‘घरबेटीले पीसीआर रिपोर्ट माग्छन् !’- समाचार - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

‘घरबेटीले पीसीआर रिपोर्ट माग्छन् !’

'घरबेटी कोरोना लिएर आयो भन्छन् । पीसीआर रिपोर्ट बनाउने पैसा छैन के गर्ने ? गाडी भाडा मात्र लिएर आएका थियौं ।'
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — गत शुक्रबार गर्भवती पत्नी लिएर सूर्यबहादुर तामाङ सिन्धुपाञ्चोकबाट भक्तपुर हिँडे । लामो दूरीका सवारी साधन खुलेपछि उनलाई लागेछ, 'सबै क्षेत्र खुलिहाल्यो अब काम सुरु गर्नुपर्छ ।' पहिरोले गाउँको बाटो बिग्रिएको थियो । घण्टौं पैदल हिँडेर काठमाडौं आउने गाडी समाते ।

गाडीले साँझ ६ बजे भक्तपुरको आदर्श चोकमा ओरालिदियो । चोक नजिकैको एक घरमा डेरा थियो । डेरा नजिक ओर्लिएपछि दुवैको थकान केही मेटिए जस्तो भयो ।

थकाईले लखतरान दुवै हतारिँदै कोठातिर लम्किए । गेटभित्र एउटा पाइला राख्न नपाउँदै झ्यालबाट घरबेटीले कराए, 'पहिला भक्तपुर अस्पताल गएर पीसीआर रिपोर्ट लिएर आओ । अनि मात्र कोठाभित्र छिर्न पाइन्छ ।'

'पीसीआर रिपोर्ट ?' दुवै अक्क न बक्क भए । 'खै के रिपोर्ट ल्याउ भनेको हो थाहै थिएन । झोला राख्न भए पनि जान्छुभन्दा कोठाभित्र छिर्न दिएनन् । ढोकैबाट फर्काइदिए । श्रीमतीले ३ दिनदेखि लुगा फेर्न पाएकी छैनन्,' आफन्तको कोठामा बस्दै आएका तामाङले सुनाए ।

घरबेटीले रिपोर्ट नल्याई कोठा पस्न नदिने भनेपछि तामाङ दम्पती ३ दिनदेखि आफन्तकहाँ बस्दै आएका छन् । गाउँबाट आएकै दिन उनी दुई अस्पताल पुगेका थिए । तर त्यो दिन त्यत्तिकै फर्किए । 'भोकले पेट खाली थियो । श्रीमतीलाई हिँड्न पनि गाह्रो । बल्लतल्ल अस्पताल पुग्यौं । अस्पतालले त्यो दिन फर्काइदियो,' उनले सुनाए ।

पीसीआरको खर्च अपुग भएपछि दुवै घर फर्केका थिए । सूर्यबहादुर भक्तपुर आउनुको अर्को कारण हो श्रीमतीको उपचार । १३ वर्षदेखि डेरा गरि बस्दै आएको कोठामै प्रवेश निषेध भयो । पत्नीको उपचार गराउन पहिला त बासको टुङ्गो लगाउनु पर्‍यो । 'श्रीमती ८ महिनाकी गर्भवती छिन् । उसलाई उपचार पनि गराउँ भनेर आको अब घरबेटीले कोठाभित्र छिर्न दिएनन् । अत्याचार नै गरे । तनाव छ,' उनले आफ्नो पीडा सुनाए,'घरबेटी कोरोना लिएर आयो भन्छन् । उता पीसीआर रिपोर्ट बनाउने पैसा छैन के गर्ने । गाडी भाडा मात्र लिएर आएका थियौं,' उनले भने ।

३४ वर्षीय सूर्यबहादुर लकडाउन अगाडि ठेलामा मम बेच्थे । त्यहीबाट आएको आम्दानीले परिवार चलाउँदै आएका थिए । तर,कोरोना महामारीपछि उनले ठेलामा मम बेच्न पाएनन् । कोठामै थुनिएर बस्नुपर्‍यो । त्यसैले आफूसँग भएको पैसा सकिँदै गएपछि गत वैशाखमा जहान लिएर उनी गाउँ फर्केका थिए ।

०००

त्यस्तै एउटा कम्पनीमा काम गर्ने एक युवक २ महिनाअघि विराटनगर गएका थिए । बचत गरी राखेको पैसा लकडाउन र निषेधाज्ञामा सकिएपछि उनी गाउँ फर्किएका थिए । लकडाउनअगाडि उनी एक कम्पनीमा मार्केटिङको काम गर्थे । लकडाउनबीच कम्पनी बन्द भयो । तर निषेधाज्ञा खुकुलिएसँगै कम्पनीले उनलाई काममा बोलाएको छ ।

काठमाडौं फर्कने तयारी सकेर घरबेटीलाई फोन गरे उनले । घरबेटीले पीसीआर रिपोर्ट र १४ दिन क्वारेन्टाइन बस्नुपर्ने बताएपछि उनको तनाव थपिएको छ । 'अब कसरी काठमाडौं आउने ? घरबेटीले पीसीआर टेस्ट माग्छ । १४ दिन क्वारेन्टाइन भन्छ । क्वारेन्टाइन पनि कहाँ बस्ने । होटलमा बस्न पनि पैसा छैन। उता कम्पनीको काम सुरु भइक्यो,' उनले भने, 'एकातिर घरबेटीको किचकिच अर्कोतिर कम्पनीले निकालिदिन्छ भन्ने पीर ।'

अन्यौलमा छन् उनी। 'खोइ के गर्ने सोच्नै सकिरहेको छैन । अफिस छोडेर गाउँमै केही गरौं भने पनि उता कलेज सुरु होला ?,' उनले भने । भैंसीपाटीमा डेरा गरी बस्दै आएका उनी घरबेटीकै कारण गाउँबाट काठमाडौं आउन सकिरहेका छैनन् ।

०००

सरकारले गाउँबाट काठमाडौं उपत्यका प्रवेश गर्नेहरुलाई पीसीआर परीक्षण गर्नुपर्ने कुनै नियम बनाएको छैन । तर घर भाडामा दिने घरबेटी आफ्नो सुरक्षाका लागि पनि पीसीआर परीक्षण अनिवार्य चाहिन्छ भन्दै आएका छन् । 'हामीलाई पनि डर लाग्छ । त्यत्रो महिना कता बसेर आएको हुन्छ । कोरोना सर्‍यो भने त सरिहाल्यो नि,' सूर्यबहादुरका घरबेटीले भने ।

तर, घरबेटीको मागअनुसार सजिलै पीसीआर परीक्षणको खर्च जुटाउन नसकेर सूर्यबहादुर गर्भवती पत्नीसहित अर्काको कोठामा बास माग्दै रात कटाउँदै छन् । 'अब त गाउँ जान्छु । श्रीमतीको जाँच गराउने पैसा पनि सकियो,' सूर्यबहादुर सुनाउँछन् ।

विराटनगरका सुशील पोख्रेल पनि घरबेटीकै कारण काठमाडौं आउन नसकेको बताउँछन् । 'घरबेटीले पीसीआर रिपोर्ट माग्छन् । क्वारेन्टाइनमा बस् भन्लान् कहाँ गएर बस्नु ? आफ्नो कोठामै बस्न नपाएपछि कहाँ क्वारेन्टाइन बस्न जानु । होटलमा गएर बस्नु,' उनले भने ।

२ महिनाअगाडि सुनसरीबाट काठमाडौं आउँदा आजाद अलीलाई पनि घरबेटीले पीसीआर रिपोर्ट मागे । पैसा उठाउनुपर्ने काम थियो । साथीसँग उनी मोटरसाइकलमै काठमाडौं आएका थिए । तर घरबेटीले डेरा छिर्न दिएनन् । 'म बाइकमा आएको थिएँ । खाना पनि घरबाटै बोकेर आएँ । मेरो पनि बालबच्चा छन्, मलाई पनि डर छ । मैले म कोठाभित्रै क्वारेन्टाइनमा बस्छु भनें । घरबेटीले कोठा छिर्न दिएनन्,' उनले सुनाए, 'घरबेटी र मेरो कोठा छुट्टै छ । भर्‍याङ पनि छुट्टै छ । तर मान्नु भएन ।'

आजादले सिनामंगलको एक होटलमा पाँच दिन बसेर पीसीआर परीक्षण गराए । त्यसपछि पनि घरबेटीसँग घरभाडामा उनको लफडा परेछ । '१२ वर्ष भयो एउटै घरमा बसेको । तर घरबेटीले १४ दिन क्वारेन्टाइन बस्नुपर्छ भनेर ल्याङल्याङ गरे । वीर अस्पतालमा ५ हजार ५ सय खर्चमा पीसीआर परीक्षण गराएँ । घरबेटीलाई रिपोर्ट दिएँ । कोठा गएपछि भाडा मागे । होटल बस्दा, पीसीआरमै घरभाडा खर्च भयो । पछि दिन्छुभन्दा मान्नु भएन ।'

प्रकाशित : आश्विन ६, २०७७ १२:५१
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

सय भारुलाई नेपाली रुपैयाँमा साट्न २ रुपैयाँ बट्टा

पर्वत पाेर्तेल

काँकडभिट्टा — भारतको चेन्नईबाट घर फर्किएका तनहुँका रमेश नेपालीले आफूसँग भएको १५ हजार भारतीय रुपैयाँलाई नेपाली रुपैयाँमा साट्न ३ सय रुपैयाँ अतिरिक्त शुल्क (बट्टा) तिर्नुपर्‍यो ।

कोरोना संक्रमणपछि नाका बन्द भई भारतसँगको कारोबार शून्य भएपछि सीमा बजारमा नेरु अभाव छ । भारु मनग्गे छ । जसका कारण भारुलाई नेरुमा सटही गर्दा सर्वसाधारण अतिरिक्त शुल्क तिर्न बाध्य छन् । ‘कोरोना संक्रमणअघिसम्म भारुको माग धेरै थियो,’ काँकडभिट्टाका सटही काउन्टर सञ्चालक चोलानाथ दाहालले भने, ‘अहिले भारु खपत भएकै छैन, जसका कारण भारु लिएर नेरु दिँदा बट्टा लिनु हाम्रो बाध्यता हो ।’ यसअघि सीमावर्ती बजारका सर्वसाधारणले एक हजार भारु लिन १६ सय नेपाली रुपैयाँ दिएर थप ३० रुपैयाँ खर्चनुपर्थ्यो । अहिले एक हजार भारुलाई नेरु बनाउँदा पनि २० रुपैयाँ अतिरिक्त शुल्न लिने गरिएको छ । ‘पहिला नेरुबाट भारु साट्दा थप शुल्क बेहोर्नुपर्थ्यो, अहिले भारुबाट नेरु बनाउँदा थप शुल्क तिर्नुपर्ने अवस्था छ,’ स्थानीय उपभोक्ता गणेशबहादुर बस्नेतले भने, ‘जताबाट पनि सर्वसाधारणलाई नै घाटा ।’

राष्ट्र बैंकका अनुसार भारु सय रुपैयाँ साटेबापत ४० पैसा मात्रै सेवा शुल्क लिन पाउने प्रावधान छ । तर सटही काउन्टरहरूले बैंकको निर्देशन लत्याउँदै आफूखुसी अतिरिक्त शुल्क लिँदै आएका छन् । ‘भारुबाट नेरु साट्दा पनि अतिरिक्त शुल्क लिन पाइँदैन,’ राष्ट्र बैंकका एक कर्मचारीले भने । नाका बन्द भएपछि अहिले भारुको माग नै नरहेको नेपाल राष्ट्र बैंकका कर्मचारी दिपेन बरालले बताए ।

प्रकाशित : आश्विन ६, २०७७ १२:२८
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×