चुनावबीच मतदातामा छैन उत्साह‚ विपन्नलाई छाक टार्नै पिरलो- स्थानीय तह निर्वाचन २०७९ - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

चुनावबीच मतदातामा छैन उत्साह‚ विपन्नलाई छाक टार्नै पिरलो

अनिश तिवारी

सिन्धुपाल्चोक — आर्थिक अभावका कारण महँगो उपचार गर्न नसक्दा बाह्रबिसे-९ राम्चेका सुकुमान तामाङले तीन वर्षअघि तीन वर्षका छोरा वनकाइलालाई गुमाए । श्रीमती बोल्न शारीरिक रुपमा अशक्त छिन् । दुई छोरा र एक छोरी हुर्काउने जिम्मेवारी उनैमाथि थोपरिएको छ । पुर्ख्यौली गरिबीले सुकुमानले पढलेख गर्न सकेनन् । जीविकोपार्जनका लागि भारी बोक्न थाले । ६८ वर्षको उमेरमा पनि उनी जीवनयापन निर्वाह गर्नका लागि भारी बोक्न विवश छन् ।


चुनावी अभियानमा होमिएका नेपाली कांग्रेस, नेकपा एमाले र नेकपा माओवादी केन्द्रका नेता तथा कार्यकर्ता आफ्ना उम्मेदवारसहित चर्को स्वरमा नारा लगाउँदै चुनावी प्रचारमा हिँडिरहँदा उनमा भने कुनै उत्साह छैन । ‘हाम्रो पार्टीले विपन्नलाई सक्षम बनाउनेछ; यो मजदुरको पार्टी हो; कृषकका लागि खट्नेछ,’ यस्ता अनेकौं नारा सुनेपछि तामाङ झनै निराश देखिए ।

‘यी सबै झूट बोल्दैछन्, अघिल्लो चुनावमा यही भन्थे; अहिले पनि यही भन्छन् । के हाम्रो अवस्था केही बदलिएको देख्नहुन्छ ?,’ मजदुरी गर्दागर्दै फाटेको कपडा र नाम्लो देखाउँदै तामाङले प्रश्न गरे ।

बुढ्यौली शरीरमा उनिएका मैला‚ धुजाधुजा परेका कपडा लगाएका बाह्रबिसे नगर बजार टोलका ८५ वर्षे तुलसी श्रेष्ठ हिँड्दै चुनावी कार्यक्रमछेउ काम्दै आइपुगे । कोही आफन्त नभएका उनलाई तीन वर्षयता शरीरको दाहिनेपट्टीको भाग नचल्ने भएपछि मागेरै खान पनि कष्टदायी हुने गरेको उनी सुनाउँछन् । भूकम्प र पराकम्पनले पुर्ख्यौली घरजग्गा भास्सियो । बजारछेउको जग्गालाई भोटेकोसीले बगायो । त्यसपछि अन्यत्र जग्गा नभएकाले उनले अन्यत्र घर बनाउन सकेनन् । नौ वर्षअघि श्रीमती हेलमाया पनि बितिन्; त्यसपछि वृद्ध तुलसीको दुःखको अध्याय सुरु भयो । थोत्रो टहराबाट चुहिएर आएको पानीले कुहिन लागेका काठको फलेकमाथि पुराना तन्नाको ओछ्यानमा तुलसी आफ्नो बुढ्यौलीका दिन गनिरहेका छन् ।

बाख्राको बड्क्यौलाले दुर्गन्धित बनेको उनको टहराभित्रको अवस्थाले उनको दुःखलाई देखाउँछ । ‘खै ! यी सब नाटकी रैछ नाटकी; एक बोरा चामल र ब्ल्यांकेट दिएर सबै नेतासेता बेपत्ता भए । यहाँ छाक टार्नै मुस्किल भइरहेछ,’ उनले दुखेसो गरे । मजदुर जुंगे र अशक्त तुलसीजस्ता पात्र बाह्रबिसे नगरमा मात्रै दुई दर्जनभन्दा बढी छन् भने जिल्ला आयोजना कार्यान्वयन एकाई (अनुदान तथा पूर्वाधार )का अनुसार जिल्लाभर रहेका अशक्त वर्गका पीडितको संख्या १ हजार २ सय ८१ रहेको छ । जसमा मेलम्ची र चौतारा साँगाचोकगढी नगरपालिकामा मात्रै ४ सय ७ जना अशक्त पीडित छन् । मजदुर र अशक्तको अवस्थालाई देखेर अघिल्लो निर्वाचनमा मुख्य दलले विपन्नलाई आत्मनिर्भर बनाएर समृद्ध र अशक्त वृद्धवृद्धाको संरक्षणजस्ता अनेक एजेन्डा लिएका थिए । यस पटक पनि केहीबाहेक अधिकांशले पुरानै एजेन्डा दोहोर्‍याएको देखिन्छ । तर यिनीको अवस्था भने उही पुरानै छ ।

मतदातामा छैन उत्साह
अघिल्लो स्थानीय तह २०७४ मा झैं जिल्लाको तीन नगरदेखि नौ गाउँपालिकाभर दल र स्वतन्त्र उम्मेदवार आफ्नो समृद्ध एजेन्डा र कार्यक्रम बोकेर मत माग्दै घरदैलो अभियानमा लागिरहेका छन् । चार दलले आचरसंहिताविपरीत जिल्लाको बाह्रबिसे, मेलम्ची र चौतारा साँगाचोकगढी नगरको मुख्य गाउँदेखि बजाभर झन्डा, तोरणले सजाएका छन् ।

चर्को आवाजमा दललाई देवत्वकरण गरिने खालका गीत बजाउँदै नेता/कार्यकर्ताहरू सवारीसाधन कुदाइरहेका छन् । तर‚ पहिलेजस्तो उत्साह भने मतदाताबीच एकरत्ति पनि छैन । अघिल्लो निर्वाचनमा को, कस्तो उम्मेदवार ? कसले जित्ने ? कसरी ? जस्ता बहस चिया पसलदेखि बस्तीबजारसम्म चल्ने गर्थ्यो । अहिले कसैलाई केही वास्तै छैन ।

‘अघिल्लो निर्वाचनयता मतदाता निरासिएका छन्; समृद्ध घोषणापत्र र कुरा मात्रै ठूला, चुनावको बेला मात्रै सम्झने नेताको प्रवृत्तिले स्थानीय दिक्क भएका छन्,’ स्थानीय अगुवा चक्रध्वज तिवारीले भने । स्थानीय निर्वाचनका लागि २ हजार १ सय १४ उम्मेदवारले भव्य रौनका साथ मनोनयन दर्ता गरेका थिए ।

प्रकाशित : वैशाख २३, २०७९ ११:४८
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

सधैं उम्मेदवारी !

पर्वत पोर्तेल

काँकडभिट्टा — झापा धुलाबारीका भरोसा दास पौडेल (भगवान भरोसा), नगरमा हुने कुनै पनि संघसंस्थाको चुनावमा उम्मेदवारी दिन छुटाउँदैनन् । धेरैमा पराजित हुन्छन् । तर पनि हरेस खाँदैनन् । २०५४ देखि निरन्तर चुनावीमा होमिँदै आएका नेकपा मालेका पौडेलले यस पटक मेचीनगरको प्रमुखमा उम्मेदवारी दिएका छन् । 

२०५४ को स्थानीय निर्वाचनमा रवीन कोइरालाले मेचीनगरको प्रमुख जित्दा उनी नगर परिषद् सदस्यमा मनोनीत भएका थिए । २०७४ मा प्रदेश सदस्यमा उम्मेदवारी दिएका उनी चौथो भएका थिए । ‘अहिलेसम्म ७/८ पटक उम्मेदवार भइसकें’, भन्छन्, ‘हार, जित भइरहन्छ मलाई त्यसले असर गर्दैन ।’ नजिते पनि निरन्तर चुनावीमा होमिइरहने उनी बताउँछन् । अन्य दलका उम्मेदवार दलबलसहित रंगीन चुनावी प्रचारमा व्यस्त छन्, गाडीको लावालस्कर छ । उनी भने छोरा जनार्दनसँग पैदलै घरदैलोमा छन् । बाबु–छोराको एक/एक हातमा हँसिया र तारा अंकित झन्डा छ । अर्कोमा पर्चा ।

मतदातालाई उनी पर्चा थमाउँछन् र आफ्ना एजेन्डा सुनाउँछन् । मूलतः उनी आफूलाई भ्रष्टाचारविरोधी अभियानका अभियन्ता पनि ठान्छन् । ‘मेरो चुनावको मूल मुद्दा नै भ्रष्टाचारविरुद्ध छ’, भोट माग्दै गर्दा काँकडभिट्टा बजारमा भेटिएका उनले भने, ‘नेपाली राजनीतिको क्यान्सर यही भ्रष्टाचार हो, त्यसैलाई निर्मूल गर्ने वाचासहित मत मागिरहेको छु ।’

उम्मेदवारबीच अपारदर्शी खर्च गर्ने होड चलिरहेका बेला उनी थोरै खर्चमा चुनाव प्रचार गरिरहेका छन् । पैदलै हिँड्दा प्रचारप्रसारमा खर्च हुँदैन । ‘चुनावका नाममा फजुल खर्च गर्ने मेरो हैसियत छैन’, भरोसादासले थपे, ‘चुनाव खर्चिलो हुँदा जितेर जानेले भ्रष्टाचार गर्ने निश्चित हुन्छ ।’ कम्युनिस्ट राजनीतिमा सक्रिय उनी जनआन्दोलन ०६२–६३ का घाइते पनि हुन् । वैशाख ६ मा चन्द्रगढीमा भएको विरोध प्रदर्शनमा दुई जना सहिद बन्दा धेरै आन्दोलनकारीसँगै उनी गोली लागेर ढलेका थिए । नगर प्रमुखमा विजयी भएमा जनप्रतिनिधि एवं कर्मचारीको मिलेमतोमा फस्टाएको भ्रष्टाचार र बेथिति पूर्ण रूपमा निर्मूल पार्ने उनको लक्ष्य छ ।

प्रकाशित : वैशाख २३, २०७९ ११:३७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×