अश्‍लील सत्ता- साहित्य/विविध - कान्तिपुर समाचार

अश्‍लील सत्ता

घिमिरे युवराज

आम नागरिकहरुलाई नियालेर हेर
तिनीहरुका खुट्टा हेर
र शासकका खुट्टा हेर

आम नागरिकका पेट हेर
र शासकका पेट हेर

आम नागरिकका अनुहार हेर

र शासकका अनुहार हेर


आम नागरिकका लुगा हेर

र शासकका लुगा हेर


आम नागरिकका भान्सा हेर

र शासकका भान्सा हेर


आम नागरिकका घर हेर

र शासकका घर हेर


आम नागरिक पुग्ने ती सरकारी विद्यालय हेर

सरकारी अस्पताल हेर

र शासक र तिनीहरुका परिवार जाने अस्पताल हेर

शासकका सन्तान जाने विद्यालय हेर


हरेक क्षण विभेद, हिंसा, बलात्कार र हत्याको योजनाबद्ध षड्यन्त्र चलिरहेको छ

यो सबै भयावहका चेपमा बसेर

शासकहरु विलासी जीवन बाँचिरहेछन्

यस्तो लाग्छ हरेक दिन बलात्‍कृत भएकी र हत्या गरिएकी बालिकाको नाममा

शासकहरू क्याबिनेटको मिटिङसँगै उत्सवको आयोजना गर्दैछन्

उपचार नपाएर मरिरहेका सुत्केरीहरू

जन्मन नसकेर मरेका ती कलिला शरीरहरुको नाममा

हेलिकप्टरबाट पुष्पवृष्टि गर्दै भोजको आयोजना गर्दैछन्

यो घिनलाग्दो समयमा मलाई केही रुच्दैन अचेल

हप्तौँ भयो मैले केही नखाएको

म जस्तै हाडमासुले बनेका सारा मानिसहरु

-जो खान पाएका छैनन्

-जो उपचार पाएका छैनन्

-जो शिक्षा पाएका छैनन्

-आङ ढाक्ने कपडा पाएका छैनन्


हेर त !

मजदुरीका लागि हिँडेका कमिलाका ताँती जस्ता मानिसहरूका लाम

हातमा खाली पेट बोकेर भोक मेटाउन उभिएका ती मेहनती शरीरहरू

र म शासकहरु जस्तै अश्लील भएर कसरी एक्लै अघाउन सक्छु ?

कसरी एक्लै रमाउन सक्छु ?

यो बेचैनीमा म कसरी मस्तले निदाउन सक्छु ?


हेर्नु छ अझै रमिता

यी जीर्ण शरीरहरूमाथि शासन गर्न

सत्ता लाज मान्छ कि मान्दैन ?

एउटा प्रश्न सोध्नु छ महँगा र सुकिला सुटबुटधारी शासकहरूको अगाडि निर्वस्त्र उभिएर

अश्लील तिमीहरू कि म ?

-डा. गोविन्द केसीको सत्याग्रहको पक्षमा गत मंगलबार पाटन दरबारस्क्वायरमा मञ्‍चित नाटक 'अश्‍लील सत्ता'मा प्रयोग भएको कविता

प्रकाशित : आश्विन १७, २०७७ १५:२८
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

विन्दु अनलाइन

उसले मलाई दया देखाउँदै झन् खसाएर भन्यो– ‘विनय तिमीले केही दिन अघिदेखि जसलाई डेटिङको लागि फेसबुकमा म्यासेज छोडिरहेका थियौ, लभसभको कुरा गरिरहेका थियो नि ऊ मेरी श्रीमती हो । तिमीले उसलाई पठाएका पोर्न फोटोहरु पनि मैले देखेको थिएँ ।’
घिमिरे युवराज

स्वरुप मेरो अगाडि भएर पनि मलाई हेरिरहेको थिएन । मलाई भने अरु कसैले देख्लान् भन्ने डर थियो ।मोबाइल फोनको भाइब्रेसनले कफी टेबल थर्कियो । झस्किएँ ।

क्याफेमा बसेको पन्ध्र मिनेटभित्र मेरो फोनमा तेस्रो कल थियो । पहिलो फ्याक्ट्री पार्टनरको । दोस्रो लाइफ पार्टनरको । तेस्रो फोन पनि कुनै संकोचबेगर नै उठाएँ । नयाँ जग्गा बिक्रीको कमिसन मैले पार्टनरलाई बाँड्नु थियो । तर, खातामा पैसा थिएन । ‘चेक बाउन्स’ हुन्छ भन्ने थाहा थियो । संकटबाट बच्न ‘चेक काटेर’ दिएँ । म फोनमा घिडघिडाइरहेको थिएँ—‘त्यसो नभन्नुस् सर । कहिलेकाहीँ यस्तो हुनेरहेछ । आजैको मितिमा धेरै चेक काटेछु । सबैले आजै पैसा झिकेछन् । मारमा हजुर पर्नु भयो सर । प्लिज बैंकलाई कम्प्लेन नगर्नुस् । भोलि बिहानसम्म पर्खिदिनुस् ।’ केही घण्टालाई थुमथुम्याउनु पनि मेरा लागि ठूलो राहत भएको थियो । त्यत्रो पैसा भोलि कहाँबाट ल्याउने भन्ने उपाय खोज्न बाँकी नै थियो ।

मेरो ठ्याक्कै विपरीत कुर्सीमा बसेको स्वरुप मसँग सहज थिएन । खासमा उसको बैठक मात्र कुर्सीमा थियो । भावनात्मक रुपमा ऊ त्यहाँ थिएन । यस्तो लाग्थ्यो दुई फिट चौडाइको हामीबीचको कफी टेबल भावनात्मक रुपमा दुई माइल फराकिलो भएको थियो । जतिसक्दो उ मबाट आफ्नो प्रश्नको उत्तर चाहन्थ्यो । उत्तर हैन ऊ पैसा चाहन्थ्यो । र, म दुई माइल परबाटै अलप हुन चाहन्थेँ । फोनमा म घिडघिडाइरहेको सुनेर ऊ दिक्दार देखिन्थ्यो ।

विन्दुको फोन आयो । दिउँसो १ बजे भेटौँ भनेर फेसबुक म्यासेन्जरमा म्यासेज छोडेको थिएँ । १ यहीँ बज्यो । मैले फोन उठाइन । एसएमएसको रिप्लाई पनि गरेको थिइनँ । रिप्लाई गर्ने अवस्थामा भए पो ।

स्वरुप उसको अफिसदेखि क्याफेसम्म बाटोभरि मसँग बोलेन । एउटा ठिकैको क्याफेमा उसले मलाई डोर्याएको थियो । सायद ऊ यो क्याफेमा त्यति आउँदैन । ऊ नियमित जाने फेन्सी क्याफेमा वेटरहरुको अगाडि मलाई गाली गर्न सक्ने थिएन । अनि मेरो लागि चियाकफीमा उसले धेरै खर्च गर्नेवाला पनि थिएन । सायद ऊ क्याफेमा आउने सोचमा पनि थिएन । अफिसमा बोलाएर उसका स्टाफहरुको अगाडि मलाई गाली गर्न सक्ने स्थितिमा पनि ऊ थिएन । गाली नै गरे पनि उसको आक्रोश सहज रुपमा निस्कनेवाला थिएन । त्यसैले उसले मलाई नजिककैको क्याफेमा लान कर लाग्यो । म त उसको पछिपछि लाग्नुको विकल्प थिएन ।

‘नेभर लाई’ नामको क्याफेमा उ छिर्यो । क्याफेको नामले नै ऊ मलाई लज्जित बनाउन चाहन्थ्यो । स्वरुप कम्ताको छ । ऊ कति कुरा नबोलेरै धेरै भनिदिन्छ । मानिसहरुलाई व्यवहारले सबक सिकाउन चाहन्छ । त्यसैले क्याफेमा छिर्नुअघि टक्क रोकिएर उसले ‘एन ई भी ई आर–एल आई ई’ पढेको थियो । आर उल्टो थियो, आईमा आँखा थियो । मैले पनि नदेखे जस्तो गरिदिएँ । मेरो लागि त्यो नाम ‘नेभर लाई’ हैन ‘नेभर साई’ बराबर भयो ।

म उसलाई भेट्न न आउन पनि सक्थेँ । तर, उसले धेरै पटक फोन, एसएमएस र गाली...!–(गाली नै त गरिसकेको थिएन, म झन् सम्पर्कमा नआउने डरले)—गरिसकेको हुनाले धेरै बेवास्ता गर्न सकिन । आएँ ।

नेभर लाई, नेभर लाई, नेभर लाई । तीन पटक फत्फताएर ऊ क्याफेमा छिर्यो । एल आकारको कोठामा ढोकाकै छेउमा काउन्टर रहेछ । काउन्टरसँगै पनि टेबल कुर्सी त थिए तर ऊ ‘एल’ आकार घुमेर एलको अन्तिम विन्दुमा कम मान्छे भएतिर कुनामा पुग्यो । यही बेला विन्दुको म्यासेज आयो । पाइन्टको गोजीभित्र म्यासेजको घण्टी बज्यो ‘टिंङ’ । कर्केकर्के हुँदै अलिकति मोबाइल चियाएर हेरेँ । लामो टेक्स्टको अन्तमा थियो–‘कहाँ भेटौँ ?’

दुई लाख रुपैयाँ । तीन महिनाको भाका । दस महिनादेखि सम्पर्कविहीन । यतिखेर म मुसा, स्वरुप ढाडे बिरालो । भोकाएको, रिसाएको छुद्र ढाडे बिरालो । यस्तो अवस्थामा मैले विन्दुको पूरा टेक्स्ट पढ्न सकिनँ ।

‘कता बस्ने ? यता बस्ता हुन्छ ?’ भनेर उसले मलाई सोधेन । स्वरुपलाई लागेको हुन सक्छ, उसले मलाई निक्कै अफ्ठेरोमा सहयोग गरेर पनि मैले उसको गुन देखिनँ । उल्टै धोका थिएँ । हुन त म सधैँ अफ्ठ्यारोमै थिएँ । यो भन्दा ठूला अफ्ठ्याराहरुबाट गुज्रिरहेको थिएँ ।

‘अर्जेन्ट पर्यो’–मानौँ तपाईंको साथीले तपाईँसँग ‘आमालाई अस्पतालमा राखेको छ वा छोराको स्कुलको फी तिर्न पैसा भएन’ भनेर सहयोग माग्यो ? तर कारणको बारेमा तपाईंलाई पूरा विश्वास छैन भने के गर्नु हुन्छ ? सत्यतथ्य बुझ्न थाल्नु हुन्छ या साथीलाई सहयोग गर्नुहुन्छ ? ‘यस्तो पनि साथी हुन्छ ?’ भन्नुहोला । तर म स्वरुपको त्यस्तै साथी थिएँ । या हुन सक्छ उसले पनि कहिलेकाहीँ झुटो बाहाना बनाएर सहयोग लिएको होस् ।

म पक्का थिएँ, उसले आफ्नो कुराको सुरुवात गालीबाट गर्नेछ । ‘कति ढाँट्न सकेको यार तिमीले ? न फोन उठ्छ, न एसएमएसको रिप्लाई छ । के हो तिम्रो पारा ? ठ्याक्कै १० महिना भयो तिमीले पैसा लगेको ।’

दुई कप कफी आयो । हामी बसेको टेबल नजिकै एक जोडी ग्राहक आए गर्लफ्रेन्ड ब्वायफ्रेन्ड जस्ता । अनुमान गर्ने मेरो बानी छ । अनुमान गर्नु भनेको आफ्नो सोचअनुसारको वास्तविकता निर्माण गर्नु हो । वास्तविकता पनि निर्माण गर्न सकिन्छ । कस्तो अचम्म । मेरो आँखा तिनीहरु तिरै थिए । तिनीहरुतिर हैन, केटीतिर । मेरो यस्तो बानी स्वरुपलाई मन पर्दैन । ऊ मलाई नसोधी २ वटै कफी कप बोकेर उठ्यो । एल अकारको ठूलो कोठाबाट पछाडिपट्टि निस्कने ढोका रहेछ । स्मोकिङ जोन । म फेरि उसको पछि लागेँ ।

ऋण खाएर तिर्न नसकेपछि यस्तै हुन्छ । अझ मजस्तो गैर जिम्मेवार भएपछि । आफूले पैसो कमाउन सक्ने क्षमता कति हो र खर्चको नियन्त्रण कसरी गर्ने भन्ने मेरो व्याकरणभित्र परेन । घरिघरि रिस उठ्छ तर सोच्छु–‘मैले जानेरै त यो सबै गरेको हैन । ए बाबा, मैले कसैको चोरेर, डकैती गरेर, कसैलाई मारेर त खाएको छैन । ऋण त खाएको हो । सकेको दिन तिरौँला । पैसो भएको भए यसरी भागीभागी हिँड्ने थिएँ ? अरे यार, के अब आफ्नै साथीभाइले ऋण समयमा तिर्न नसकेकोमा यसरी लज्जित बनाउने ? हेप्ने ? नुर गिराउने ? यही तनावका कारणले मैले कुनै अप्रिय काम गरेँ भने वा सुसाइड गरेँ भनेँ ?’ तर मैले यस्तो नियत कमसेकम स्वरुपको अगाडि हुँदा देखाउन सक्दिन थिएँ । उसको अगाडि त्यो हदसम्मको लाचार हुनु पनि आफूलाई गिराउनु नै हो । यो ऋणको कुराबाहेक म ऊभन्दा केमा चाहिँ कम छु र ?

स्वरुप अघि नै सिगरेट तान्न थालिसकेको थियो । टेवलमा राखेको उसको सिगरेटको बट्टाबाट मैले एउटा सिगरेट झिकेँ । भलै उसले मलाई ‘सि ग्रेड’कै साथी ठानोस् । तनावको सिकार भएर लाइटर उसको हातमा फनफनी घुमिरहेको थियो । माग्न सकिन ।

फेरि रिङटोनसहित फोन भाइब्रेट भयो । पक्कै पनि विन्दुको हुनु पर्छ । फेसबुकमा स्वरुप र मेरो कमन फ्रेन्ड रैछन् विन्दु । त्यसैले गोजीभित्रै हात हालेर फोन काटेँ । स्वरुपले विन्दुलाई चिनेको हुनसक्ने डर मलाई थियो । यस्ता विषयमा स्वरुपसँग अचेल म खुलेर कुरा गर्न नसक्ने अवस्थामा छु ।

कुनै पनि बेला स्वरुपको लेक्चर सुरु हुन सक्थ्यो ।

स्मोकिङ जोनमा नयाँ मान्छे आयो । हामी त्यहाँ तीन अधबैँसे भयौँ । उसले हातमा सिगरेटको बट्टा बोकेको थियो । बट्टा देख्दै आकर्षक थियो । सेतो खोलमा बैजनी बक्सभित्र सुन्दर अक्षर देख्न सकिन्थ्यो–सिल्क कट । डस्टबिनमा फ्याली दियो । यस्तो तनावको बेलामा पनि सिगरेटको बट्टाले ध्यान खिच्नु ? अचम्म । अधबैँसे छेऊको कुर्सीमा बस्यो र अर्को त्यस्तै बट्टाबाट सिगरेट निकालेर सल्कायो । अधबैँसेसँग स्वरुप एउटा सिगरेट माग्न चाहन्थ्यो । सायद । तर मागेन । मेरो अनुमान लगाउने बानी यहाँनेर फेरि प्रकट भयो । अरुको बारेमा थाहा नभए पनि अनुमान लाउनु एक किसिमको नसा जस्तो रहेछ । मसँग यो नसा छ । यो बानीलाई कसैले रोग नै भन्छ भने पनि मेरो कुनै आपत्ति हुने छैन ।

सल्काएको सिगरेट एस्ट्रेमा राखेर अधबैँसे ट्वाइलेट गयो । ट्वाइलेट नै गयो होला । ऊ जानेबित्तिकै वेटर आयो, उसको अर्डर लिन । अब भन्नुस् ऊ कहाँ गयो होला ? अनुमान त गर्न सकिन्छ नि । अधबैँसेलाई नदेखेर वेटर फर्कियो । स्वरुप पनि अधबैँसेको टेबलतिर फर्कियो । टेबलको सिगरेटको बट्टाबाट एउटा सिगरेट झिक्यो र सल्काउन थाल्यो ।

ट्वाइलेट नजिकै थियो । फ्लस गरेको आवाज ख्वाल्ल आयो । अधबैँसे पनि आयो । त्यतिञ्जेलसम्ममा उसले एस्ट्रेमा छोडेर गएको सिगरेट सल्केर खरानी भइसकेको थियो । म देखिरहेको थिएँ, खरानी अझै लामो भएर सिगरेटमै अड्किरहेको थियो । झर्यो । उसले बट्टाबाट सिगरेट निकाल्न खोज्यो । बट्टा खाली थियो । उसले हामी बसेको टेबलतिर हेर्यो । अधबैँसेले भन्यो—‘ओ मिस्टर तपाईँले मेरो सिगरेट लिनु भएको हो ? सोध्नु पर्दैन ?’ मैले भन्नु केही थिएन । स्वरुपको मामिला थियो । मैले बोल्दा स्वरुप झन् रिसाउने सम्भावना थियो । म नबोल्न ढुक्क थिएँ ।

स्वरुप अक्मक्कियो । पहिलो पटक उसको र मेरो आँखा एकैपटक एउटै चिजमा पर्यो । सिगरेटमा । अघि त सिगरेट स्वरुपको हातमा थियो । अहिले हाम्रो टेबलको एस्ट्रेमा कलात्मक ढंगले सिगरेटले धुवाँ छोडिरहेको थियो, जसरी ममाथि स्वरुपको विश्वास उड्दै थियो ।

अचानक मैले भने—‘तपाईँसँग मात्रै हुन्छ र त्यस्तो सिगरेट ?’

अधबैँसेले पक्कापक्की गरेर बोल्यो—‘तपाईँसँग त हुनै सक्दैन । मैले लण्डनबाट ल्याएको सिगरेट हो यो । यहाँ पाइँदैन । तपाईँसँग कसरी हुनसक्छ ?’

‘अनि लण्डनबाट हामीचाहिँ सिगरेट ल्याउन सक्दैनौँ ? अचम्म छ ? त्यसै आरोप लाउने ?’ भर्खरै दाइको जेठान लण्डनबाट आएको थियो । त्यसैले पनि आत्मबल बढायो ।

‘आरोप हैन मिस्टर, नत्र सिगरेटको बट्टा देखाउनुस् त ।’

‘ऊ त्यो डस्टबिनमा हेर्नुहोस् ।’

मलाई यस्तो उत्तर दिन, सोच्ने समय नै चाहिएन । यस्तो काइदाको उपाय सोचविचार नै नगरी फुरेकोमा भित्रभित्रै दंग भएँ । मेरो तर्क सुनेर स्वरुप एक पटक ट्वाँ पर्यो । तर, उसले आफू ट्वाँ नपारेको जस्तो गर्यो । डस्टबिनमा सिगरेटको डब्बा मैले नै हालेको झैँ गरेर ऊ ढुक्कसँग सिगरेट तान्न थाल्यो ।

एकछिन त अधबैँसे पनि अलमलमा पर्यो । सायद यस्तो उत्तरको अपेक्षा उसले गरेको थिएन । अपेक्षा त उसलाई सिगरेट चोरिएला भन्ने पनि थिएन ।

उ रिसाएर करायो—‘आर यु सिक ?’

गजबकै शब्दले गाली गर्यो । सहरमा विशेष किसिमको फ्लु चलेको छ । तर ऊ मेन्टल सिकनेसको कुरा गर्दैछ ।

‘यु...’

अर्को गाली उसको मुखबाट फुत्किएन ।

भन्यो–‘त्यो बट्टा मैले फालेको हुँ ।’ मान्छे ‘चरित्रवान’ रहेछ ।

आवेगमा ऊ त्यहाँबाट रेस्टुरेन्टको एल आकार कोठातिर लाग्यो । शब्दहरु बुझिएन तर ऊ कसैलाई बोलाइरहेको थियो । ढोकाको सफेद सिसाबाट म उसलाई देखिरहेको थिएँ ।

मौका यही थियो उढेर जाने । तर, मैले नतिरेको स्वरुपको ऋणले मलाई यसरी थिचेको थियो, म उड्न सकिनँ ।

स्वरुप पनि त्यहाँबाट उठ्ने स्थितिमा थिएन । पैसाभन्दा पनि मप्रतिको अविश्वासले कसरी गलाएको उसलाई ? मबाट पैसा उठाउने उपाय सक्किए जस्तो । चुइँक्क बोलेको छैन ऊ । ऊ यसरी मौन छ मानौँ अब हामीबीच कुनै संवाद र सम्बन्ध बाँकी छैन । यसरी बसेको छ ऊ मानौँ अधबैँसेले सल्किरहेको सिगरेटले पोले पनि त्यहाँबाट उठ्ने छैन । तर, अधबैँसेले उसलाई सिगरेटले किन पोलोस् । पोले पनि मलाई पोल्ने होला । उसलाई लागेको छ, त्यो सिगरेट मैले नै सल्काएको हो ।

एकैछिनमा केही थान वेटर्स र क्याफेको मालिक जस्तो देखिने—‘काउन्टर पर्सन’ पनि हुनसक्छ—लाई लिएर आइपुग्यो । उसले आफ्नो विदेशी महँगो सिगरेट चोरस् भएकोमा आपत्ति जनायो । त्यसभन्दा पनि बढी, मैले गलत तथ्यहरु बताएकोमा उसको आपत्ति थियो ।

‘ल ठीक छ, सिगरेट उहाँले चोर्नुभयो । उहाँले भन्न सक्नुहुन्थ्यो–मलाई खान मन लागेर झिकेँ ।’

मान्छेको अपेक्षा पनि अनेक हुन्छन् । जस्तो–तिमीले यसो भनेको भए हुन्थ्यो । तिमीले यसो गरेको भए हुन्थ्यो । खाएको ऋण यति मितिमा तिरेको भए हुन्थ्यो । म ऊ हैन । म त म हुँ । ऊसले जस्तो मैले कसरी गर्थेँ ? सोच्दै थिएँ ।

मेरो सोच्ने अधिकारलाई हनन् गर्दै ऊ फेरि बोल्यो–‘तर उल्टै गलत कुरा भनिरहनु भएको छ महासयले । यो डस्टबिनमा भएको सिगरेटको डब्बा मैले फ्यालेको हुँ । तर, उहाँ भन्नुहुन्छ उहाँले फ्याल्नु भएको हो ।’

मैले यहाँ रिसाउनु पर्ने कुनै कारण थिएन । तर, उसले बोलाएका अरु मानिसहरुको अगाडि हेपिएको जस्तो देखिनु त भएन ।

रिसाएरै भनेँ—‘हेर्नुस् अधबैँसे महाशय, पहिलो कुरा त तपाईँको सिगरेट खाने इच्छा मेरो हैन । म भए मागेरै खान्थेँ । आइपरे ऋणै माग्थेँ । मेरो मतलब मैले आजसम्म सिगरेट चोरेर खाएको छैन । दोस्रो कुरा के भने नि’¬–मैले फिस्स हाँस्दै भनेँ । यो तनावपूर्ण समयको बीचमा फिस्स हाँस्ने सौभाग्य मलाई किन पनि प्राप्त भयो भने मसँग बलियो तर्क उपस्थित थियो ।

अँ त मैले फिस्स हाँस्दै भनेँ—‘त्यो डस्टबिनमा तपाईँले फालेको सिगरेटको बट्टा मात्रै छ भन्ने के छ ? हामीले फालेको सिगरेटको बट्टा पनि त त्यहीँ होला ।’

आवेशमा गोजीको मोबाइल फोन टेबलमा राखेछु । स्क्रिनमा विन्दुको म्यासेज आएको देखेँ । पुरानै म्यासेज हो वा नयाँ त्यो पनि ठम्याउन सकिन । यस्तो अवस्थामा कसरी पढ्नु ?

‘सिल्क कट सिगरेट यहाँ कसैले पिएको देख्नु भएको छ ?’

अधबैँसेले उसका साक्षीहरुलाई सोध्यो । सबै ट्वाल्ल परेर हेरिरहे । सायद यस्तो किसिमको समस्या उनीहरुकै जीवनमा पहिलो थियो ।

‘सिल्क कटको बट्टा मैले मात्रै फालेको हुँ । त्यहाँ अर्को बट्टा कहाँबाट आओस् ?

उसले त ह ह ह गर्दै आवाजै निकालेर हाँस्दै भन्यो ।

मैले क्याफेका साक्षीहरुलाई डस्टबिन चेक गर्न अनुरोध गरेँ । अधबैँसेले क्याफेका अरु कस्टमरहरुलाई पनि बोलाएर रमिता देखाउने भयो । डस्टबिन चेक गर्नुअघि एकपटक फेरि सबैलाई उसले घटनाको बारेमा जानकारी दियो । सबैले रोचक मानेर सुने । सबै जना डस्टबिनको ढक्कन खोलिएको हेर्न आतुर थिए, सिवाय स्वरुप । उफ, कुन जुनीमा मैले यसको ऋण खाएछु ।

अधबैँसे ढुक्क थियो । म आधा ढुक्क थिएँ । साक्षीहरु अलमलमा थिए । सपेराले सर्प राखेको ढाकीको ढक्कन खोलेकै शैलीमा अधबैँसेले डस्टबिनको ढक्कन खोल्यो । डस्टबिन घोप्ट्यायो । डस्टबिनबाट केही नेप्किन पेपर, चुरोटका ठुटा, २ वटा सिगरेटका बट्टा र एउटा युज्ड कन्डम सानले खसे । अधबैँसे डबल छक्क पर्यो । सिंगल छक्क मेरो आत्मविश्वासको कारणले, दोस्रो छक्क २ वटा सिगरेटको बट्टाको कारणले । तर स्वरुपलाई यो परिणामले कुनै असर गरेको थिएन । उसको मसँगको तनाव घटेको थिएन । एकछिन मौनता छायो त्यहाँ । क्याफेमा कन्डम ? कर्मचारीहरु एकअर्कामा मुखामुख गरेर हावा फुस्किएको बेलुन झैँ चाउरिए । म अनुमान लाउन सक्छु, कर्मचारीहरु एकले अर्कालाई शंका गर्दै थिए । अधबैँसेले ‘सरी’ भन्यो र साक्षीहरुलाई लिएर त्यहाँबाट हिँड्यो । म एउटा संकटबाट बचेँ । तर, सिङ्गै अर्को संकट स्वरुप थियो । जसको स्वरुप झन् ठूलो हुँदै थियो ।

डस्टबिनको फोहोर कसैले उठाउने भेउ पाएन । स्वरुप र मेरो सम्बन् झैँ फोहोर छरपस्ट थियो त्यहीँ ।

लामो सास फेरेर स्वरुपले भन्यो– ‘तिमीलाई यो कुरा भन्न म आफैलाई लाज लागिरहेको छ । मैले तिमी जस्तो अविश्वासिलो साथी पाएँ ।’

स्वरुपको बल्ल बोली फुट्यो । मलाई थाहा थियो, ऊ मलाई तलसम्मै गिराएर गाली गर्न चाहन्थ्यो । उसले अरु केही भन्नुअघि म बोलेँ– ‘ठीक छ मैले गल्ती गरेँ । तर, एउटा पुरानो साथीको नाताले पनि तिमीले मलाई यति ठूलो मानसिक यातना दिन्छौ भन्ने लागेको थिएन । यो करिब २ घण्टामा म बाल्टीको पानीमा डुबेर व्याकुल भएको मुसोझैँ लुत्रुक्क छु । तिम्रो अगाडि निरीह भएर बस्नु परेको छ । यी केही महिनामा तिमीले जति पटक फोन गर्यौ, जति एसएमएस गर्यौ त्यसले मलाई लाचार बनाएको छ । मैले नसकेरै तिम्रो ऋण नतिरेको हुँ । तर तिमीले मलाई बुझेनौ । त्यही भएर पनि म तिम्रो बिहेमा आउन सकिनँ । पार्टीमा त तिमीले खबर नै गरेनौ ।’

उसले ट्राफिक लाइटको रातो बत्तीझैँ आँखा पारेर रुखो स्वरमा भन्यो– ‘छोडिदेऊ पैसा र ऋणको कुरा । मुख्य कुरा तिम्रो नैतिकता र आचरणको हो ।’

उसले मलाई दया देखाउँदै झन् खसाएर भन्यो– ‘विनय तिमीले केही दिन अघिदेखि जसलाई डेटिङको लागि फेसबुकमा म्यासेज छोडिरहेका थियौ, लभसभको कुरा गरिरहेका थियो नि ऊ मेरी श्रीमती हो । तिमीले उसलाई पठाएका पोर्न फोटोहरु पनि मैले देखेको थिएँ ।’

त्यसपछि ऊ तुफानझैँ त्यहाँबाट उडेर गयो ।

उफ... कस्तो भयानक घटना । मेरो अगाडि दृश्यहरु थिएनन् । देखेँ त केवल अन्धकार मात्रै ।

ऊ गएको एकछिन पछि सिगरेटवाला अधबैँसे मानिस आयो । उसले मलाई हेर्यो र ऊ अघि बसेको टेबलकुर्सीतिर पनि हेर्यो । त्यहाँ उसले छोडेको दोस्रो खाली सिगरेटको बट्टा थिएन । उसले मेरो छेउमा आएर साउती मारेको झैँ गरी भन्यो– ‘गल्ती गरेको मान्छेले बेलैमा महसुस गरेन भने जीवनभर सरी भन्ने मौका पनि गुमाउने छ ।’ उसले डस्टबिन छेउ ट्वाल्ल परेर लडेका दुवै सिगरेटका बट्टा उठाएर मेरो टेबलमा राखिदियो र मुस्कुराउँदै गयो ।

वेटरले सुँपसुपारीसहितको बिल मेरो टेबलमा ल्याएर फ्यात्त राखिदियो । र, वर्षा याममा भरिएको टुकुचा खोलाझैँ आँखा बनाएर भन्यो– ‘तपाईँले मेरो इज्जतको मजाक उडाउनुभयो सर ।’

मैले उसको आँखामा आँखा जुधाउन सकिनँ । उग्रिएको डस्टबिनको टेढो बिर्कोझैँ ट्वाँ परेँ । एकछिन चुपचाप त्यहीँ बसेँ । गोजीबाट फोन झिकेँ । विन्दुका कति धेरै एसएमएस थिए मैले पढ्ने आँट गरिनँ । छाती भारी भएको थियो । शरीरमा कुनै जाँगर थिएन । मलाई यस्तो हालतमा पुर्याउने दुई शब्दहरु इमान्दारिता र नैतिकताप्रति घृणा जागेर आयो ।

मलाईझैँ क्याफेलाई पनि अचानक उही आदिम शब्द ‘नैतिकता’ले पिरोलेको थियो । गाइँगुईँ हल्लाहरुको बीचमा वेटरहरुले चाल नपाउने गरी क्याफेबाट बाहिर निस्किएँ । ‘टिंङ’—विन्दुको मेसेजले स्क्रिन फेरि बल्यो । मेरा दुवै हातले मोबाइल फोन फनफनी घुमाउन थाले ।

प्रकाशित : भाद्र २७, २०७७ १५:३६
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×