क्षति बुझ्न प्राविधिक टोली गाउँमा- उपत्यका - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

क्षति बुझ्न प्राविधिक टोली गाउँमा

कान्तिपुर संवाददाता

भरतपुर — भूकम्पले क्षति पुर्‍याएको क्षेत्रका बासिन्दाका घरमा साँच्चिकै क्षति पुगे/नपुगेको छानबिनका लागि राष्ट्रिय पुनर्निर्माण प्राधिकरणको इन्जिनियरसहितको टोली गाउँ पुगेको छ । टोलीले क्षतिको विवरण संकलन पनि तीव्र रूपमा गरिरहेको छ ।

२०७२ वैशाख १२ को भूकम्पले क्षति पुगेको भन्दै राहतका लागि परेका निवेदनमाथि छानबिनका लागि लगत संकलन तथा व्यवस्थापन कार्यालयको अगुवाइमा ३३ इन्जिनियर र ३३ परिचालिकासहितको टोली गाउँ पुगेको हो । छानबिनपछि पुनर्निर्माणको काम सुरु गर्ने प्राधिकरणले जनाएको छ । टोलीले पहिलो चरणमा भूकम्प प्रभावित काउले, चण्डीभञ्ज्याङ, लोथर र दारेचोकलगायत ७ गाविस पुगेर एक सातादेखि विवरण संकलन थालेको व्यवस्थापन कार्यालयका इन्टरलोकोरर अधिकृत जीवनाथ आचार्यले बताए । ‘टोलीले वास्तविक क्षतिको विवरण संलकन सुरु गरिसकेको छ,’ उनले भने, ‘फागुनभित्र विवरण सकेर केन्द्रमा बुझाइनेछ ।’ भूकम्पको क्षतिको छानबिनका लागि जिल्लामा ५२ प्राविधिक र ५२ परिचालिका परिचालन हुनेछन् ।

अघिल्लोपटक भन्दा २ हजार बढी निवेदन परेपछि तथ्यांक शाखा र प्राविधिकसहितको टोली प्रभावित क्षेत्र पुगेको हो । टोलीले निवेदकको घरघर पुगेर क्षतिको विवरण संकलन गर्ने, अनुदानका लागि योग्य छ/छैन यकिनजस्ता काम गर्न सर्वेक्षण गर्नेछ । पुराना र नयाँ पीडितको घर टहरा टोलीको अध्ययनपछि मात्रै सहयोग कार्यक्रम अघि बढ्नेछ । सरकारले भूकम्प प्रभावित परिवारलाई अवस्था हेरेर पुनर्निर्माणका लागि १ देखि ३ लाखसम्म खर्च दिनेछ ।

जीविकोपार्जनका लागि २ प्रतिशत ब्याजदरमा २ लाख अनुदान दिने कार्यक्रम ल्याएको छ । भूकम्पमा परि जिल्लामा १० को मृत्यु तथा १ सय ४६ जना घाइते भएको तथ्यांक छ । भूकम्पले १८ हजार ७ सय ५२ घरमा क्षति पुगेको छ । क्षति पुगेकाहरूको विवरणका लागि गत कात्तिक १२ देखि मसान्तसम्म निवेदन माग गरिएको थियो । त्यस बेला १६ हजार ३ सय ९९ निवेदन परेको थियो । यसपटक पूर्ण र आंशिक भनेर वर्गीकरण गरिएको छैन । पछिल्लोपटक २ हजार थप निवेदन परेपछि प्राधिकरणले छानबिन थालेको हो । ‘क्षति भएका सबै घरको फोटो प्रमाणका लागि लिइनेछ,’ स्थानीय विकास अधिकारी श्रवणकुमार पोख्रेलले भने, ‘नयाँ बनिसकेको भए स्थानीयसित सोधपुछ गरी अनुदान सम्झौता हुनेछ ।’

३१ जिल्ला प्रभावित भएकोमा ३ चरणमा पुनर्निर्माणको काम हुने भन्दै चितवनलगायत १७ जिल्ला तेस्रो चरणमा परेका थिए । प्राप्त भएको निवेदनमा तथ्यांक शाखा र प्राधिकरणबाट इन्जिनियरसहितको टोली प्रभावित क्षेत्रमा खटिएका हुन् ।

प्रकाशित : माघ १६, २०७३ ०९:३७
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

‘पेटभरि खानै पाइएन’

आमा बितेपछि उनले न पेटभरि खान पाए न लुगाले राम्रोसँग शरीर ढाक्न नै । चिसो धेरै भएकाले साढे ३ वर्षका सानेले आजभोलि बिहानबेलुका अगेनो छाड्दैनन् । आगो बालेकै ठाउँमा निदाउँछन् ।
विमल खतिवडा

दारेचोक (चितवन) — दारेचोक ९, धुसाका साने चेपाङकी आमा गोमाले १५ महिनाअघि संसार त्यागिन् । आमा बितेपछि उनले न पेटभरि खान पाए न लुगाले राम्रोसँग शरीर ढाक्न नै । चिसो धेरै भएकाले साढे ३ वर्षका सानेले आजभोलि बिहानबेलुका अगेनो छाड्दैनन् ।

आगो बालेकै ठाउँमा निदाउँछन् । गोमाले १५ महिनाअघि झुन्डिएर आत्महत्या गरिन् । बाबु सुकबहादुर फिस्लिङ बजारमा ज्याला मजदुरी गर्छन् । राति अबेर घर फर्कन्छन् । नभ्याउँदा बजारतिरै बस्छन् ।

उनको हेरचाह गर्ने कोही हुँदैन । आमा बितेपछि उनी ठूली आमा आइतीमायासँग बसेका छन् । आइतीमायाको घरमा अहिले अनिकाल छ । त्यही भएर पेटभरि खान पाउँदैनन् । उनी केही खान नपाउँदै भोकै सुत्न बाध्य हुन्छन् । उनको जस्तै उनको दाइ सुदीपको अवस्था पनि उस्तै छ । गोमाले हात्महत्या गरेसँगै दुवै दाजुभाइको विचल्ली भएको हो । उनीहरूको घर भूकम्पले चर्किएको छ ।
सुदीप भने काकाको घरमा बस्छन् । काकाको घर भूकम्पले भत्किएको छ । ४ जनाको परिवार टहरोमै बस्छन् । जस्ताले बारेको टहरो चिसो हुने भए पनि पीडा सहेर परिवार बसेका छन् । सरसफाइ गरिदिने कोही छैन । लुगा नधोएको महिनौं भयो । लुगा सहयोगीले दिएका हुन् । आइतीमायाको घर पनि भूकम्पले भत्किएको छ । सानोजस्ता हालेर बास बस्ने ठाउँ बनाएकी छन् । ‘आमाले छाडेर गइन्, बाउ फिस्लिङतिरै काममा व्यस्त हुन्छन्,’ उनले भनिन्, ‘२ बालक हेरचाह गर्न समस्या भएको छ, कतै राम्रो ठाउँ पाए लगेर पढाउने व्यवस्था गर्नु हुन्थ्यो ।’

उनले अनिकालले गर्दा खान र बस्न समस्या भएको बताइन् । उनको ६ जनाको परिवार छ । ‘अहिलेसम्म दु:खसुख पालेका छौं, आफूले जे खायो त्यही खान दिएका छौं,’ उनले भनिन्, ‘तर राम्रो ठाउँमा लगेर राख्न पाए यी नाबालकको भविष्य बन्ने थियो कि ।’ ज्याला मजदुरी गरी छाक जुटाउने गरेको उनले बताइन् । ८ वर्षीय सुदीप राप्रावि धुसामा कक्षा १ मा पढछन् । तर, नियमित विद्यालय जाँदैनन् ।

‘आमा झुन्डिएर बित्यो, हामीले दु:ख पायौं,’ सुदीपले भने, ‘पढेर मास्टर बन्न मन छ, भाइलाई पनि पढाउन मन छ ।’ साने भने विद्यालय गएका छैनन् । उमेर सानो भएकाले विद्यालय जान नदिएको आइतीमायाले बताइन् । ‘गरिबको कोखमा जन्म लिएर दाजुभाइले दु:ख पाए,’ उनले भनिन् ।

प्रकाशित : माघ १६, २०७३ ०९:३७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×