'कोभिड फ्रन्टलाइनर'हरुको स्मृतिमा बनाइएको मुरल महानगरपालिकाले मेटायो- उपत्यका - कान्तिपुर समाचार

'कोभिड फ्रन्टलाइनर'हरुको स्मृतिमा बनाइएको मुरल महानगरपालिकाले मेटायो

वडाको अनुमतिले हुँदैन,कार्यपालिकाको निर्णय चाहिन्‍छ : महानगर प्रवक्ता
तस्बिर/शब्द: प्रकाशचन्द्र तिमिल्सेना

काठमाडौँ — 'कोभिड फ्रन्टलाइनर'हरुको स्मृतिमा रत्नपार्कको आकाशे पुलमुनि बनाइएको मुरल काठमाडौं महानगरपालिकाले मेटाएको छ । भित्तामा कोरोना महामारीमा अग्रपंक्तिमा खटिएका सुरक्षाकर्मी, स्वास्थ्यकर्मी, सञ्चारकर्मी र सरसफाइमा खटिएकाहरूको चित्र कोरिएको थियो । बुधबार महानगर प्रहरीले महानगरपालिकाबाट निर्देशन आएको भन्दै उक्त मुरल मेटेका हुन् ।

काठमाडौंको वडा नम्बर २८ पुरानो बसपार्कले सन्देशमूलक मुरलका लागि अनुमति दिएको थियो तर महानगरपालिकाले भने वडाको अनुमतिले मात्रै नपुग्ने बताउँदै मुरल मेटाएको बताएको छ । काठमाडौं महानगरपालिकाका प्रवक्ता इश्वरमान डंगोलसँग यस विषयमा बुझ्न खोज्दा उनले वडाले वाल पेन्टिङका लागि अनुमति दिन नमिल्ने बताए । उनले इकान्तिपुरलाई भने,'काठमाडौं‌ महानगरपालिकाले वाल पेन्टिङका लागि कसैलाई पनि अनुमति दिएको छैन । वडालाई पनि अधिकार छैन । कार्यपालिका बैठकले निर्णय गरेर दिने निर्णय गरेको भए पाइन्थ्यो तर त्यसो गरिएको छैन । नियम र प्रक्रिया नपुगेकाले मेटाइएको हो । '

आकाशेपुलको मुरल मेटिएपछि आफूहरु निकै दुखी भएको मुरलको नेतृत्वकर्ता दुजांग शेर्पाले बताए । उनले भने, 'सरकारलाई राम्रो काम गरेको मन नपर्दो रहेछ।'

एक हप्ता लगाएर चार जना कलाकार र तीन जना स्वयंसेवकहरुले सडक कलालाई अन्तिम रुप दिन खटिएका थिए । मुरल कोर्ने कलाकारहररु साङ्गे थिमे लामा, कृपा शेर्पा, सुम्निमा श्रेष्ठ र राजेश महर्जन रहेका थिए । उक्त कामको नेतृत्व दुजांग शेर्पाले लिएका थिए ।


कोरोनाको महामारीमा क्रममा अग्रपंक्तिमा खटिएका सम्पूर्ण व्यक्तिहरुप्रति माया र सम्मान व्यक्त गर्दै उनीहरूको काममा थप हौसला मिलोस् भनेर सडक कला बनाइएको दुजांग शेर्पाले बताए । कलाका माध्यमबाट नागरिकस्तरबाट अग्रपंक्तिमा खटिनेलाई थोरै भए पनि मनोबल बढाउने काम यस कलाले गरेको उनको भनाइ छ । नेपालको झण्डा, ट्राफिक प्रहरी,डाक्टर र नर्स, जनपथ प्रहरीका सुरक्षाकर्मी, सेना र शव व्यवस्थापनमा खटिएका सैनिक, पाइलट ,सञ्चारकर्मी र सरसफाइमा खटिएका व्यक्तिहरूको चित्र मुरलमा समेटिएको थियो ।

तस्बिर : केशव थापा

कोरोनाबाट ज्यान गुमाएका 'फ्रन्टलाइनर'हरुको स्मृतिमा असार ३१ गते रत्नपार्कमा दीप प्रज्वलन समेत गरिएको थियो ।

प्रकाशित : असार १६, २०७८ १८:४१
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

रुबीजस्तै सुन्दर रुबी भ्याली [तस्बिरहरू]

तस्बिर/शब्द: प्रकाशचन्द्र तिमिल्सेना

काठमाडौँ — रुबी भ्यालीको सौन्दर्यबारे सुनेको थिएँ तर अनुभव गर्न पाएको थिइनँ । यसपटक मौका जुर्‍यो । बग्दाबग्दै जमेका पानी, आँखैअगाडि टल्किरहेका हिमाल, सुनापातीको बास्ना अनि लालीगुराँसको जंगलले मनै लोभ्यायो ।

गणेश हिमाल पर्यटन विकास समितिले चाँजोपाँजो मिलाइदिएको यो ‘फार्म ट्रिप’मा १६ जना सञ्चारकर्मीसहित ३२ जनाको टोली थियो जसमा नेपाल टुरिज्म बोर्ड, टान, भिटोफ नेपाललगायतले सहकार्य गरेका थिए ।

समिति अध्यक्ष तेजबहादुर गुरुङका अनुसार रुबी भ्याली काठमाडौंबाट छोटो समय र थोरै खर्चमा घुम्न सकिने ट्रेकिङ रुट हो । यहाँ गुरुङ, तामाङ जातिका सांस्कृतिक नृत्य र अर्गानिक खानाको पनि स्वाद लिन सकिन्छ ।

काठमाडौं, नुवाकोट, स्याफ्रुबेँसी हुँदै हामी पहिलो रात सोमदाङमा बस्यौं । काठमाडौंबाट २ सय किलोमिटरमा पर्छ सोमदाङ । काठमाडौंको करिब १४ सय मिटरको उचाइबाट एकैपटक ३२ सय मिटरको उचाइमा पुग्दा राति सुत्ने बेला भने गाह्रो भएको थियो । भोलिपल्ट बिहानै पाङसाङ पास (३८५० मिटर) का लागि निस्कियौं । रुबी भ्यालीको प्रमुख गन्तव्य नै यही ठाउँ रहेछ । यहाँबाट पाल्दार पिक, गणेश हिमाल–४ र ५, माछापुछ्रे, अन्नपूर्ण साउथ, लमजुङ, मानापाथी, मनासलु हिमाल हेर्न सकिन्छ ।

पाङसाङ पासभन्दा पनि माथि छ चौतरा (४२०० मिटर) । त्यहाँ साथीहरूले योगासनसँगै फोटोसेसनसमेत गरे । त्यसपछि हामी अर्को गन्तव्यतिर जान गाडी चढ्यौं । तर, पाँच मिनेटमै रोकियो । ओर्लिएर हेर्दा बाटोभरि हिउँ जमेको रहेछ । त्यहाँ तापक्रम माइनस डिग्रीमा भएकाले बाटोमा बगिरहेको पानी त्यहीँ जम्दो रहेछ ।

हामी पुग्नुभन्दा पाँच मिनेटअगाडि मात्रै हिउँमा चिप्लेर ट्याक्टर खसेछ । धन्न चालकले हाम फालेर ज्यान जोगाएछन् ।

त्यसपछि हामीले त्यहाँबाट पैदलै यात्रा अगाडि बढायौं । केही साथी छोटो बाटो हिँड्दा जंगलमै अलमलिएछन् । उनीहरूलाई कुर्नुपर्दा हामी टोलीभन्दा केही पछि पर्‍यौं । बाटोमा फेरि ट्र्याक्टर भेटियो । बाटो यति उबडखाबड रहेछ कि ट्याक्टर दुई किलोमिटरभन्दा बढी चढ्न सकेनौं । अनि फेरि झरेर हिँड्न थाल्यौं । क्यामराले गर्दा ब्याग निकै भारी थियो ।

हिँडाइले लखतरान परे पनि छेउछाउका प्राकृतिक दृश्यले हामीलाई ऊर्जा दिन्थे । आफूले बोकेको पानी सकिएपछि झरना थापेर पियौं । त्यसैमा बिस्कुट चोप्यौं ।

त्यस दिन हामी तिप्लिङको लुब्दुङमा बास बस्यौं । भोलिपल्ट चालिस गाउँ पुग्यौं । गाउँमा एउटी महिलाले सानो नानीलाई कोक्रोमा बोकेर कोदोको नल काट्दै गरेको दृश्यले भावुक बनायो । तर, रातिको मारुनी नाचले आनन्दित बनाइदियो । चालिसमा एक रात बसेपछि हामी बराङ झर्‍यौं । बराङबाट ट्रकमा ३ घण्टाको यात्रापछि डुन्डुरे पुग्यौँ । डुन्डुरेबाट फेरि गाडीमा ३ घण्टापछि धादिङबेंसी पुग्यौं । धादिङ बेंसीबाट अर्को ३ घण्टामा काठमाडौं ।

बराङ झर्दै गर्दा खुट्टा भाँचिएर उपचारका लागि सदरमुकाम धादिङबेंसी ल्याइँदै थिए प्रकाश विक । तिप्लिङ गाउँबाट उनलाई आफन्तले ६ घण्टासम्म बोकेर ल्याएका रहेछन् । हामीलाई बुझ्न गाह्रो थिएन– प्राकृतिक सौन्दर्यको त्यो स्वर्गमा स्थानीयको जीवनशैली भने कति कष्टकर रहेछ !


प्रकाशित : पुस २, २०७७ १३:५६
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×