ललितकलामा खुसीका रङ- साहित्य/विविध - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

ललितकलामा खुसीका रङ

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — प्रकृतिका विभिन्न चीजबिजलाई क्यानभासमार्फत आफ्नै रङ र रेखामा ढालेर जीवनलाई उत्सवमय बनाउँछिन् चित्रकार शिवांगिनी राणा । क्यानभासमा प्रकृति, जीवनका आशा र सकारात्मक ऊर्जा बोकेर यतिबेला नेपालगन्जदेखि उनी काठमाडौं आइपुगेकी छन् । 

बबरमहलस्थित सिद्धार्थ आर्ट ग्यालरीमा शुक्रबारदेखि उनको एकल प्रदर्शनी ‘बोल्ड एन्ड ब्युटिफुल’ भइरहेको छ । प्रदर्शनीमा शिवांगिनीका साढे दुई दर्जनभन्दा बढी चित्रकला अवलोकन गर्न सकिन्छ । स्प्रे र एक्रेलिक माध्यममा अमूर्त शैली आधार बनाएर सिर्जना गरिएका उनका कलामा फूल होस् या चरा र तिनका प्वाँख, पुतलीका अनेकौं रूपरङमा पोतिएका रङहरूले प्रकृतिप्रतिको अनुराग झल्कन्छ । ‘मेरो पेन्टिङमा दुःख, निराशाभन्दा पनि खुसीका रङहरू छन्,’ उनले भनिन्, ‘आफूवरपरको वातावरण र त्यसका अनुभवहरूलाई म क्यानभासमा उतार्ने गर्छु ।’ प्रकृति र यसका आफ्नै चक्रलाई विशेष रङमा उतार्नु उनको खुबी हो । उज्याला रङहरूमा क्यानभासमा उतारिएका अमूर्त आकृतिहरूका अर्थ कलापारखीहरूलाई स्वयं बुझाउन दिनु उनको अर्को विशेषता मान्न सकिन्छ । अमूर्त कला आफैंमा कुनै निश्चित रूपरेखा हुँदैन । जहाँ कलाकारको स्वतन्त्र फर्म र रङको संयोजन हुन्छ । अवलोकन गर्नेलाई उनले आफू अनुकूलका भाव प्रस्ट्याउने स्वतन्त्रता दिएकी छन् ।

पेसाले शिवांगिनी होटल व्यवसायमा संलग्न युवा उद्यमी हुन् भने कला सिर्जना सोख हो । उनी नेपालगन्जस्थित होटल वाटिकाको प्रबन्धनिर्देशकसमेत हुन् । कलाप्रतिको उनको अनुरागले गर्दा नै उनले आफ्नै होटलमा ‘वाटिका आर्ट ग्यालरी’ नाम दिएर औपचारिक रूपमा नै ग्यालरी सञ्चालनमा ल्याएकी छन् । होटल व्यवसायसँगै कला प्रवर्द्धन गर्नु उनको अर्को उद्देश्य हो । कलालाई स्थानीय समुदाय र त्यहाँका कलाकारहरूलाई सिर्जनामा प्रोत्साहन दिन ग्यालरी सञ्चालन गरिएको शिवांगिनीले बताइन् ।

प्रकृति र रङसँगको गहन स्वाध्ययन उनको अमूर्त कलामा प्रस्ट देख्न सकिन्छ । कलाप्रति आमा प्रतिमा राणाको लगावले उनी पनि बाल्यकालदेखि नै सिर्जना कर्ममा तानिएकी थिइन् । प्रकृतिका अनेकौं वस्तुहरूका रङहरूलाई नियाल्दै उनले क्यानभासमा ती सबैलाई उतार्न र अर्थ्याउन सिकिन । यतिबेला ग्यालरीमा प्रदर्शित ‘डान्स अफ बर्थ’, ‘पिकक’, ‘वान्टर रोज’, ‘गार्डेन अफ इभ’, ‘बटरफ्लाई अब्स्ट्रयाक्याक्ट’ लगायत शीर्षकका उनका कलाकृतिहरूले उत्साहका रङहरू छरिरहेको भान हुन्छ । जुन चित्रहरूलाई शिवांगिनीले झन्डै दुई वर्षको अवधिमा महामारीकै समयमा सिर्जना गरेकी हुन् ।

प्रकाशित : असार २७, २०७८ ०८:३६
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

उपाधि घर वा रोममा ?

यो एकै देश वा सहरमा भएको प्रतियोगिता होइन । इंग्ल्यान्ड समर्थकले यसै कारण वेम्बलीमा हुने फाइनल इंगित गर्दै भन्ने गरेका छन्, ‘फुटबल घरमा फर्केको छ ।’
एपी

लन्डन — इंग्लिस खेलाडीले वेम्बलीमा आफ्ना समर्थकसँगै गाइरहेका छन्, ‘स्विट क्यारोलिना’, ‘सो गुड सो गुड’ । आइतबार हुने युरो २०२० को फाइनल जितेर इंग्ल्यान्ड उपाधिका लागि ५५ वर्ष लामो पर्खाइ टुंग्ल्याउन चाहन्छ ।

अभ्यासका क्रममा इंग्ल्यान्डका कप्तान ह्यारी केन र ह्यारी मगायर । तस्बिर : एपी

जर्जियो चिलिनी पनि उपाधि जित्न चाहन्छन्, आफ्ना युवा इटालियन खेलाडीका लागि । उनको आफ्नै खेल पनि अन्त्यतिर छ । यसमा युरो उपाधि जोडिन्छ भने त्यसको मज्जा नै कत्ति हो कत्ति थपिनेछ उनमा ।

उनी भन्छन्, ‘सायद म ३६ वर्षका भएँ, यसबीच मैले धेरै कडा मिहिनेत गरेको छु ।’ त्यो भनेको यस्तै उपाधि जित्नका लागि त हो । सन् १९६६ पछि इंग्ल्यान्डले केही नजितेको मात्र होइन, फाइनल नै पुग्न सकेको थिएन । यसैपल्ट मात्र हो, इंग्ल्यान्डले कुनै ठूलो प्रतियोगितामा यहाँसम्म यात्रा गरेको छ । अर्कोतर्फ इटाली भने फाइनल खेल्ने र उपाधि नै जित्ने मामिलामा धनी छ । इटालीले चारपल्ट विश्वकप जितेको छ । त्यसमध्ये अन्तिम पटकको सफलता २००६ मा पाएको हो ।

त्यतिबेला चिलिनीले इटालीका लागि डेब्यु गरिसकेका थिए, तर खास प्रतियोगिता भने खेल्न पाएका थिएनन् । यही इटाली युरोको मामिलामा केही अभाग्यशाली रहेको छ । नत्र उसले सन् १९६८ मा एकैपल्ट मात्र यो उपाधि जित्ने थिएन । इटालीले त्यसपछि दुईपल्ट फाइनल भने खेलेको छ, सन् २००० र २०१२ मा । कोरोना भाइरस संक्रमणको महामारीका कारण बाक्लो संख्यामा इटालीका समर्थक वेम्बली पुग्नसक्ने छैनन् ।

त्यसैले तय छ, वेम्बलीमा प्रवेश पाउने ६६ हजार दर्शकमध्ये धेरै इंग्लिस नै हुनेछन् । यो वेम्बलीमा सन् १९६६ को विश्वकपपछि सबैभन्दा ठूलो फुटबल महोत्सव हुनेछ । त्यतिबेला अहिलेका इंग्लिस प्रशिक्षक गारेथ साउथगेट जन्मेका पनि थिएनन् । यसपल्टको युरो उपाधि जित्नु उनका लागि निकै मीठो हुनेछ । किनभने सन् १९९६ को युरोमा यिनै साउथगेट पेनाल्टीमा चुक्दा इंग्ल्यान्ड फाइनल पुगेको थिएनन् । उनी भन्छन्, ‘यसपल्ट पनि जितिएन भने साह्रै नमज्जा हुनेछ ।’

उनी थप्छन्, ‘तर, इंग्ल्यान्ड यसपल्ट जित्न सक्षम छ ।’ इटाली सन् २०१८ को विश्वकपको अन्तिम चरणमा छनोटसमेत भएको थिएन । तर प्रशिक्षकमा रोबर्टो मान्चिनी आएयता टिमले पछिल्लो समय ३३ खेलको अपराजित यात्रा कायम राखेको छ । तिनै चिलिनी भन्छन्, ‘सुरु–सुरुतिरै कसैले इटालीले युरो २०२० जित्छ भन्दा म आफैं पत्याउने थिइनँ । तर हामी त्यसको नजिक पुगेका छौं र उपाधिबाट खाली एकै जितमात्र टाढा छौं ।’

तय छ, प्रतियोगिताले धेरै खेलाडीको जीवनलाई नयाँ रूप दिनेछ । तिनका लागि फरक सोच बनाउने छ । अझ भनौं, खेलाडीलाई राम्रो खेल्न उत्साहित गर्नेछ । जस्तो, फेडरिको चिसाकै कुरा गरौं । सन् २०२० मै युरो हुन्थ्यो त उनले खेल्नसमेत पाउने थिएनन् । अहिले यिनै खेलाडीले नकआउट चरणमा निर्णायक साबित गोल गरेका छन् । अनि रहिम स्टर्लिङकै कुरा, म्यानचेस्टर सिटी र इंग्ल्यान्ड दुवैका लागि गोलको लय गुमाउँदा उनको चर्को आलोचना हुने गरेको थियो । यिनै खेलाडीले इंग्ल्यान्डका लागि लिग चरणमा सबै गोल गरे । डेनमार्कविरुद्ध पेनाल्टी जित्दाको क्षणका खेलाडी स्टर्लिङ नै हुन् । जर्मनीमाथि प्राप्त ऐतिहासिक जित पनि उनकै गोलले सम्भव भएको थियो । देश र क्लब दुवैतिरका उनका साथी जोन स्टोन्स भन्छन्, ‘स्टर्लिङ पछिल्लो समय विपक्षी टिमका लागि ठूलै चुनौती भएका छन् । फाइनलमा उनले सक्दो राम्रो खेल्नेछन्, यत्ति त मलाई पूर्ण विश्वास छ ।’

कोरोना भाइरस महामारीका कारण यसपल्टको युरो एक वर्ष पछाडि भएको हो । युरोको ६० वर्षे इतिहासमा प्रतियोगितालाई महामारीले नराम्रोसँग बिथोलेको छ । तर यही कारणले यो प्रतियोगिता अन्यभन्दा धेरै फरक छ । त्यसमाथि यो एकै देश वा सहरमा भएको प्रतियोगिता पनि होइन । इंग्ल्यान्ड समर्थकले यसै कारण वेम्बलीमा हुने फाइनल इंगित गर्दै भन्ने गरेका छन्, ‘फुटबल घरमा फर्केको छ ।’ आइतबार रातिसम्म हामीले पनि थाहा पाइसक्नेछौं, उपाधि घर या रोममा हुनेछ ।

प्रकाशित : असार २७, २०७८ ०८:३३
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×