हुनेवाला दुलहाको चिठी- कोसेली - कान्तिपुर समाचार

हुनेवाला दुलहाको चिठी

म भन्ने गर्थें– विचार मिल्ने केटासँग बिहे गर्छु । भाउजूले सोध्नुभयो– कस्तो लाग्यो तपाईंको दुलहा ? मैले ‘राम्ररी देखिनँ’ भनें ।
गंगा कसजू

श्री आदरणीय विनय सर, अटुट सम्झना र भावपूर्ण श्रद्धाञ्जली ।
केही दिन भयो तपाईंको धेरै सम्झना आइरहेको छ । मलाई सधैंका लागि छाडेर जानुभएको दिन नजिक आएर पनि होला, तपाईंको यादले सताइरहेको । तपाईंसँग विछोड भएको दिनको याद आउँदा मलाई सधैं पीडाबोध हुनुका साथै विक्षिप्त तुल्याउँछ ।

आँखाबाट बलिन्द्रधारा बग्नुका साथै भक्कानिन पुग्छु म । तपाईंलाई बचाउन नसकेकामा ग्लानि महसुस गरिरहन्छु । आज म तपाईंको अन्तिम दिनको विषय खोतल्न चाहन्नँ, बरु तपाईंसँग पहिलो भेट भएको दिनको सम्झना गर्न चाहन्छु । यही सम्झना सबैलाई साझा गर्न चाहन्छु ।

०००

२०३२ सालमा मेरा कान्छा दाइ डा. कृष्णचन्द्र राजभण्डारी भैरहवा ब्यारेकमा गुल्मपति हुनुहुन्थ्यो । उहाँले पाल्पा तानसेनको एक जना मित्रलाई आफ्नी बहिनीको विवाहका लागि सज्जन खालको कुमारको खोजी गर्न अनुरोध गर्नुभएको रहेछ । मित्रले तानसेननिवासी विनयकुमार कसजूको नाम बताउनुका साथै उहाँबारे विस्तृत परिचय पनि दिनुभएछ । विनय सरबारे सुन्नु भएपछि दाइलाई एकदमै मन परेछ । र, मित्रलाई भेट्ने व्यवस्थाका लागि अनुरोध गर्नुभएछ ।

दाइको मित्र हुनुहुन्थ्यो तानसेन मखनटोलनिवासी कप्तान रामबहादुर थापा । उहाँ त्यतिबेला भैरहवा भन्सारमा कार्यरत हुनुहुन्थ्यो । २०३२ सालको श्रावणबाट कप्तान थापाको विनय सरसँग पत्राचार हुन थालेछ । उहाँले विनय सरलाई लेखेका चिठीमा वागलुङ निवासी एक जना महाशयले आफ्नो प्यारो वस्तु तपाईंलाई दिन चाहनुभएको छ भनेर लेख्नुभएको रहेछ । विनय सर के होला भनी एकछिन घोत्लिनुभएछ, पछि पुस्तकहरू होला भन्ने सोच्नुभएछ । किनभने उहाँ र कप्तान राम थापाबीच तानसेनको धवल पुस्तकालयमा बराबर भेटघाट भइराख्दो रहेछ ।

कप्तान थापाले अरू कसैसँग दसैंमा विनय सरको बिहे पक्का भएको सुन्नुभएछ । फेरि दसैं सकिएपछि बिहे नभएको कतैबाट थाहा भएछ । त्यसपछि विनय सरसँग सोधपुछ गर्दा बिहे नहुने जानकारी पाएर आफ्नो प्रस्ताव राख्नुभएछ । कन्या र कुमारको प्रत्यक्ष देखभेटपछि कुरा अगाडि बढाउने समझदारी बनेछ । र, मलाई वागलुङबाट भैरहवा बोलाउनुभयो । म आएँ । २०३२ पुसको १९–२० तिर आएँजस्तो लाग्छ, केही दिनमा भेटघाटको कार्यक्रम बन्यो ।

भेटघाटका दिन भैरहवाको मेरो शिक्षिका साथी माया थापा आउनुभएको थियो । म उहाँसँगै बसिरहेकी थिएँ । उहाँहरू आइपुगेपछि दाइ–भाउजू बाहिर बरन्डामा निस्कनुभयो । त्यहाँ विनय सरसँगै उहाँकी कान्छी आमा अमृत, मामाका छोरा रवीन्द्र लाकौल, साथी चिरञ्जीवी प्रधान र बहिनी अनुमति थिए ।

सबै जना त्यहीँ बसेर कुराकानी गर्न थाल्नुभयो । भित्र बसिरहे पनि मेरो ध्यान भने बाहिरै थियो । बाहिरको सबै कुराकानी भित्र सुनिन्थ्यो । भाउजूले मेरो परिचय दिँदा धेरै प्रशंसा गरेर कुरा गर्नुभएको सुन्दा मलाई संकोच लाग्यो । त्यसपछि मलाई बोलाउनुभयो, म गएर सबैलाई नमस्ते गरें, भाउजूले भित्र जान भन्नुभएपछि म कोठामा आएर बसें । उहाँहरूबीच कुराकानी भइरह्यो । त्यहीबीचमा मलाई फेरि बोलाउनुभयो र गएँ । विनय सरले फेरि हेर्छु भन्नुभएको रहेछ । दोस्रो पटक जाँदा लाज लागेर कसैसँग आँखा जुधाएर हेर्न सकिनँ, तलतिर हेर्दै उभिइरहें । भाउजूले फेरि भित्र जानू भन्नुभएपछि म भित्र आएँ ।

त्यसबीचमा के कुराकानी भयो, राम्ररी सुनिएन । एकैचोटि बिहे कहिले गर्ने भन्नेबारे छलफल भएको सुनियो । यो सुन्दा खुसीसँगै डर पनि लागेर आयो । हातखुट्टा नै गलेर आयो । उहाँहरू हिँडेपछि भाउजू भित्र आएर सोध्नुभयो– कस्तो लाग्यो तपाईंको दुलहा ? मैले ‘राम्ररी देखिनँ’ भनें । त्यसपछि आँगनमा पुगेका विनय सरलाई देखाउँदै भन्नुभयो, ‘एकदम राम्रो लाग्यो केटा त, कम बोल्ने रहेछ ।’

म भन्ने गर्थें, ‘विचार मिल्ने केटासँग बिहे गर्छु ।’ बिहे हुने केटासँग कुरा गरेर मात्रै बिहे गर्छु, तर त्यस्तो हुने देखिएन । विनय सरकी कान्छी आमा पनि हुनुभएर हो कि, मेरो भाउजूले कुराकानी गर्दा मलाई सँगै राख्नुभएन ।

भेटघाटको दुई दिनपछि दाइले मलाई एउटा चिठीको खाम दिँदै भन्नुभयो, ‘तिम्रो हुनेवाला दुलहाको चिठी ।’ चिठी पाउँदा खुसी लाग्यो । संकोच मान्दै चिठी लिएर पढ्न थालें । मेरो जीवनमा केटामान्छेबाट पाएको त्यो नै पहिलो चिठी थियो । तर, चिठी भने सामान्य प्रेमपत्र थिएन, गहन विषयहरूको सँगालो थियो । धेरै पटक दोहोर्‍याएर पढें ।

चिठी पढेपछि मैले पाउने जीवनसाथी सामान्य हुनुहुन्न भन्ने लाग्यो । मलाई उहाँको जीवनसाथी बन्ने योग्यता पुग्दैन कि भन्ने बनायो । म प्रगतिशील विचारमा आस्था राख्थें, तर त्यसबारे गहिरो अध्ययन थिएन । उहाँले चिठीमा परम्परा, अन्धविश्वास र कुरीति, धर्ममा भएको ढोङबारे आफ्नो मान्यता स्पष्ट रूपमा राख्नुभएको थियो । धार्मिक अनुष्ठान, पूजापाठमा विश्वास नगर्ने उहाँका कुराले मन छोयो । त्यस्तै धनसम्पत्तिको विषयका विचार पनि मननयोग्य लाग्यो । परिवार र समाजमा यी विषयलाई लिएर संघर्ष छ भन्नुभएको थियो । उहाँका सबै मूल्यमान्यतालाई स्वीकार गरेर मैले उहाँसँग विवाह गर्ने निर्णय गरें ।

विनय सरकी आमा पूजाआजा, धर्मकर्म गर्नुहुन्थ्यो । आमा बित्नुभएपछि घरमा नित्य पूजा गर्न छोड्यौं । २०४० सालपछि घरमा र बाहिर कतै पनि पूजा पाठ गर्न छाडिदियौं । विनय सरले आमा नभएपछि पूजापाठ नगर्ने कुरा आमालाई भन्ने गर्नुहुन्थ्यो । त्यसैले उहाँकी आमाले आफू बाँचेकै बेला सबै दान गरिसक्नुभएको थियो । छोराहरूको व्रतबन्ध, कुनै पनि धार्मिक अनुष्ठान गरेनौं । विनय सर आफ्नो शवलाई श्रद्धाञ्जलीका लागि नराखी सामान्य तरिकाले विद्युतीय माध्यमबाट अन्त्य गर्नू, धेरै मलामी बोलाएर दुःख नदिनू भन्नुहुन्थ्यो । त्यसैले उहाँको अन्त्येष्टि कार्य पनि उहाँको इच्छाअनुसार गर्‍यौं, सनातन तरिकाले गरेनौं ।

लामो यात्रामा जीवनमा मैले विनय सरलाई असल श्रीमान्, असल साथी, असल अभिभावक र असल गुरुको रूपमा पाएँ । उहाँ बहुमुखी प्रतिभा भएको बहुआयामिक व्यक्तित्व हुनुहुन्थ्यो । उहाँ ज्ञानको समुद्रजस्तै लाग्थ्यो । भाषालाई माया गर्ने साहित्यप्रेमी, समाजसेवी, क्रियाशील असल नागरिक हुनुहुन्थ्यो । जुन–जुन क्षेत्रमा उहाँले काम गर्नुभयो, ती सबैमा क्षेत्रमा कुशल, इमानदार र सफल हुनुभयो ।

मितिः २०३२–९–२९

सुश्री गंगादेवी राजभण्डारी

सम्झना

एक जना अपरिचित व्यक्तिबाट अचानक यो चिठी पाउँदा तपाईंलाई आश्चर्य लाग्ला, तर मेरो विचारमा अब हामी अपरिचित छैनौं किनभने जीवनसाथी छान्ने सन्दर्भमा मेरोबारेमा धेरै कुरा तपाईंलाई थाहा भैसकेको होला र मलाई पनि केही कुरा थाहा भएको हुनाले साथै केही दिनअघि मात्र हाम्रो देख भेट पनि भएको हुनाले अब हामी अपरिचित छैनौंजस्तो लाग्छ । सुनेको कुरामा मात्र विश्वास नगरी आपसी विचार आदान प्रदान र पत्र व्यवहार भयो भने जीवनसाथी छान्न सजिलो होला र भविष्यमा जीवन सुखी बन्ला भन्ने विचारले मैले पत्र व्यवहार गर्न चाहेको हुँ । यसमा अन्यथा नसम्झनुहोला । साथै शिक्षित व्यक्तिले संरक्षकको खटनमा मात्र जीवनसाथी रोज्नु उचित नलागेको हुँदा पनि पत्र व्यवहारमा तपाईंले संकोच मान्नुहुनेछैन भन्ने आशा राखेको छु । आशा तथा विश्वास छ कि पत्रोत्तर अवश्यै पाउनेछु ।

हाम्रो भेट अथवा देखादेखको जुन कार्यक्रम भयो, त्यो त्यसप्रकारले होला भन्ने चिताएको थिइनँ । मेरो विचारमा टेबुलवरिपरि बसेर कुराकानी र विचारविमर्श होला भन्ने लागेको थियो र उमंग थियो । साथै शिक्षण पेसामा लागिसकेकी हुँदा कस्तो कुरा होला भन्ने मनमा संकोच पनि थियो । त्यहाँ पुगेपछि बादलभित्रको चन्द्रमाझैं झलाकझुलुक्क मात्र देख्न पाइएला भन्ने सोचेको थिइनँ । भाउजूको व्यवहार जति खुला भए पनि यस काममा उहाँले खुला हुन सक्नुभएन अथवा तपाईं स्वयं पर्दामा रहेर बस्न खोज्नुभएकाले हो कि ?

वास्तवमा तपाईंलाई हेर्नु मेरो उद्देश्य थिएन । हेर्नलाई त फोटो छँदै थियो । मैले २/४ कुरा गर्न खोजेको थिएँ । मेरो विचारमा शारीरिक सौन्दर्य अथवा रूपभन्दा भित्री सौन्दर्यको बढी महत्व छ । शीप र शील भएन भने बाहिरी रूपले के हुन्छ र ?

मेरो विचारमा हामी परम्परावादी हुनु हुँदैन । किनभने हाम्रो परम्परा हाम्रो अन्धविश्वास र कुरीति ढोंग र धर्मभीरुताले गर्दा हाम्रो समाजको अवनति भैरहेछ । जनसाधारणको परम्परागत विचारमा म नास्तिक ठहरिन्छु होला किनकि मैले धार्मिक अनुष्ठान र पूजापाठमा विश्वास गर्दिनँ र परिवार र समाजमा यही कुरालाई लिएर मेरो संघर्ष छ । यसकारण यो त स्वाभाविक छ कि मेरो जीवनसाथी परम्परावादी भैदिई भने मेरो जीवन लक्ष्यच्युत हुनेछ । धनका लागि मरिमेट्ने र धन नै सबै कुरा ठानेर साथीभाइ, इष्टमित्रलाई लत्याउने विचार पनि मेरो छैन । धन एउटा साधन मात्र हो साध्य अथवा लक्ष्य होइन भन्ने मलाई लाग्छ ।

हुन त चिठीमा सबै कुरा लेख्न सकिँदैन र शब्दहरूको त्यति शक्ति पनि छैन कि मनको कुरा सबै बताउन सकून् । यसकारण यो पत्रलाई यहीँ टुंग्याउँछु र अब म तपाईंको विचार र आदतको बारेमा जान्ने प्रतीक्षामा छु । आशा छ पत्र पाउनेछु ।

तपाईंको
विनय कुमार

प्रकाशित : मंसिर १०, २०७९ ०९:५२
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

मैदान नजिकैबाट

संसारकै लोकप्रिय खेलको मुख्य प्रतियोगिता विश्वकप सुरू भएदेखि कतारको मेट्रो पूरापूर भरिभराउ छ
राजु घिसिङ

कतारले अर्बौं डलर लगानी गरेर बनाएको मेट्रो गत सातासम्म खालीखाली नै थियो । चर्को घाम छलेर शीतलमै यात्रा गर्न सकिने भए पनि मेट्रोमा यात्रु नगन्य देखिन्थे । ठूला सहरमा ट्राफिक जाम छल्न र यात्रा सहज बनाउन बढाईएको मेट्रोको गतिलाई कतारमा बसोबास गरिरहेका २७ लाख बढी मानिसले पछ्याउन नसकेको हो कि ?

जम्मा ११ हजार ५ सय ८१ वर्गकिलोमिटर क्षेत्रफल भएको खाडीको सानो देश हो कतार । क्षेत्रफलको हिसाबले विश्वकप आयोजना गर्ने सबभन्दा सानो आयोजक नै कतार बन्यो । चार वर्षअघि रुसमा जस्तो २२ घण्टासम्म रेलको यात्रा गर्नुपर्ने अवस्था नभएकाले कतारमा दैनिक दुई खेलसम्म हेर्न सकिन्छ । १२ वर्षअघि विश्वकप आयोजना गर्ने अधिकार पाएपछि उसको निरन्तर आलोचना भइरहेको थियो । त्यसैले आइतबार सुरु भएको विश्व फुटबलको सबभन्दा प्रतिष्ठित र महत्त्वपूर्ण प्रतियोगिता विश्वकपको २२ औं संस्करणमा कतारको मेट्रो भरिभराउ हुनेमा शंका गरिएको थियो । जब विश्वकप नजिकिँदै गयो तब दोहाले बिस्तारै गति लिन थाल्यो । संसारकै सबभन्दा लोकप्रिय खेलको मुख्य प्रतियोगिता सुरु भएदेखि त मेट्रो पूरापूर भरिभराउ छ ।

पहिलोपल्ट खाडी क्षेत्रमा भइरहेको विश्वकपका खेलहरू दिउसो १ देखि सुरु हुन्छ । खेल सुरु हुनुभन्दा चार–पाँच घण्टाअघिदेखि नै मेट्रोमा यात्रा गर्न र सिट पाउन मुस्किल भइरहेको छ । दिनको अन्तिम खेलपछिको अवस्था पनि त्यस्तै छ । सार्वजनिक बस वा कर चढ्नु दिवास्वप्नजस्तै हुन्छ । रंगशाला वरिपरिको भीडमभीड माहोल र व्यस्त सडकका कारण उबर, करिम (ट्याक्सी) पाउन पनि घण्टौं कुर्नुपर्छ वा ट्याक्सी पाउने ठाउँसम्म पुग्न कम्तीमा एक घण्टा जुत्ता खियाउनुपर्छ ।

त्यसैले चढ्न र सिट पाउनै मुस्किल भए पनि सबभन्दा राम्रो विकल्प मेट्रो नै हो । मेट्रोभित्रको माहोल नै फरक छ । अखबार पढेजस्तो, समाचार सुनेजस्तोभन्दा बिलकुल फरक छ मेट्रोको यात्रा । महिलाले शरीर ढाक्ने कपडा लगाउनैपर्ने, महिलालाई सीधा आँखाले हेर्नै नहुने कतै सुने–पढेको कुरा गफै त हो भनेजस्तो लाग्छ । विश्वकपमा सहभागी देशबाट आएका र अरू समर्थक झन्डा बोक्छन्, ओढ्छन् । आफ्नो टिमको जर्सी लगाउँछन् । मैदानभित्र खेलाडीहरू र रंगशालाभित्र दर्शक आफ्नो टिमको समर्थनमा कुनै कसर बाँकी राख्दैनन् । तर, बाहिरको व्यवहार बिलकुलै फरक देखिन्छ । अर्जेन्टिनाविरुद्ध साउदी अरेबियाको खेलअघि दुवै टिमका समर्थक मेट्रो, सार्वजनिक स्थल र रंगशालाबाहिर सँगसँगै गीत गाउँदै नाचिरहेका थिए । अविश्वसनीय रूपमा साउदीले लियोनल मेसीको टिमलाई २–१ ले पराजित गरेपछि पनि दुवै टिमका समर्थक सडकमै नाचगान गर्दै फर्किरहेका थिए ।

९२ वर्षको इतिहास बोकेको विश्वकपको सबभन्दा बढी लगानी भएको यसैपालि हो । २ खर्ब २० अर्ब अमेरिकी डलरभन्दा बढी खर्च भएको अनुमान गरिएको यो विश्वकपका आठमध्ये सात रंगशाला नयाँ बनाइएका हुन् । खलिफा अन्तर्राष्ट्रिय रंगशाला मात्रै पुरानो हो, जसलाई केही संरचना थपघट गरेर प्रयोग गरिएको छ । एसियाली खेलकुद (एसियाड, सन् २००६), एसियन कप २०११, विश्व एथलेटिक्स च्याम्पियनसिप २०१९ को मुख्य आयोजनास्थल पनि हो खलिफा रंगशाला । यही मैदानमा जापानले चारपल्टको विश्वकप विजेता जर्मनीमाथि २–१ को ऐतिहासिक जित रच्यो । जापानले अतिरिक्त समयमा गोल गर्दै अस्ट्रेलियालाई १–० ले पन्छाएर एसियन कपको उपाधि कब्जा गरेको रंगशाला पनि यही हो । फरक यत्ति हो कि ११ वर्षअघि एसिया कपमा आउँदा रंगशाला प्रवेश गर्नेबित्तिकै गर्मीले खलखली पसिना बगेको थियो । यसपालि जर्मनी र जापानको चर्को प्रतिस्पर्धा, प्यारापिट भरिएका दर्शकको बाजागाजा, हुटिङ, जोसिलो उपस्थितिबीच पनि ज्याकेट खोल्न सक्ने अवस्था भएन । किनभने पूरा रंगशालामै एयर कन्डिसनर जडान गरिएको छ ।

खलिफामा मात्रै होइन, विश्वकपका आठवटै रंगशालामा एसीको व्यवस्था गरिएको छ । हुन त अन्तर्राष्ट्रिय फुटबल महासंघ (फिफा) ले गृष्म याममा सञ्चालन हुँदै आएको विश्वकपलाई त्यो बेला ५० डिग्री सेल्सियस नाघ्ने कतारमा चर्को गर्मीलाई ध्यान दिएरै पहिलोपल्ट हिउँदमा आयोजना गर्ने निर्णय गरेको थियो । अहिले पनि कतारमा गर्मी चर्कै छ, खुला स्थलमा हिँड्डुल गर्न पनि गाह्रो छ । तेल र प्राकृतिक ग्यासको उत्पादनबाट प्रतिव्यक्ति आय १ लाख १३ हजारभन्दा डलर बढी बनाएको कतारले यो विश्वकपका बेला यसरी आतिथ्य गरेको छ कि शीतल नहुने कुनै भौतिक संरचना, बस, ट्याक्सी नै छैन । रंगशालाबाहिर सुरक्षा जाँच गर्ने स्थल, मिडिया सेन्टर, क्याफेटेरिया लगायत सबैतिर गर्मी होइन, ठण्डा लाग्छ ।

रंगीचंगी जर्सी, समर्थन गरिएका टिमसँग मिल्दो रङले कोरिएका गाला, कलात्मक र रंगीन टोपीले रंगशालाभित्र दर्शकलाई आकर्षक बनाएको छ । खेल सुरु हुनुभन्दा घण्टौं अघि विश्वका चर्चित डिजेले रंगशालालाई संगीतमय बनाइरहेका छन् । फ्रेन्च डिजे डेबिड गुएटालगायतको मिक्सिङ र म्युजिकले रंगशालाभित्रको माहोल नै म्युजिक कन्सर्टजस्तै बनाइरहेको छ । दर्शकहरू पनि आ–आफ्नै सिट भएको क्षेत्रमा झुम्मिँदै नाचिरहेका देखिन्छन् । यहाँ नाचगानमा कुनै रोकतोक छैन । खेलअघि र खेलपछि रंगशालाबाहिर, सहरका मुख्य स्थलमा बनाइएका फ्यान जोनमा मनोरञ्जनको कुनै कमी छजस्तो लाग्दैन । हाफ पाइन्ट र स्कर्ट लगाएका महिलाहरू प्रशस्तै हुन्छन् । स्थानीय महिला भने बुर्कामै पनि रंगशालामा देखिन्छन् ।

चार वर्षअघिको विश्वकपमा दर्शकहरू ठूल्ठूला गिलासमा बियर पिउँदै खेल हेरिरहेका हुन्थे । युरोपेली क्लब फुटबलमा पनि यस्तै संस्कार छ । संसारमा लोकप्रिय लिग र प्रतियोगितामा पनि अल्कोहल (विशेषगरी बियर) रंगशालामा बिक्री गरिन्छ । कतारमा भने सार्वजनिक स्थलमा अल्कोहल पिउन पाइँदैन । आफ्नै घरमा पिउनका लागि अल्कोहल खरिद गर्न पनि उच्च आयको प्रमाण देखाएर लाइसेन्स नै लिनुपर्छ । फ्यान फेस्ट (९० स्थानमा बनाइएका फ्यान जोनमा मनोरन्जनका लागि सञ्चालन गरिएको उत्सव) मा भने बियर बिक्री गरिएको छ, खुला रूपमै पिउन पाइन्छ । चर्चित डीजे र गायकहरूले फ्यान फेस्टमा बिहान ३ बजेसम्मै प्रस्तुति दिइरहेका छन् । चर्को स्वरमा बजिरहेको म्युजिकमा बियर पिउँदै नाच्न र ठूल्ठूला स्क्रिनमा खेल हेर्न कुनै रोकतोक छैन ।

विश्वकप खेल प्रत्यक्ष हेर्न करिब १२ लाख मानिस कतार आउने अनुमान गरिएको छ । खेलको टिकट खरिद गरेपछि हाय–कार्ड बनाउन पाइन्छ । हाय–कार्ड नै कतार प्रवेशका लागि विशेष भिसा हो । हाय–कार्ड भएका व्यक्तिलाई सुरक्षाको कारणबाहेक कतार प्रवेशमा रोक्न पाइँदैन । विश्वकपको बहानामा कतारमा परिवार भेट्न आउने, घुम्न आउने नेपाली पनि धेरै छन् । दोहामा महँगी यसरी बढेको छ कि होटलमा एउटा कोठा एक रातका लागि बुक गर्न पनि कम्तीमा दैनिक २ सय डलर चाहिन्छ । दुईवटा क्रुजमा ६ हजार डलर पर्ने कोठा पनि छ । होटल, अपार्टमेन्ट, फ्यान बस्न बनाइएका कन्टेनर गरी कतारमा जम्मा १ लाख ३० हजार कोठा उपलब्ध छन् । यसमा १२ लाख दर्शक अटाउँदैनन् । त्यसैले दर्शकलाई दुबई, यूएई, साउदी अरेबिया, इजिप्ट र ओमानमा पनि बस्न र आउजाउ गर्न भिसा चाहिँदैन, हाय–कार्ड भए पुग्छ ।

नेपालीका लागि सबभन्दा नजिक र सबभन्दा सस्तो विश्वकप पनि यही हो । कन्जुस्याइँ गरेर १ लाख रुपैयाँ खर्च गरे कतारमा एउटा खेल हेरेर स्वदेश फर्किन सकिन्छ । अखिल नेपाल फुटबल संघ (एन्फा) बाट टिकट लिएरै झन्डै ३ सय नेपाली विश्वकपका खेल हेर्न कतार आएका छन् । अनलाइन र एजेन्टमार्फत टिकट किनेर अमेरिका, हङकङ, बेलायत, दुबई, युरोपबाट पनि नेपाली फुटबल क्रेजीहरू कतार आइरहेका छन् । रोजगारीका लागि कतार आएका ३ लाख ५० हजारभन्दा बढी नेपाली यहाँ बस्छन् । रंगशालाभित्र अलि कम र बाहिर अलि बढी । जता गए पनि नेपाली भेटिन्छन् । महँगो टिकट थोरैले लिएका छन् भने धेरैले फ्यान जोनमै विश्वकपको मज्जा लिइरहेका छन् । विश्वकपको रंगशाला–प्रोजेक्टमा काम गरेका र ठेक्का पारेका नेपाली थुप्रै भेटिए ।

सिनालोआ (मेक्सिको) बाट आएका ओस्कर अरियताले राष्ट्रिय टिमको जोस बढाउन क्यानडा, अमेरिका र मेक्सिकोबाट २० हजार प्रशंसक कतार आएको बताए । उनका अनुसार, करिब ८० हजार मेक्सिकन रोजगारीका लागि कतारमै छन् । त्यसैले अर्जेन्टिना र ब्राजिलपछि धेरै चलहपहल मेक्सिको समर्थकको देखिएको छ ।

करिब ३ लाख मात्रै स्थानीय रहेको कतारमा २३ लाख काम गर्न आएका आप्रवासी बस्छन् । बढीजसो नेपाल, बंगलादेश, भारत, पाकिस्तान, श्रीलंका, फिलिपिन्स, इन्डोनेसिया र अफ्रिकी देशका छन् । सेक्युरिटीको काममा नेपालीलाई ठूला ज्यानका अफ्रिकीले विस्थापित गरिरहेका छन् । यी आप्रवासीमाझ ब्राजिल र अर्जेन्टिनी टिम नै लोकिप्रय रहेछ ।

विश्वकपलाई लिएर कतारमाथि गरिएको आलोचनाबारे फिफा अध्यक्ष जियानी इन्फान्टिनोले युरोप आफैंले गर्दा ३ हजार वर्षसम्म मानव अधिकारको पाठ अरूलाई नसिकाउन भनिदिए । यो भनाइले युरोपमा उनको चर्को विरोध भइरहेको छ । फिफाले यो विश्वकपका खेलाडीलाई कुनै किसिमको पनि विरोध गर्न प्रतिबन्ध लगायो । त्यसैले जर्मन खेलाडीहरूले खेलअघि मुख थुनेर विरोध जनाए । समलैंगिकतामा गरिएको प्रतिबन्धको विरोधमा कप्तान म्यानुएल नोयले इन्द्रेणी रङको फुटबल सुज लगाए । समलैंगिकताको संकेत दिने ‘वान लभ’ लेखिएको ब्यान्ड लगाउन नदिएपछि इंग्ल्यान्डका खेलाडीहरूले खेल सुरु हुनुअघि मैदानमा घुँडा टेकेर विरोध जनाए । खलिफा रंगशालामा फिफा अध्यक्षसँगसँगै रहेका जर्मन मन्त्रीले आफ्नो पाखुरामा ‘वान लभ’ को ब्यान्ड लगाएरै खेल हेरे । इरानी टिमले महिला अधिकारलाई लिएर गरिएको दमनको विरोधमा राष्ट्रिय गान नै गाएनन् । विरोध मात्रै होइन, राम्रो कुरा पनि कायम छ । खेलपछि रंगशालाको फोहोर टिप्ने कामलाई जापानी दर्शकले कतारमा पनि निरन्तरता दिएका छन् ।

खासमा २०११ फ्रान्सेली क्लब पीएसजी (पेरिस सेन्ट जर्मेन) किनेपछि कतारले विश्व फुटबलमा चर्चा पाएको थियो । त्यसको एक वर्षअघि विश्वकप आयोजनाको अधिकार पाउनुमा पनि तत्कालीन फिफा अध्यक्ष सेप ब्लाटरविरुद्ध विश्व फुटबलको नेतृत्वका लागि कतारी नागरिक मोहमद बिन हमामको उम्मेदवारीले काम गरेको बताइन्छ । त्यसबेला एएफसी अध्यक्ष रहेका हमामलाई चुप लगाउन विश्वकप कतारलाई दिइएको हल्ला छ । विश्वकप पाएपछि पनि पछि हटेनन् हमाम । त्यसपछि भ्रष्टाचार अभियोगमा फुटबल गतिविधिमा प्रतिबन्ध लगाइएका हमाम अहिले कतारमै विश्वकप भइरहँदा कहीँकतै देखिएका छैनन् । तर, उनको चर्चा भने भइरहेकै छ ।

विश्वकपमा क्यानडा ३६ वर्षपछि फर्कियो । वेल्सले ६४ वर्षपछि पुनरागमन गर्‍यो । त्योभन्दा अगाडि १९५८ देखि पेले विश्वकपका हरेक संस्करणमा उपस्थित हुँदै आएका थिए । विश्व फुटबलका हस्ती पेले र डिएगो म्याराडोना चार दशकयता हरेक विश्वकपमा भीआईपी कक्षमा बसेर खेल हेर्थे । उनीहरू रंगशालामा मुख्य आकर्षण हुने गर्थे । यसपालि रंगशालामा दुवै छैनन् । पेले बिरामी छन् भने म्याराडोना बितिसके । जर्मन लिजेन्ड फ्रान्ज बेकेनबाउर, ब्राजिली रोनाल्डो, फ्रान्सका मासेल डेसाइली, आइभरी कोस्टका डिडियर ड्रोग्बाले दर्शकलाई पेले र म्याराडोनाले जस्तै आकर्षित गर्न सकेका छैनन् ।

विश्वकपकै मौका पारेर कतारले नयाँ सहरसहित लुसेल रंगशाला निर्माण गर्‍यो । विश्वकपपछि पूरै विस्थापित गर्नेगरी कन्टेनर प्रयोग गरेर ‘रंगशाला–९७४’ बनायो । टेक्नोलोजीको उच्चतम उपयोग गरेर ३० मिनेटको उद्घाटन समारोहलाई भव्य देखायो ।

रंगशालाभित्र एकै एपमा खेलको चार भिडिओ एउटै स्क्रिनमा हेर्न सक्ने सुविधा छ । त्यसैले रंगशालामा जहाँको टिकट लिए पनि खेलको मज्जा भरपूर लिन सकिन्छ । माथिकै सिटमा परे पनि गेम प्लान मज्जैले देख्न सकिन्छ । प्लेयर बक्सनजिक भए खेलाडीलाई नजिकबाटै नियाल्न सकिन्छ । रंगशालाभित्रका ठूला स्क्रिनले माहोल अझै तताउने गरेको छ । खेलको कमाइले भर्खरै जीवन धान्न थालेका खेलाडीखि एक सातामै ५–७ लाख डलर तलब बुझ्ने क्रिस्टियानो रोनाल्डो, मेसी, नेयमर, किलियन एम्बाप्पेको खेललाई एउटै मैदानमा हेर्न पाइने प्रतियोगिता विश्वकप नै हो ।

कोरियन ब्यान्ड बीटीएसका जुङ कुकले आफ्नो नयाँ गीत यहीँ रिलिज गरे । बसोबासका लागि बनाइएका अरू स्थलमा पनि अधिकतम सुविधाको व्यवस्था छ । मेसीको टिम अर्जेन्टिना र युवा स्टारले भरिएको स्पेन होटलमा नभई कतार विश्वविद्यालयको होस्टेलमा बसेका छन् । इन्डोर हल–आवासमै छ सेनेगल ।

प्रकाशित : मंसिर १०, २०७९ ०९:५१
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×