म एउटा विषय हुँ- कोसेली - कान्तिपुर समाचार

म एउटा विषय हुँ

सविता गौतम दाहाल

चुप लागेर घरमै बसिरहूँ
वा सबै भुलेर अघि बढूँ,
जे गरे पनि, म एउटा विषय 
सुन्दरतम– समाजको ।

रमाएर नाचूँ वा हासूँ,

भक्कानिएर रोऊँ वा चिच्चाऊँ,

क्रमशः म एउटा विषय

विद्वत्–विमर्षको, भलाकुसारीको ।

उद्देश्यपूर्ण जीवन,

एक्कासि विषय बन्नु

नियतिको नियमितता,

जो कतै–कतै झल्किरहन्थ्यो

आज यो आँगनमा झुल्कियो ।


जागरूक भएर अध्ययनशील बनी पढूँ

वा साहसी भएर रावण वा कंशसँग लडूँ,

अब, म एउटा सटल विषय

परम्परागत–परिवेशको ।

व्यथाले मरुँ वा व्यायामको उज्यालो बाचूँ,

अदृश्य छन् अनुभूति

मेरो छेऊको सिरानीमा

सधैं हुने साथ छैनन्,

चुपचाप छ जीवन गति ।

जीवन–मोह–विद्रोह

सबै दूर–दूर छन्,

हुनुको झझल्को

कसले बुझ्छ धड्कन यो समयको ?


मुटु छिया–छिया परेर चर्कन्छ,

अनेक भाव आफैंलाई छलेर तर्कन्छ

कोरिन बाँकी कथा कहूँ वा चुपचाप सहूँ,

अब, म एउटा रोचक विषय

जीवनमय–जमघटको, खासखुसको ।


नटुंगिने चिन्ता हूँ, बुबा–आमाको

सम्झिसक्दा मन दुख्ला, भाइ–दादाको

देखिसक्दा, कठै मेरी ! मुखबाट निस्केला,

मामाघरकी हजुरआमाको ।

प्रियजनलाई अनायास पोल्ने

आगो हुँ, झिल्का हुँ,

अब, म एउटा विषय–विन्दु हुँ ।


कोर्नेहरु त्यहींबाट सुरू भएर

त्रिकोण, षट्कोण, वृत्त

बनाउँदा हुन्,

कति त स्वयंसिद्ध तथ्य लगाएर

कति–कति गणित प्रमाणित गर्दा हुन् ।


कहीं कतै रहूँ वा छोडिऊँ,

म एउटा सदाबहार विषय

समाजको, शास्त्रको, गणितको

सम्भवतः भेटिने हरेक परिचित–पात्रको ।

प्रकाशित : फाल्गुन २९, २०७७ ११:३९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

गुलाबी सपना 

ईश्वरी कार्की 'वर्षा’

र्‍याकभरिका पुस्तकलेपर्खिरहेछन्नव दुलहीझैंघुम्टो खोलीको दिन

समय निस्किरहेछ

हातबाट

कसले पो पढ्न सके

जीवन भोगाइका आयामहरु ?

कसले सके र छिचोल्न

रहस्यमय मृत्युको उपल्लो क्षितिज ?


म त्यस्तो पुस्तक पढ्न चाहन्छु

जसमा

भयको सन्नाटा कतै नलेखियोस्

मृत्यु–छाया कतै नदेखियोस्


अचेल तन्नेरी घाम

लेखिरहेछ

अस्ताचलतिर ढल्किँदै गरेको रवि


यदि गुलाबी सपना

भुलेर

मृत्यु चिन्तनमा रमाई

आफूसँगै बेखबर रहन्छ भने

बुझे हुन्छ

अभिभावकले

के कारण

गितारको तारझैं

बीचमै टुटिरहेछन्

बैंसालु आत्माका धुनहरु


निकोटिनले पहेंलिएको

उदास अनुहारले

किन रोज्छ

गुलाबी उमेरमै

आत्महत्या ?

प्रकाशित : फाल्गुन २९, २०७७ ११:३६
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×