अजिब यात्रा–वृत्तान्त- कोसेली - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

अजिब यात्रा–वृत्तान्त

किताब हिप्पीकालीन समयको एक साहसिक नेपाली केटोको रोमाञ्चक यात्रा–कथा हो ।
बीएन जोशी

ममोहन श्रेष्ठको किताब ‘काठमाडौं–पेरिस–काठमाडौं बस र रेल यात्रा’ ले पाठकलाई सन् १९७० को समाज र त्यसबेलाका मान्छेको कथा भन्छ । यो हिप्पीकालीन समयको एक साहसिक नेपाली केटोको रोमाञ्चक यात्रा हो ।

किताबको बाहिरी गातामा धेरै कुरा एकै ठाउँ लेखिएको छ, त्यसैले पाठक अलमलमा पर्न सक्छन्, किताबको खास नामचैं के हो भन्नेमा । जस्तो गातामै छ– ‘साहस र आँटले डोर्‍याएको जिन्दगी’, ‘आँटे सम्भव नहुने के रहेछ !’, ‘एउटा नेपाली केटाको साहसिक यात्रा’ !

किताबले ५० वर्षदेखिका अनेक परिघटना समेटेको छ । किताबमा श्याममोहन श्रेष्ठले व्यक्तिगत जीवन र यात्रा मात्र नभई उसबेला नेपालका लागि फ्रान्सका राजदूतले खेलेको भूमिका र फ्रान्ससँग नेपालको सम्बन्धमाथि पनि लेखेका छन् ।

२०२७ सालमा ७ महिना लगाएर गरेको नेपाल–युरोप यात्रा एक पाना लेखाइमै सीमित भएपछिको नैराश्यतापछि श्याममोहनले ती दिनमाथि एउटा किताब लेख्ने अठोट गरे । साथीभाइले उनलाई राम्रो घोस्ट राइटर पनि नसुझाएका होइनन् । उनले मानेनन् । किताबमा लेख्छन्, ‘म संसारको करिब एक करोड किलोमिटर एक्लै यात्रा गरिसकेको मान्छेले किन मेरो जीवनयात्रा अरू कसैलाई लेख्न लगाऊँ ?’

असन नजिक त्यौडको एक ठूलो परिवारमा २००४ सालमा जन्मिएका हुन्– श्याममोहन । २०२२ सालमा जब फ्रेन्च हिप्पी युवाहरूसँग सामीप्य बढ्यो, त्यसपछि उनमा फ्रान्सप्रतिको लगाव व्यापक बढ्न थाल्यो । सोल्टी होटलमा खुलेको क्यासिनोको जागिरले फ्रान्स जाने उत्कण्ठालाई आर्थिक रूपमा सहज बनाइदिएको थियो । फलस्वरूप उनले २३ वर्षमै पेरिसको यात्रा शुभारम्भ गरे ।

भारतको पटना, दिल्ली हुँदै अफगानिस्तान पहिलो चरणको यात्रा थियो । त्यतिखेर अफगानिस्तान हब थियो, हिजोआजको दुबई र दोहाजस्तै । जुन देश पुगिन्छ, त्यहीँको राजदूतावासबाट अर्को देशको भिसा लिन पाइने कुरा सुन्दा नेपाल आजको तुलनामा हिजो निकै शक्तिशाली रहेछ भन्ने महसुस हुन्छ । दिल्लीमा भेटिएका एक जर्मन बूढाले अफगानिस्तानको टिकट लिँदा फकाउँदै उनलाई १० डलर दिन्छन् । र, बदलामा काबुलको होटलमा एकै बेडमा सुत्ने प्रस्ताव राख्छन् । प्रस्तावपछि उनी पैसा फिर्ता गरिदिन्छन् ।

कलिला युवक देख्दा घुटुक्क थुक निल्ने मान्छे असंख्य थिए र छन् । उनले बसबाट पाँच दिन लगाएर तेहरान हुँदै इस्तानबुल पुग्दाको रोमाञ्चकता, नौला भूगोलसँगको साक्षात्कार, इस्तानबुल बसाइमा ओट्टोमनकालीन ऐतिहासिक स्थल (ब्लु मस्क, बोसफोरस, ग्रान्डबजार, ताक्सिम स्क्वायर) को भ्रमणका चर्चा सुन्दर ढंगले गरेका छन् ।

श्याममोहन इस्तानबुलतिर बरालिँदै गर्दा भेटिएकी एक छोरीकी आमासँगको सम्बन्धले नाटकीय रूप लिएको छ । आमाको मनसाय छ– छोरीको बिहे उनै यायावर युवा श्यामसँग होस् ! आमाले उनको साथ नछोडेको र अन्त्यमा छुट्टिनुपरेको विषयले भावुक बनाउँछ । टर्कीको बसाइलाई बिट मारेर बुल्गेरिया, युगोस्लाभिया, इटालीको मिलान हुँदै रेलमार्फत १८ एप्रिल १९७० को दिन फ्रान्सको मर्सिल्ले प्रवेश गरेर श्याममोहनले आफ्नो लक्ष्य पूरा गरे । खल्तीमा पैसा रित्तिसक्दासमेत पेरिसबाट बेलायत र अमेरिका जाने योजनाले उनको अजिबको दृढता देखाउँछ ।

अनेक अभावका बावजुद पनि एकपछि अर्को राष्ट्रको भ्रमण गर्दै अघि बढ्नुमा उनको लगाव गजबको छ । अल्लारे उमेरमा गरिएको त्यो यात्रालाई उनी आफैंले अदूरदर्शी भनी मूल्यांकन गरेका छन् । तर, जतिसुकै हन्डर खानुपरे पनि ती दिनलाई अनेक अनुभवका उपलब्धि ठानेका छन् ।

फ्रान्सबाट नेपाल फर्किएपछि साथीभाइले श्याममोहनमाथि अनेक नकारात्मक टिप्पणी गरे । उनको हुलिया–हाउभाउ पूरै बदलिएको थियो । एयर फ्रान्सको जागिरमा मस्त रहँदा उनको जीवनमा एक अमेरिकी युवती क्याथीको आगमन हुन्छ । नेपालमै बस्ने भएपछि क्याथीले भाषा सिक्नु जरुरी थियो । क्याथीलाई नेपाली भाषा पढाउने गुरु खगेन्द्र संग्रौला रहेछन् ।

क्याथीसँग श्याममोहनको बिहे हुन्छ । बिहेपछि पाँच–छ वर्ष उनीहरू सँगै बस्छन् । र, सहमतिमै अलग हुन्छन् । त्यसपछि श्याममोहनको जीवनमा सिन्धुपाल्चोक, सेर्माथानकी शेर्पिनी ठोक्किन आइपुग्छिन् । त्यसपछिका पारिवारिक उतारचढाव प्रशस्तै छन् । ३७ वर्ष बसेको बूढानीलकण्ठको आफ्नो मिराबेल दरबार बेच्न बाध्य हुन्छन् । गुमाउने–जमाउने क्रममा श्याममोहन धुलिखेलमा मिराबेल होटल खोल्छन्

(सन् १९९८ मा तत्कालीन प्रधानमन्त्री गिरिजाप्रसाद कोइरालाले मिराबेल होटल उद्घाटन गरेका थिए) । माओवादी युद्धको असर होटलमा परेपछि श्याम आर्थिक समस्यामा पर्छन् । अन्त्यमा होटल बेच्नुपरेको अवस्था र बैंकको लिलामबाट बचाएर बिक्री गर्न खोज्दाको संघर्ष ज्यादै कष्टपूर्ण छ । लामो समयको हवाई क्षेत्रको अनुभव र उच्च व्यापारिक घरानासँगको उनको उठबसका कथा रोचक छन् । कतिपय साथीभाइले उनको सहयोगलाई व्यापक दुरुपयोग गरेको लेखेका छन् । अनेक देशी–विदेशी उच्च ओहोदाका व्यक्तिसँग राम्रो सम्बन्ध छँदासमेत उनले कुनै लाभ नलिएको लेखेका छन् । उनले कति इमानदार भएर किताब लेखे, त्यो उनैको जिम्मा ।

श्याममोहन कुनै बेला दिल्ली जानुपर्ने मान्छे कोलकाता पुगेका छन् । अति सामान्य झन्झटबाट मुक्ति पाउन अमेरिकी ग्रिनकार्ड त्यागिदिएका छन् । किताबमा घटना र किस्सा कति छन् कति ! सयौंको संख्यामा फोटोहरू छन्, जसले तत्कालीन परिवेशलाई यथार्थमा परिणत गराउँछ । किताबमा केही गडबडी अवश्य छन् । कतिपय हरफ दोहोरिएका छन् । दुईथरी मितिले पाठकलाई अलमल गराउँछ । अर्को संस्करणमा ती गल्ती सच्याउन सकिन्छ, तर बितेका जीवन र क्षण कसैगरी पनि सच्याउन सकिँदैन ।

प्रकाशित : कार्तिक १३, २०७८ ११:१३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

पुनर्जीवन

सास भइन्जेल आश त सबैलाई लाग्छ नै । बाँचिन्छ कि भन्ने झिनो आशा थियो मनमा । मान्छेलाई अन्तिम परेपछि नजानिँदो साहस एकाएक पैदा हुँदोरहेछ । जुन साहसले डर र त्रासलाई बिर्साइ कुनै उपायको बाटो देखाउने रहेछ ।
बीएन जोशी

जीवन जिउने गोरेटो लामो भएजस्तै अनेकन बाधा–अड्चनहरु पार गर्दै आज यस अवस्थामा प्रकृतिसँग लड्न बाध्य भयौँ । हूलमूलमा अर्तिले काम नगरेजस्तै आपत्मा भाग्यले पनि ठग्दोरहेछ । हुन त भाग्यलाई के दोष दिनु ? लगभग समाप्त भइसकेको थियो बाँच्ने आधार ।

सास भइन्जेल आश त सबैलाई लाग्छ नै । बाँचिन्छ कि भन्ने झिनो आशा थियो मनमा । मान्छेलाई अन्तिम परेपछि नजानिँदो साहस एकाएक पैदा हुँदोरहेछ । जुन साहसले डर र त्रासलाई बिर्साइ कुनै उपायको बाटो देखाउने रहेछ ।

“तिमीलाई पौडन आउँछ ?” मैले दीपकलाई सोधेँ ।

“आउँदैन त,” उनको जवाफमा जाँगर थिएन ।

“कत्ति पनि आउँदैन ?” अझै कराएँ ।

“अहँ कहिल्यै पौडेको छैन,” निख्रिए उनी ।

त्यत्तिकैमा मध्यसागरबाट एउटा नाउ पार गर्दै गरेको देख्यौँ । के–के न भएजस्तो दुवै जना चिच्यायौँ, धेरै चिच्यायौँ । करायौँ, गला फुट्ने गरी फलाक्यौँ । देखेर पनि नदेखेजस्तो गरी गए । अनि सुनेर पनि नसुनेझैँ गरी आफ्नै रफ्तारमा एकतार लागिरह्यो, लगिरह्यो । एकपछि अर्को सङ्कट थपिँदै थियो । बिस्तारै निराशा छाउँदै गयो । यस्तो लाग्थ्यो, जीवनका अन्तिम मोडहरुले थप पीडा पस्कँदै छ । सोच्ने शक्ति पनि अब त बिस्तारै शिथिल बनिरहेको भान हुन्थ्यो ।

दीपकले जे गर्छ, गर्छ । उसका लागि मेरो जीउ नै खतरामा पारिरहन सक्दिनथेँ । कुनै एउटा निर्णय त गर्नुपर्‍यो नि, त्यत्तिकै नाउमाथि झुन्डिएर बसेर हुनेवाला केही थिएन । हाम्रा लागि भनेर लिन आउने मानिस पनि कोही थिएन । त्यसैले मैले उसलाई यस पहाडको कुनाकुना ढुङ्गाहरुमा समात्दै पानीमा शरीर हल्का खियाउँदै अगाडि बढ्ने प्रस्ताव राखेँ । पानीदेखि डराउने उसले मेरो प्रस्तावलाई आफ्नो कमजोर मनस्थितिले स्वीकार्न सकेन ।

कताकता अब मलाई रिस उठ्न थाल्यो । यसो गरौँ हुँदैन, उसो गरौँ हुँदैन ।

“अब के गर्ने ? यहीँ बसेर मर्ने त ?” म निकै झर्किएँ ।

हेर्दाहेर्दै उसको अनुहार बिग्रन थाल्यो र आँसु बरबर्ती झार्‍यो । मैले सहन सकिनँ । उसले गर्दा मेरो साहस र उपायहरु निरीह बन्न थाल्यो । बिस्तारै बढ्दै गरेको उनको डाँको छोडाइले मलाई पनि रुवाइ छाड्यो । दुवै जना एकअर्काको अनुहार हेर्दै खूब रोयौँ । रुवाइको कुनै सीमा रहेन । रुँदारुँदै दीपक भन्दै थियो, “मैले अघि नै फर्किऊँ भन्दा मानेनौ, अब तिम्ले गर्दा मर्ने भएँ ।”

उसको चिन्ता र मप्रतिको आक्रोश स्वाभाविक थियो । ऊ मात्र मर्दै थिएन, म पनि त मर्दै थिएँ नि ! आखिर यहाँ यस घडीमा बाँच्नुको पनि कुनै अर्थ थिएन ।

हामी रोएको आवाज विशाल सागरले सुन्ने होइन । न त ती माथिका पहाड अनि जङ्गलले नै । व्यर्थ खेर गइरहेको समयमा न भाग्यले काम दिन्थ्यो, न त बुद्धिले ! कस्तो विडम्बना ! कस्तो उपायविहीन जिन्दगी ! अब त बरु सागरमा रेल्लिएर होमिनु पो आनन्द होलाजस्तो लाग्यो । बरु अघि नै बगाएको भए बगाएको बगायै हुने थियो । घरपरिवार अनि आफन्तहरुबारे धेरै बेर सोचेँ । यो नै जीवनको अन्तिम क्षण हो भन्ने लागेर ।

यहाँबाट बाँचेर जाने कुनै आधार देखिनँ मैले । सोचेँ, यसै मर्ने उसै मर्ने, खुट्टाले खियाएर हातले पहाडमा झुन्डिँदै जाऊँ, जहाँसम्म पुगिन्छ, पुगिन्छ । फेरि पनि मेरो यस सल्लाहले दीपकलाई कुनै साहस मिलेन । नुन त टन्न खाएकै थियो नि आँपसँग तर पनि नुन नखाएको कुखुराजस्तै झोक्राएर बसिरह्यो । उसको त्यो मुढावाला शरीरले मलाई त झन् अनिर्णयको बन्दीजस्तो पो बनायो । एक प्रकारको बोझ भयो, के गरौँ, कसो गरौँ ? यहाँबाट निस्कने एउटै उपाय भनेको त्यही थियो । उसले साथ दिन नसक्ने बताएपछि म थप तनावमा परेँ ।

कस्तो बेलामा दीपकलाई साथ लिएर आएछु हे भगवान् ! मरे पनि बाँचे पनि म एक्लै भएको भए त एउटा निष्कर्षका साथ अघि बढ्न सक्थेँ नि ! मेरो सोच्ने शक्ति पनि बिस्तारै हराउँदै गयो । विशाल सागर र डरलाग्दो पहाडको खोँचमा हामी निरीह बनेका छौँ । मैले अल्बर्ट आइन्सटाइनको भनाइ पनि सम्झिएँ, ज्ञानभन्दा कल्पनाको शक्ति बढी महफ्वको हुन्छ । तर, त्यसले पनि कुनै चमत्कार ल्याउन सकेन । ती सबै शब्द र विचारमा सीमित रहे । व्यवहारमा रत्तिभर लागू भएन ।

हुन पनि समय अनुकूल भए पो ती सब लागू हुन्थे र, अन्यथा विचार कुनै जादुको छडी पनि त बन्न सक्दैन । मेरो निराशामा परिणत भइरहेको सोचाइलाई भङ्ग गर्दै कताकता जेनेरेटरको जस्तो आवाजले केही उत्सुकता जगाउँछ । कतै नाउ त आउँदै छैन भनी आँखा तन्काउन थालेँ । आँसुले भिजेका आँखाहरु टाढा सागरको अन्तिम किनारसम्म बिछ्याइदिए ।

कताकता नाउकै आकृति मानसपटलमा घुमेको हो कि भनी आँखाको परेली पिलपिल गर्दै हेर्दै रहेँ । नजिकिँदै जाँदा चलेको नाउको स्वरुप राम्रै देखापर्‍यो । तर, अघिका जस्तै मध्य भागदेखि पुलुक्क हेरी मात्र आफ्नो यात्रा बढाइहाल्थ्यो । जुन जोगी आए पनि कानै चिरेको भनेजस्तै । नाउभरि दाउराहरु बोकी कुनै सोधखोजबिना आउँछन्, जान्छन् । कतिवटा आए, गए । अब त बोलाउन पनि झिँजो लाग्न थालिसकेको थियो । धैर्यको बाँध फुटिसकेकाले अब ठोस निर्णयका साथ केही गर्ने जमर्को कस्छु । तर, उही दीपक मेरो सामुन्ने देखा पर्छ । म स्वयम्लाई कसले दया गर्छ र म उसका लागि दया गरुँ ? अन्धाले अन्धालाई डोर्‍याउँदा के हालत होला ?

म आफैँ पलपल मरेर कसरी सहिरहूँ ? म कुनै दैवी शक्तिप्राप्त मानिस पनि होइन, जसले कुनै चमत्कार गरेर समस्याको हल गरोस् । म त एउटा आम मानिस, के नै गर्न सक्छु र आफ्नै भविष्यको कुनै टुङ्गो नभएको बेलामा । असाधारण र नाजुक अवस्थामा आदर्श र महान् बन्न पनि त सकिँदैन ।

टररर ! टररर ! नजिकै पल्लो कुनाको दरारबाट एक्कासि आएको आवाजले मेरो मृत आशालाई जीवित बनाइदियो ।

“ऊ अर्को नाउ आयो ।”

दीपक पछाडिबाट औँला ठड्याउँदै पल्लो दरारबाट निस्केको नाउ देखाउँदै उत्साहित बन्यो । नजिकै पछाडिको कुनापट्टि दरारबाट नाउ हुइँकिँदै आयो । त्यस नाउ भर्खरै दरारदेखि निस्किएकाले त्यति मध्य भागमा पुग्न भ्याएको थिएन । हामी बसेको नजिकै भएर जानुपर्ने हुनाले प्रस्टै देख्न सकिन्थ्यो र बोलाउँदा आवाज पनि सुन्न सक्थ्यो । दुवै जना चिच्याएर हात हल्याउँदै बोलाउन थाल्यौँ । त्यो अलिक वृद्धजस्तो देखिने व्यक्ति हाम्रो सीधा आइसकेपछि टक्क रोकियो ।

हामी चढेको नाउभन्दा उसको नाउ निकै ठूलो थियो । टन्न भरिएको लामालामा दाउरामाथि एउटा छ–सात वर्षजतिको बालक बसिरहेको हामीले प्रस्टै देख्यौँ । जेनेरेटर चलिरहेको थियो भररर, भररर आवाजका साथ । उसले नाउ रोकेर हामीलाई हेरिरह्यो । न अगाडि बढ्छ, न पछाडि, न हामीतिर नै ल्याउँछ । उसको र हाम्रो दूरी लगभग पचास मिटरजति मात्र रहेको थियो । हाम्रा इसाराहरुलाई बुझेर पनि हामीतिर आउने कुनै सङ्केत नदेखाएपछि थप विचलित बन्न पुग्यौँ ।

यति नजिक यसरी नाउ फेरि आउला भनेर पर्खंदा अब रात पर्ने निश्चित थियो । जति आए, सबै मध्य भागबाट देखे पनि नदेखेजस्तो गरी गए । त्यस वृद्ध व्यक्तिलाई अनेक अनुनयविनय गरिसक्यौँ । अझै पनि उसले कुनै प्रतिक्रिया नदेखाएपछि मैले लगभग धैर्य गुमाइसकेको थिएँ । अब म अडिरहन नसक्ने स्पष्ट पारेँ दीपकलाई ।

“म अब हामफालेँ हेर दीपक । जे पर्छ, पर्छ ।”

उसले किन पो जान दिन्थ्यो र ! उल्टै रोक्ने कोसिस गर्दै थियो । उसलाई बढी त आफ्नै चिन्ता थियो ।

“नजाऊ यार सक्दैनौ । यस्तो छाल उर्लेको छ । अनि म एक्लै ...?”

ऊ फेरि रुन थाल्यो । मेरो मृत्युभन्दा पनि उसलाई आफू एक्लिन्छु भन्ने ठूलो चिन्ता थियो । अब उसको रुवाइले मलाई कुनै प्रभाव पार्नेवाला थिएन । किनभने त्योभन्दा उपयुक्त मौका फेरि आउला भन्ने मैले ठानिनँ । त्यसैले मैले जसरी पनि हामफाल्ने निर्णय गरिसकेको थिएँ ।

“यसै मर्ने उसै मर्ने, म त अब लागेँ । तिमी पनि हाम्फाल्ने भए हिँड् ।”

मेरो यस्तो निर्णयले उसको मनमा झनै एक्लिने चोट परेछ क्यारे । मलाई खुट्टामा समात्न आइपुग्यो, नजाऊ यार भन्दै ! दीपकको भक्कानिएको कारुणिक अवस्थाले मलाई क्षणभर रोक्ने प्रयास गरे पनि मैले मुटु दह्रो गरी कस्दै थिएँ । मान्छेले अन्तिम परेपछि जे पनि गर्छ भन्थे, हो रहेछ भन्ने लाग्यो । मैले यतिबेला संसार नै बिर्सन पुगेँ ।

मेरो लक्ष्य भनेको उही वृद्ध व्यक्तिको नाउ थियो । उसले नाउलाई उस्तै रुपमा खडा राखिरहेको थियो । उसले हामी नजिक आउने प्रयत्न नै गरेन । त्यसैले मैले सहनै सकिनँ र दीपकको हात छुटाउँदै नाउदेखि समुद्रमा हामफालेर रेल्लिन पुगेँ । छाल माथिबाट हेर्दा जति कडा देखिन्थ्यो, त्योभन्दा चौगुना बढी पाएँ मैले । सोचेजस्तो केही भएन । संसारलाई बिर्सन पुगेँ, कसैको याद आएन । किनभने म छालसँग सकीनसकी पौँठेजोरी खेल्दै थिएँ ।

ताल, तलाउ र गाउँघरतिरको खोलाहरुमा पौडेको व्यक्ति म यत्रो सागरमा रेल्लिँदा के पो उत्रन सक्थेँ र ? तै कोसिस अन्तिम समयसम्म पनि जारी राखेँ, जो राख्नु नै थियो । घरिघरि मलाई पानीभित्रै विलीन बनाउँथ्यो । आँखा चिम्लेर, मुख थुनेर बाकटी कति मारेँ कति ? मैले कसैलाई देखिनँ । डुबेर पुन: पानीमाथि उत्रिन्थेँ । नाउलाई भेट्नु नै पुनर्जीवन प्राप्त हुनु ठानेको थिएँ । त्यो नै मेरो अन्तिम लक्ष्य र बाँच्ने आधार थियो । त्यसैले एक थोपा सास भइन्जेल त्यस नाउलाई भेट्न प्रयत्न गर्दै थिएँ ।

जतिबेला पानीको छालबाट उछिट्टिएँ, त्यतिबेला त्यस नाउलाई माथि देखेँ र म तलतल गर्दै गइरहेको आफैँलाई पाएँ । सफलताको साटो विफलतातर्फ उन्मुख भइरहेको महसुस भयो । मेरा दुइटै हात लत्र्याकलुत्रुक भए । शरीर पूरै गलिसकेकाले त्यस नाउदेखि म झन् बिस्तारै टाढिँदै थिएँ । अब मेरो जस्तोसुकै खियाइले पनि नाउलाई भेट्न गाह्रो थियो । पहिले तेर्सो सीधा रहेको नाउ र हामीबीचको दूरी अब एक सय चालीस डिग्रीको कोणजत्तिकै ढल्किसकेकाले मेरो बाँच्ने आशामा तुषारापात हुँदै थियो । मेरो दिन सकिएकै रहेछ भन्ने लाग्यो । हात चल्ने क्रम पनि घरिघरि बन्द हुन थाल्यो । यस्तो बेलामा म झनै तलतिर बग्न पुगेँ ।

अचानक त्यो खडा नाउ बिस्तारै सररर बगेर तल मेरो सामुन्ने देखा पर्‍यो, थाकेका मेरा हातहरु फेरि जबर्जस्ती चल्न थाले । तिर्मिराइसकेका मेरा आँखा पुन: चलायमान बने । सङ्घर्ष फेरि जारी रह्यो । त्यस नाउभरि काठ भएकाले त्यसैको छेउमा समात्न पुगेँ। उक्लिन गाह्रो भयो मलाई, किनभने मेरा हातहरु अति नै थाकेकाले तीन–चारपटक प्रयास गर्दा समेत उक्लन सकिनँ । मेरो यस्तो हालत देखेपछि वृद्ध व्यक्तिले आफ्नो सहयोगी हात मतिर बढायो । मेरो इहलीला सकिन लागेको देखेर बल्ल उसलाई दया लागेछ क्यारे ! उसमा मैले मान्छे होइन, भगवान् देखेँ । सकीनसकी पानीमा झाँगिएको म, बल्लतल्ल उक्लेर तैरिएँ ।

काठको चाङमाथि चढेर थचक्क बसेँ । खै कसलाई हो, नीलो आकाशतिर हेरेर मनमनै धन्यवाद दिएँ । कसलाई हो कसलाई, म स्वयंलाई थाहा भएन । भयंकर ठूलो युद्ध जितेसरि भयो मलाई । एउटा संसार त्यागेर अर्कै लोकमा पुनर्जन्म लिन पुगेजस्तै भयो ।

-शुक्रबार सार्वजनिक भएको बीएन जोशीको पुस्तक 'श्रमाटन'बाट । पुस्तक सांग्रिला बुक्सले बजारमा ल्याएको हो ।

प्रकाशित : मंसिर १३, २०७७ १३:०६
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
x
×