कहाँ हराए बागेश्वरीका गरगहना ?

ठाकुरसिंह थारू

नेपालगन्ज — नेपालगन्जस्थित बागेश्वरी मन्दिरमा भक्तजनले विभिन्न समय चढाएका बहुमूल्य गरगहनाहरू हराएका छन् । लाखौं मूल्यका गरगहना कहाँ कसरी हराए भन्ने बारे बागेश्वरी गुठी बेखबर छ ।

बागेश्वरीमा सतीदेवीको जिब्रो पतन भएको जनविश्वास छ। त्यसले भेटीमा सुनका नथिया, पाउजु, छाता, शिववर्तीको सुनचाँदीको मूर्ति, बाघ र गरुडलगायत मूर्ति चढाउने चलन छ ।

०२९ मंसिर ४ मा मन्दिरका तर्फबाट भुवनेश्वर नामका व्यक्तिले लिखत अभिलेख तयार गरी तत्कालीन मालपोत कार्यालय प्रमुखलाई बुझाएको गरगहना र हाल तिजोरीमा भेटिएका गहनाबीच अन्तर पाइएपछि गहना हराएको खुलेको हो ।

अदालतको आदेशपछि ०७४ फागुन ३० मा गुठीको जीर्ण तिजोरी खोल्दा दुई तोला सुन (तिलहरी, लाल) मात्रै भेटिएको थियो । २० किलो ३ सय ४ ग्राम चाँदीका माला, देवीदेउताका लागि ओढ्ने छाता, बाघ, लक्ष्मीका ससाना मूर्ति भेटिएका छन् । त्यसअघि ०२९ को अभिलेखमा भने ठूलो परिमाणको बहुमूल्य
गरगहना अभिलेखीकरण गरी बुझाइएको थियो ।

मन्दिरमा अभिलेखीकरण नगरी भेटीका रूपमा गहना चढाइने चलन अझै छ । विशेष पूजाका लागि मूल मन्दिरको चारैतिरको ढोका बन्द गरिन्छ । नेपालगन्जका हेमन्त कर्माचार्यले बागेश्वरी मन्दिरमा भक्तजनले चढाउने भेटीको हिसाब पारदर्शी हुनुपर्ने बताए । ‘भक्तजनले चढाउने भेटीको हिसाब प्रस्ट हुनुपर्छ र त्यसको पनि खोजी हुन जरुरी छ,’ एउटा छलफलमा उनले भने, ‘भेटीमा महन्तहरूको रजाइँ छ ।’

०२९ मंसिर ४ को अभिलेखअनुसार सिंहको मूर्ति बनेको डब्बाजस्तो चाँदी ८३ तोला, दुई खम्बा बनाइएको चाँदी १ सय २० तोला, भैरवगरुड जस्तो बनेको चाँदी १ सय ६५ तोला, करुवा चाँदी ४७ तोला, बत्ती बाल्ने पानस चाँदी ४८ तोला थियो । त्यस्तै, बत्ती बाल्ने आरती चाँदी १३ तोला, बाघको मूर्ति बनेको चाँदी ३३ तोला, खम्बाको टुक्रा चाँदी २८ तोला, भगवतीको मूर्तिलगायत केही थान देखाइएको छ ।

०२९ सालताकाका गहना हराएको र हाल देखिएका गहना त्यसपछि भक्तजनले चढाएको भएको स्थानीयको दाबी छ । बागेश्वरी मन्दिर गुठी समितिका सचिव गोपालप्रसाद अधिकारीले मन्दिरका बहुमूल्य गरगहनामा धेरै फरक परेको स्विकारे । ‘पहिले र अहिलेको अभिलेख भिडाउने हो भने बहुमूल्य वस्तुमा फरक परेको देखिन्छ,’ उनले भने, ‘धेरै कुरा खोज्नुपर्ने छ । खोजिरहेका छौं ।’

बागेश्वरी मन्दिरको सम्पत्ति व्यवस्थापनका लागि अदालतमा रिट दर्ता गर्नेमध्येका अधिवक्ता लोकबहादुर शाहले ०२३ सालमा राखिएको अभिलेखभन्दा कम गहना भेटिएको जनाएका छन् । उनले हाल र ०२९ सालको अभिलेखमा उल्लेख भएअनुसारको गहनाको विवरण अध्यनन भइरहेको बताए ।

‘पाँच दशकअघिको अभिलेखमा यसभन्दा बढी गहना उल्लेख भएको देखिन्छ । त्यसैले खोजी गर्न आवश्यक छ,’ उनले भने, ‘उच्च अदालतले आदेश पनि दिएको छ । त्यसको कार्यान्वयन हुन आवश्यक छ ।’ उच्च अदालत नेपालगन्ज इजलासले मन्दिरका नाममा रहेको चलअचल सम्पत्ति पारदर्शी र व्यवस्थित गर्न आदेश दिइसकेको छ ।

बागेश्वरी मन्दिरमा भक्तजनले सुन र चाँदीका मूर्ति चढाउने परम्परा छ । त्यसको अभिलेखसमेत छैन ।चैते दसैं, शिवरात्रिलगायतमा हजाराैं भक्तजन आउँछन् ।

प्रकाशित : भाद्र ५, २०७६ १२:२०
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

सुदूरमा रमाएका मुस्लिम

‘गाउँमै मस्जिद छ, जहाँ नमाज पढिन्छ, यसले आफ्नो धर्ममा आबद्ध भएकाहरूलाई अनुशासनमा बस्न सिकाएर गाउँ नै शान्त’
मेनुका ढुंगाना

बयालपाटा, अछाम — बयालपाटा बजारको पूर्वतिर मध्यपहाडी लोकमार्गको बीचैको एउटा मुस्लिम बस्ती । जहिल्यै शान्त । जिल्लाभर मदिरा सेवनले घरेलु हिंसा, सम्बन्धविच्छेद, समाजमा कलह, अशान्ति मच्चाउने घटना दिनहुँ बाहिर आउँदा पनि यो समुदाय आफ्नै लयमा । यहाँ यस्ता कुनै घटना सुनिँदैनन् । 

मुस्लिम समुदायबारे जानकारी गराउँदै स्थानीय । तस्बिर : मेनुका/कान्तिपुर

यो बस्तीमा मदिरा प्रतिबन्ध जस्तै छ । कुनै निकायले बल गरी मदिरा निषेध भने गरेका होइन । गाउँका कसैले पनि मदिरा सेवन गर्दैनन् । धर्मैले मदिरा निषेध गरेको भन्दै कसैले कसैलाई सम्झाइरहन पर्दैन ।

सामाजिक सद्भाव कायम गर्दै सबैसँग हातेमालो र सहकार्य गर्दै बसेकाले उनीहरू खुसी देखिन्छन् । हिन्दु धर्मावलम्बी बाहुल्यता भएको अछाममा बसोबास रहेको बयालपाटाको मुस्लिम समुदायको इतिहास लामो छ । फरक धर्म भए पनि रहनसहन र वेशभूषामा कुनै भिन्नता छँदै छैन ।

हजार वर्षअघि भारतको लखनउबाट यहाँ आएर बसेको उनीहरू बताउँछन् । समुदायका अगुवा केशर मियाँका अनुसार चुरा बनाउने मुख्य पेसा अपनाउने भएकाले टोलको नामै चुडेल्नी गाउँ राखिएको थियो । यो पेसा व्यवसाय गर्ने क्रम छुटेपछि अहिले गाउँको नामै परिवर्तन गरिएको छ ।

साँफेबगर नगरपालिका ८ मा पर्ने चुडेल्नी गाउँलाई नगरले मियाँपुर नाम राखेको छ । हाल गाउँको नाम मात्रै बदलिएको छैन, आफ्नो धर्म संरक्षणका लागि मियाँपुरका सबैमा एकताको भावनासमेत जागृत भएको छ । अल्पसंख्यक समुदायका रूपमा चिनिने यस गाउँमा २५ परिवार र २१० जनसंख्या रहेको केशर मियाँले बताए ।
गाउँमा रहेको मस्जिदमा नमाज पढ्दै धर्म गुरुहरू । तस्बिर : मेनुका/कान्तिपुर

मियाँलाई अरूले गरिब पिछडिएका भनेर सम्बोधन गर्दा दु:ख लाग्छ । ‘बहुसंख्यक समुदायको जस्तै भीरपाखामा जग्गा छ । बगरमा खेत छन् । अरुभन्दा अचल सम्पत्तिमा धनी छौं,’ उनी भन्छन्, ‘हामी शिक्षामा कमजोर छौं । समयमा छोराछोरीलाई पढाउनुपर्छ भन्ने नबुझदा हामीलाई हेर्ने दृष्टिकोण फरक भएको होला । तर हामी मनका गरिब छैनौं ।’
उनका अनुसार अहिले गाउँमै मस्जिद छ । जहाँ नमाज पढिन्छ ।

यसले आफ्नो धर्ममा आबद्ध भएकाहरूलाई अनुशासनमा बस्न सिकाएर गाउँ नै शान्त भएको उनी बताउँछन् । शिक्षाको क्षेत्रमा पछि परेको ठहर गर्दै यहाँका अगुवाहरूको नेतृत्वमा मदरसा दारुल कुरआना प्राथामिक विद्यालय ०६६ मा स्थापना गरे । कक्षा ३ सम्म पढाइ हुने यो विद्यालयमा धार्मिक शिक्षा र विद्यालयको शिक्षा दिने गरिएको शिक्षक शम्भु मियाँले बताए । ‘गाउँमा शिक्षाको अवस्था धेरै कमजोर भयो ।

हजार वर्षअघि आएर बस्यौं । हाम्रो पहिचान के हो त भन्ने लाग्यो । संघर्ष गर्‍यौं र गाउँमै मदरसा खोल्यौंं,’ उनले भने, ‘हाल विद्यालयमा एक शिक्षकको दरबन्दी छ । २३ विद्यार्थी छन् । धार्मिक विषय पढाउने शिक्षकले उर्दु भाषाबाट पढाउँछन् । अरुले अन्य विद्यालयको जस्तै पाठ्यक्रम पढाउँछन् ।’

उनका अनुसार गाउँमा पढलेखेका र जागिर गर्नेको संख्या कम छ । गाउँमा स्नातक गरेका एक र अन्य शिक्षा पाएका ५/७ जना मात्रै छन् । अहिलेसम्म सरकारी जागिरमा कोही छैनन् । अरू समुदाय जस्तै मियाँपुरका प्रत्येक परिवारबाट रोजगारीको लागि भारत गएका छन् । ६ जना कामका लागि खाडीतिर भासिएका छन् ।

इस्लाम धर्मका गुरु सुरत मियाँका अनुसार मुस्लिम र हिन्दुको नाम फरक हुन्छन् । तर यहाँ भने फरक छैन । ‘पहिले जन्मेका पुरुषको नाम शम्भु, सुरत, केशर र महिलाको माया, धौली, ममता जस्ता नाम राखियो । यो हिन्दु धर्मको प्रभाव हो,’ धर्मगुरु मियाँले भने, ‘अहिले मुस्लिमबारे बुझ्दै छौं ।अहिले छोराहरूको नाम सोहिल, अब्जल, नसिब, इसाद जस्ता छन् भने छोरीहरूका नाम रुप्सार, अप्सा, सजिना, सैनाज जस्ता ।’ यी नाम मुस्लिमहरूले राख्ने उनले सुनाए । मुस्लिमले जस्तै यहाँ घुम्टो ओढ्ने चलन पनि छैन । भुगोल, ठाउँ परिवेशले पनि प्रत्येक जातजाति, धर्म संस्कारलाई प्रभाव पार्छ ।

मुस्लिम समुदायबाट राजनीति गर्ने, पढाइमा अघि बढ्न चाहनेलाई सहयोग गर्ने र हरेक दु:खसुखमा साथ दिने हिन्दु धर्मावलम्वीको यो समुदायका मान्छे खुलेरै प्रशंसा गर्छन् । ‘धर्म, चाडपर्व रितिरिवाज फरक भए पनि हाम्रो लवाइखुवाई, बोली, भाषा, रहनसहन एकै छ,’ शिक्षक ममता मियाँले भनिन्, ‘आलोपालो काम गर्छौं । मिलेर बसेका छौं । धर्म फरक भए पनि हामीमा कहिल्यै दरार आएन ।’

प्रदेश र संघको निर्वाचन हुँदा वडा सदस्यसम्म पनि एक जनप्रतिनिधि नहुनुले राज्यले यो समुदायलाई नहेरेको उनीहरूको गुनासो छ । मुस्लिम समुदायको अछाम, बाजुरा, डोटी र कैलालीमा बसोबास रहे पनि कुनै पनि क्षेत्रबाट आफ्नो प्रतिनिधित्व नभएको उनीहरूको गुनासो छ ।

प्रकाशित : भाद्र ५, २०७६ १२:११
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्