ओलीका दुई वर्ष : आफ्नै कार्यशैलीले अप्ठ्यारो 

बबिता शर्मा

काठमाडौँ — दुई वर्षअघि प्रचण्ड बहुमतसहित दोस्रो कार्यकाल सम्हाल्न सिंहदरबार पस्दा प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीप्रति उनकै पार्टी नेकपा, तत्कालीन वामगठबन्धनलाई मत दिएका मतदाता र आमजनतामा आशा जागेको थियो । 

ZenTravel

पाँच वर्षका लागि गरिएको भरोसाको दियो अझै निभेको त छैन तर यसको उज्यालो कम हुँदै गएको तिनै मतदाताको गुनासो छ। धेरैले यसका लागि सरकारको समग्र कार्यसम्पादन र प्रधानमन्त्री ओलीको कार्यशैलीगत समस्यालाई जिम्मेवार ठानेका छन्।

Meroghar

प्रतिकुल स्वास्थ्यका बाबजुद प्रधानमन्त्री ओलीको खटाइ धेरैले चिताउनेभन्दा चर्को छ। मृगौलाको डाइलासिस गरिरहेका भए पनि उनी बिरामीजस्ता देखिँदैनन्। न त उनको आवाज नै कमजोर भएको छ। पार्टी केन्द्रीय समितिमा उनले निरन्तर दुई घन्टा भाषण दिए। यस्तो लाग्छ, उनलाई आफूप्रति पूर्ण विश्वास छ। र, कमजोर प्रधानमन्त्रीका रूपमा देखिएर जनताको आत्मबल घट्न दिनुहुन्न भन्ने मनोविज्ञानले उनले काम गरिरहेको जानकारहरू बताउँछन्। यसैले अस्पतालको बेडमा हुँदा पनि आफू तन्दुरुस्त रहेको सन्देश दिइरहेका हुन्छन्।

सुशासन, आर्थिक विकास, राजनीतिक स्थायित्व, दिगो शान्ति, राष्ट्रिय एकता, अखण्डता, स्वाधीनता, स्वाभिमान यो सरकारका नारा हुन्। यिनै आफ्नो सरकारको रोडम्याप भएको ओलीका अभिव्यक्तिमा झल्किन्छ।

भ्रष्टाचार नियन्त्रण, शान्ति सुव्यवस्था र जनताको दैनिक जीवनलाई सहज तुल्याउने ‘समृद्ध नेपाल, सुखी नेपाली’ ओलीको बोलीमा छ। तर, यतिसमूहसँगको सम्बन्ध होस् वा बालुवाटार जग्गा प्रकरणमा आफ्ना पार्टीका नेतालाई जोगाउन चालिएका कदम किन नहोस्, प्रधानमन्त्री ओलीको बोली र व्यवहारमा तालमेल देखिन्न।

विपक्षीले सरकारका नारा उल्टाएर ‘समृद्ध नेता, दुखी जनता’ बनाएको छ।

सरकारको कार्यशैलीबारे कांग्रेस प्रवक्ता विश्वप्रकाश शर्माको टिप्पणी छ, ‘व्यक्तिगत शैलीमा भन्दा उहाँमा एकखालको अंहकार देखियो। शासनको शैलीमा भन्दा लोकतान्त्रिक प्रक्रियाबाट निर्वाचित भएर आउनु नै सम्पूर्ण लोकतन्त्रवादी हुनु हो भन्ने मनोविज्ञान उहाँमा देखिन्छ। तर, लोकतान्त्रिक प्रक्रियाबाट आउनु र लोकतान्त्रिक चरित्र हुनु फरक कुरा हो। लोकतान्त्रिक चरित्र, लोकतान्त्रिक संस्कृति बमोजिमको उहाँ हुन सक्नु भएन।’

सरकारका प्रवक्ता एवं नेकपा नेता गोकुल बाँस्कोटा भने प्रधानमन्त्रीको कार्यशैलीलाई लिएर उत्साही छन्। ‘भिजन छ। मिसनमा कुनै समस्या छैन। एक्सन उहाँ एक्लैले गर्न सक्ने होइन। उहाँले निर्देशन दिनु हुन्छ। तर निर्देशन पालना गर्ने तीन निकाय हुन्छन्। एउटा सम्बन्धित मन्त्री हुन्छन्। दोस्रो, सम्बन्धित उच्चपदस्थ अधिकारी हुन्छन्। तेस्रो, कानुनी व्यवस्थापन मिलाउनु पर्छ। विधिको शासन भएपछि कानुनमा चल्नु पर्‍यो। उहाँमा धेरै कामको हुटहुटी छ। र, गर्न सकिन्छ भन्ने छ,’ बाँस्कोटा भन्छन्।

देश र जनताको हित, आशा, आकांक्षा र आवश्यकताअनुरुप सरकार सञ्चालन गरेर देशलाई नयाँ दिशा दिन चाहेको बताउँछन् प्रधानमन्त्री ओली। तर, उनलाई आफ्नै पार्टीको पूरा सहयोग छैन। काम गरेनन् भनेर बेलाबेला आफैं मन्त्री हेरफेर गर्छन् तर यसमा पनि कामको भन्दाको गुटको गन्ध धेरै देखिन्छ।

सत्तारुढ दलकै नेतालाई ओलीको कार्यशैलीमाथि प्रश्न छ। ‘पहिल्यैदेखि उहाँ गुटमा रमाउने। आलोचना सुन्नै नचाहने। आलोचना गर्नेलाई भित्तैमा पुर्याउने उहाँको शैली हो,’ नेकपा स्थायी कमिटी सदस्य अष्टलक्ष्मी शाक्य भन्छिन्, ‘तर, अब सच्चिनु पर्छ।’

आफ्नै सचिवालका कर्मचारीमाथि विश्वास नगरेर उनले हेरफेर पनि गरे। हेर्दा लाग्छ– राष्ट्रिय विकास र समृद्धिको अभियानमा प्रधानमन्त्री ओली एक्लै दौडिरहेका छन्। यतिसम्म कि अन्तरमन्त्रालय समन्वयको समेत अभाव छ। विपक्षीसँग त प्रधानमन्त्रीको राम्रो सम्बन्ध बन्नै सकेको छैन, दुवैमा एक–अर्काप्रतिको विश्वास छैन। नतिजा विपक्षीले सरकार अधिनायकवादी दिशामा गयो भनेर भरपूर प्रचार गरिरहेको छ। केही विवादित विधेयकले विपक्षीको आरोपमा बल पुगेको छ।

लाखौंको संख्यामा पलायन भइरहेको जनशक्तिलाई स्वदेशमै रोजगारी उपलब्ध गराई उपयोग र परिचालन गर्ने सरकारको नीति छ। तर, प्रधानमन्त्री ओलीसँग यसको कार्यान्वयको ठोस नीति छैन।

सरकारले अगाडि सारेका कैयौं रोजगारमूलक महत्वकांक्षी कार्यक्रमको कार्यन्वयन धेरै फितलो छ। कार्यक्रम र बजेट नभएको भन्दै सरकारले स्थानीय तहमा खटाएका दुई सय भन्दा बढी रोजगार संयोजकले राजीनामा दिएका छन्। हरेक विषयमा सरकारका आँकडा हेर्दा–सुन्दा रामै लाग्छन्। तर, वामपन्थी सरकारले दिएका सेवा–सुविधाले जनताको जीवनशैलीमा देखिने गरी परिवर्तन भएको छैन।

पार्टीभित्रै र विपक्षीबाट घेराबन्दी भइरहँदा पनि प्रधानमन्त्री ओली बहुमत प्राप्त वामपन्थीहरूको सरकार सञ्चालन गर्ने ऐतिहासिक अवसरको पूर्ण रूपमा सदुपयोग गर्न चाहन्छन्। तर, केही विवादित निर्णयले सरकारको छविलाई एकैपटकमा ध्वस्त बनाउँछ भन्नेमा चाहिँ ध्यान दिएका हुन्नन्। आफूलाई लागेको विषय प्रधानमन्त्री ओली अन्तिम सत्य मान्छन्। त्यसैले आलोचकका कुरा सुन्नभन्दा थप कठोर जवाफ दिनुमा उनको रुचि छ।

‘उहाँको कार्यशैली धेरै संर्किण छ। कसैको सहयोग लिन चाहनु हुन्न। सत्तामा बसेपछि पार्टीभित्र सबैलाई समेट्न पर्ने हो,’ स्थायी कमिटी सदस्य शाक्य भन्छिन्, ‘सबैको सहयोग लिन जान्नु पर्ने हो। त्यसको कमि उहाँमा छ।’

प्रधानमन्त्रीको निशानामा विपक्षीमात्रै होइन, आफ्नै पार्टीका नेता पर्छन्। मीडियामात्रै होइन, बुद्धिजिबी पनि जोडिन्छन्। यद्यपि पार्टीको पछिल्लो केन्द्रीय समिति बैठकमा आउन्जेल प्रधानमन्त्री ओलीले आफू आलोचना सुन्न तयार रहेको बताएका छन्।

‘स्वास्थ्य अवस्था कमजोर हुँदा पनि उहाँमा आत्मविश्वास छ। केही गरौं भन्ने भावना पनि छ। इच्छाशक्ति पनि छ। यो राम्रो पक्ष हो,’ नेकपा स्थायी कमिटी सदस्य अष्टलक्ष्मी शाक्य भन्छिन्, ‘तर, सोच धेरै नै संकिर्ण। आलोचना गर्नेलाई सिधै निषेध गर्ने। त्यसरी हुँदैन। सबैको भावना आत्मसाथ गर्नसक्नु पर्छ। कम्युनिष्ट आचरण, सोच, शैली देखिनु पर्छ।’

तर, सरकारका प्रवक्ता बाँस्कोटा प्रधानमन्त्रीको आत्मबलका अगाडि दुनियाँले हारेको ठान्छन्। भन्छन्, ‘उहाँको आत्मबलका अगाडि दुनिया हार्‍यो। उहाँ १८ घण्टा खट्नु हुन्छ। उहाँको इच्छाशक्तिका सामु कसैले डेलिभरी गर्न सकेको छैन। उहाँको जुन भिजन, मिसन र ईच्छाशक्ति छ, त्यो आधारमा कसैले डेलीभरी गर्न सकेको छैन। तर, उहाँ आत्तिनु हुन्न। अरुले गर्न सकेनन् भने आफैं सम्हाल्नुहुन्छ।’

प्रकाशित : फाल्गुन २, २०७६ १९:०२
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

करातेले जुराएको प्रेम 

नमिता दाहाल

काठमाडौँ — काभ्रेकी चन्चला दनुवार राष्ट्रिय स्तरकी कराते खेलाडी हुन् । उनले हालै सम्पन्न सागमा कराते तर्फबाट रजत पदक जितेकी थिइन् । उनका श्रीमान नारायणकाजी राई जनपथ पुलिस फोर्समा कराते रेफ्रीको काम गर्छन् । अहिले दुवै जनपथ प्रहरीमा कार्यरत छन् । 

उनीहरुकाे प्रेम लडाइँ गर्ने खेलबाटै बस्यो।‘सधैं हुस् गूरु भन्ने र लडाइँ गर्ने गर्दा गर्दै मायामा परेकाे थाहा नै पाएनौं। दुवै एकै स्वरमा भन्छन्।’

२०६५ सालमा कराते ट्रेनिङका बेला नारायणकाजी राईको नजर पर्‍यो चन्चलामाथि। बोल्न पनि पहिला त हिच्किचाहट हुन्थ्यो रे। बिस्तारै चन्चला नजिक गएर हाई भनेछन्। अनि बोलचाल सुरु भयो। फोन नम्बर साटासाट भयो।

प्रहरीको जागिरले घुमघामको समय मिल्दैनथ्यो। नारायण लजाउँदै भन्छन्, ‘मननै कब्जा गरिसकेपछि समयको के लाग्दो रहेछ र?’

श्रीमानका यी शब्दहरु सुनेपछि चन्चला मुस्काउँदै भन्छिन्, ‘विवाह अगाडि कोठा लिएर बस्थे तलब खासै हुन्थेन। त्यसबेला निकै सहयोग गर्नुभयो। विवाह अगाडि नै माया गाढा भयो।’चन्चलाले कराते खेल्न थालेको २० वर्ष भयो। उनी खेलेरै पुलिस फोर्समा आएकी हुन्।

उनीहरुले एक वर्ष लामो प्रेम सम्बन्धलाई २०६६ फागुन २५ गते विवाहमा परिणत गरे। विवाह अगाडि उनीहरुको दिनहुँ भेटघाट गर्ने स्थान थियो टुँडिखेलको मैदान। पुलिसमा कार्यरत भएपछि अनुशासनमा बस्नुपर्ने त्यसैले बाहिर जाने समय हुँदैनथ्यो। विवाह अगाडि प्रेम दिवसको दिन बेलुका डिनरका लागि बाहिर जाने गदर्थे। सर्प्राइज गिफ्टहरु निकै दिन्थे नारायणले चन्चलालाई त्यसबेला।

चन्चलाले सुरुमा त खुब भाउ खाइन अरे। प्रपोज गरेपछि लगभग १ महिनासम्म कुराएर राखिन् भन्छन् नारायण। यसको जवाफमा चन्चला भन्छिन्, ‘सुरुमा नै हुन्छ भनेको भए त उहाँको माया बझ्ने अवसर नै पाउँदिनथें होला नि !’

उनीहरु पहिलो पटक बाहिर घुम्न पशुपति गएका थिए। नारायणले दिदीको घर लगे पनि चन्चलालाई साथीको रुपमामात्र चिनाएका थिए।रङ्गशालाको खेलमा याद गरिराखेका थिए नारायणले चन्चलालाई। ‘समयसँगै माया बैगुनी नभइ नहुने जस्तो भयो ’ नारायणले हाँस्दै भने।

‘हामी पनि भ्यालेन्टाइन्स डे मनाउँछौं। हाम्रो मनाउने तरिका फरक होला तर प्रेमीको लागि दिन नै यही हो जस्तो लाग्छ। घुम्न जान्छौं, कहिले डिनरको लागि बाहिर रेष्टुरेन्टतिर पनि जान्छौं।’ चन्चला भन्छिन्।

खेलाडी भएका कारण अरुको जस्तो फुर्सदले प्रेम दिवस मनाउन पाउँदैनन्। खेल र जागिरबाट बचेको समय एकअर्कालाई दिन्छन्। माया भनेको आफैं हुँदो रहेछ। जति व्यस्त भए पनि माया गर्नलाई समय निकाल्नु पर्दैन।

चन्चलाले राष्ट्रिय खेलहरु खेल्न थालेको नै ११ वर्ष भयो। चन्चला आफूमाथि आउनुको मुख्य कारण नै श्रीमानलाई मान्छिन्। उनीहरुको बीचमा एक वर्ष उमेरको फरक छ। त्यही भएर पनि एकअर्कालाई बुझ्न एकदम सजिलो भएको उनीहरु बताउँछन्। एउटै कार्यक्षेत्र एउटै पेसा अनि चासो पनि खुब जमेको छ यिनीहरुको जोडी। अहिले छोरा निश्चान्त राईलाई हेरेर विगतका दिन सम्झन्छन्।

प्रकाशित : फाल्गुन २, २०७६ १८:४६
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×