियो ओलम्पिकको टिकट काट्न सफल भए । घरेलु म्याराथनमा खेलाडीका लागि २ घण्टा २० मिनेटमुनिको समय हम्मेहम्मे पर्दै आएको छ । गोपीचन्द्रले ४२.१९५ किमि दूरी २ घण्टा १८ मिनेट ५९ सेकेन्डमा पूरा गरे । अघिल्लो मंसिरमा नेपालमै सम्पन्न १३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुदमा ५ हजार मिटरमा स्वर्ण जितेका गोपीचन्द्रले लामो दूरीबाट पनि फड्को मारेका हुन् । नेपाली सेनाका कृष्ण बस्नेत यसपालि दोस्रो भए । उनले निर्धारित दूरी २ घण्टा २० मिनेट ४९ सेकेन्डमा पूरा गरे ।

छैटौं नेपालगन्ज म्याराथनको दूरी पार गर्दै विजेता गोपीचन्द्र पार्की । तस्बिर : प्रकाशचन्द्र तिमिल्सिना/कान्तिपुर

महिलातर्फ हाफ म्याराथनको उपाधि १३ औं सागकी रजत विजेता पुष्पा भण्डारीले जितेकी छन् । विभागीय टोली एपीएफसँग आबद्ध सल्यानकी पुष्पाले १ घण्टा २६ मिनेट ५४ सेकेन्डमा दूरी पार गर्दै उपाधि जितिन् । जुम्लाकी धावक मञ्जु रावत दोस्रो र दाङकी शर्मिला घर्ती तेस्रो भइन् ।

दौड अब सुरु हुन्छ’

गोपीचन्द्र पार्कीले ओलम्पिकको लक्ष्य छुने धुनमा व्यक्तिगत जीवनका केही सुनौला पल त्याग्नुपरेको सुनाए । ‘दुई वर्षदेखि घरमा पाइला टेक्न पाएको छैन, उमेर पुग्यो, बिहे गर्न भ्याएको छैन । यसभन्दा ठूलो बलिदानी के हुन्छ र ?’

छैटौं नेपालगन्ज म्याराथन जित्दै टोकियो ओलम्पिकको टिकट काट्न सफल गोपीचन्द्र पार्की र महिलातर्फ हाफ म्याराथनकी विजेता पुष्पा भण्डारी । तस्बिर : प्रकाशचन्द्र तिमिल्सिना/कान्तिपुर

सपना जब पूरा हुन्छ, त्यतिबेला मनको खुसी आँखामा झल्किन्छ । शनिबार छैटौं नेपालगन्ज म्याराथनका जितेका सशस्त्र प्रहरी बल (एपीएफ) का धावक गोपीचन्द्र पार्कीले यस्तै अनुभूति गरे ।

उनका लागि नेपालगन्जको यो म्याराथन केवल दौडमात्रै थिएन, जापानमा सन् २०२१ मा हुने टोकियो ओलम्पिकसम्म पुग्ने सूत्रधार पनि थियो । त्यसैले कुनै पनि हालतमा नेपालगन्ज म्याराथन जित्नुपर्ने उनको पहिलो लक्ष्य थियो । उनी ओलम्पिकमा पुग्ने सपना सार्थक गर्न एक दशकदेखि निरन्तर दौडिरहेका छन् । यसअघि पनि थुप्रैपल्ट सफलता नपाएका होइनन् तर शनिबारको नतिजाले भने ओलम्पिक जाने सपना पूरा गरिदिएको छ ।

‘ओलम्पिकमा पुग्ने अस्त्रको पर्खाइमा थिएँ, सफल भएँ । अहिले खुसीको सीमा छैन,’ नेपालगन्ज म्याराथन जितेपछि गोपीचन्द्रले भने । म्याराथनको निर्धारित दूरी उनले २ घण्टा १८ मिनेट ५९ सेकेन्डमा पूरा गरेका थिए । उनले २४ प्रतिस्पर्धीलाई पछि पार्दै ७५ हजार रुपैयाँ पुरस्कार पनि जितेका हुन् । उनी १३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुदका स्वर्ण पदक विजेतासमेत हुन् । उनले त्यतिबेला मध्यम दूरीमा सफलता पाएका थिए । ५ हजार मिटरमा स्वर्ण जितेका उनी खासमा म्याराथन धावक नै थिए । सागमा स्वर्ण जितेपछि उनले आफू पुनः म्याराथनमा फर्कने बताएका थिए ।

सफलतामा पुग्न थोरै मिहिनेतले पुग्दैन, त्यसभित्र जीवनका रमाइला र सुन्दर पाटाको समेत बलिदानी दिनुपर्छ । उनले ओलम्पिकको लक्ष्य छुने धुनमा व्यक्तिगत जीवनका केही सुनौला पल त्याग्नुपरेको सुनाए । ‘दुई वर्षदेखि घरमा पाइला टेक्न पाएको छैन,’ उनले भने, ‘उमेर पुग्यो, बिहे गर्न भ्याएको छैन । यसभन्दा ठूलो बलिदानी के हुन्छ र ?’ ओलम्पिकमा पुग्ने सपना पूरा भएसँगै ३२ वर्षीय गोपीचन्द्रको खेलयात्रा अझै परिपक्व बनेको छ ।

उनले म्याराथन यात्रा भर्खरै सुरु भएको महसुस गरेका छन् । राम्रो प्रशिक्षण र कडा मिहिनेत गर्न सके ४० वर्षको उमेरभित्र राष्ट्रलाई खेलकुदमा उत्कृष्ट योगदान दिन सकिने उनको विश्वास छ । ‘अब खेलको मोडालिटी चेन्ज हुन्छ, कतै खेल्न पाइँदैन,’ उनले भने, ‘ओलम्पिक केन्द्रित हुनुपर्छ । अम मेरो वास्तविक दौड सुरु हुन्छ ।’

महिलातर्फकी विजेता पुष्पा भण्डारी, दोस्रो र तेस्रो भएका मञ्जु रावत र शर्मिला घर्ती । तस्बिर : प्रकाशचन्द्र तिमिल्सेना/कान्तिपुर

म्याराथनमा विजयी हुनु पछाडिको मुख्य कारण मिहिनेत नै भएको सुनाउँदै त्यसमा थोरै समय र भाग्यले साथ दिएको उनले बताए । कोरोना महामारीका कारण धेरै जसो खेलाडीले पर्याप्त अभ्यास नै गर्न पाएनन् । महिलातर्फ हाफ म्याराथनको उपाधि १३ औं सागकी रजत विजेता पुष्पा भण्डारीले जितेकी हुन् । विभागीय टोली एपीएफसँग आबद्ध सल्यानकी पुष्पाले १ घण्टा २६ मिनेट ५४ सेकेन्डमा दूरी पार गर्दै उपाधि जितिन् । उनले ३० हजार रुपैयाँ थापिन् । लकडाउन र कोरोनाको प्रभावले राम्रो अभ्यास गर्न नपाए पनि सजिलै सफलता हात पारेको उनले बताइन् । ‘जम्मा दुई हप्ता अभ्यास गरेर दौडमा भाग लिन आएकी थिएँ,’ उनले भनिन्, ‘अभ्यास नै नगरी जित्नुले खासै मन सन्तुष्टि नहुँदो रहेछ ।’

सागको पदकपछि प्रशिक्षण अभावमा दौडमा विश्राम लिएको उनले सुनाइन् । यसले खेलाडीलाई पछिसम्मै असर गर्ने उनको अनुभव छ । ‘एक महिना दौड्न नपाए, मसल्स चल्नै छाडेजस्तो हुन्छ,’ उनले भनिन्, ‘त्यसैले खेलाडीले जति खेल्न पायो, उति उत्कृष्ट बन्दै जाने हो ।’

पुष्पाको दौड पछ्याउँदै जुम्लाकी धावक मञ्जु रावतले दोस्रो स्थान हासिल गरिन् । १ घण्टा ३० मिनेट ७ सेकेन्डमा दूरी पार गरेर उनले १५ हजार रुपैयाँ पुरस्कार जितिन् । २१ वर्षीया मञ्जु यसअघिको संस्करणमा अल्ट्रातर्फ दोस्रो भएकी थिइन् । रोड रेसमा अभ्यास कम भएकाले दोस्रो हुने विश्वास उनमा थिएन । दोस्रो स्थानमा सफलता पाएपछि मञ्जुको हौसला थपिएको छ । छोरी मान्छे दौडिनुहुन्न भन्ने समाजको आलोचना चिर्न उनलाई यो सफलताले प्रेरणा दिएको बताइन् । ‘कुरा काट्नेले काटिरहून्, मेरो दौड जारी छ,’ उनले भनिन् । उनी जुम्लाका हरि रोकायबाट प्रशिक्षित खेलाडी हुन् ।

हाफ म्याराथनमा दाङकी शर्मिला घर्ती तेस्रो भइन् । १ घण्टा ३८ मिनेट १४ सेकेन्डमा दूरी पार गरेकी उनले १० हजार पुरस्कार हात पारिन् । १६ वर्षीया शर्मिला कक्षा १० पढ्छिन् । दौडमा रुचि राख्ने उनले म्याराथनमा स्थान पाउने कुनै लक्ष्य नै बोकेकी थिइनन् । खेल्ने उत्साह देखाउँदै एकैचोटि मैदानमा उत्रिएकी उनमा म्याराथनको सम्भावना झल्किन्छ । ‘यति अनुभवी खेलाडीको प्रतिस्पर्धी हुँदै दौडिन पाउनु नै सफलता ठानेकी छु,’ उनले भनिन्, ‘अब मेरो दौड रोकिँदैन ।’

म्याराथनमा पुरुषतर्फ पूर्व विजेता नेपाली सेनाका कृष्ण बस्नेत यसपालि दोस्रो भए । उनले निर्धारित दूरी २ घण्टा २० मिनेट ४९ सेकेन्डमा पूरा गरे । कृष्णले महामारीकै मारमा परेर अभ्यास नपुगेको स्विकारे । ‘ओलम्पिकमा सहभागिता जनाउन पाउने अवसर थियो, अभ्यास पुगेन,’ उनले भने । कृष्णले ३० हजार रुपैयाँ पुरस्कार पाए । खगेन्द्र भाट २० हजार रुपैयाँ पुरस्कार पाउँदै तेस्रो भए ।

बीपी चोकबाट सुरु भएको नेपालगन्ज म्याराथन कोहलपुर हुँदै पुनः बीपी चोकमै पुगेर टुंगिएको थियो । कोरोना महामारीले झन्डै ९ महिनादेखि ठप्प भएको खेलकुद गतिविधिबीच क्रिएटिभ ह्यान्ड्सले म्याराथन आयोजना गरेको हो । जसले घरमै खुम्चिएका खेलाडीलाई खेल्न पाउने आशा पलाएको छ ।

प्रकाशित : मंसिर ७, २०७७ ०९:०८
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×