बलात्कार- कोसेली - कान्तिपुर समाचार

बलात्कार

कल्पना चिलुवाल

आमाले पकाइदिएको खाना
दिदीले धोइदिएको लुगा
बहिनीले तिहारमा लगाइदिएको मखमली फूल
प्रेमिकाले दिएको प्रेमको चिनो
सबलाई रछ्यानमा मिल्काएर
घरबाट निर्वस्त्र निस्किएको छ बलात्कारी
सिंगो महिला जातिमाथि एकमुष्ट बलात्कार गर्न

सुनसान स्थानमा

कुनै बेनाम स्त्रीमाथि बलात्कार भइरहँदा

ऊसँगै बलात्कृत भइरहेकी हुन्छे

नवजात सन्तानलाई

स्तनपान गराइरहेकी सुत्केरी आमा

माइतीको सलामतीको प्रार्थना गरिरहेकी दिदी

तिहारमा माला उनिरहेकी बहिनी

प्रेम उपहार सजाउँदै गरेकी प्रेमिका

ताजा वरमाला हेरिरहेकी नवदुलही


निर्जन स्थलमा

कुनै अज्ञात युवतीमाथि बलात्कार भइरहँदा

ऊसँगै बलात्कृत हुन्छन्

चकलेट चुसिरहेकी अबोध बालिका

लोककथा सुनाइरहेकी हजुरआमा

पाठ पढाइरहेकी शिक्षिका

वकालत गरिरहेकी वकिल

बिरामी जाँचिरहेकी डाक्टर

देशको सर्वोच्च स्थानमा रहेकी

राष्ट्रपति


धर्मशास्त्रले पढाएको पापको डर

देशको कानुन

मान्छे हुनुको नैतिकता

सबलाई डम्पिङसाइटमा मिल्काएर

निर्वस्त्र निस्केको छ बलात्कारी

सिंगो महिला जातिमाथि एकमुष्ट बलात्कार गर्न


कुनै एकान्त ठाउँमा

कुनै एउटी महिला बलात्कार भइरहँदा

एकसाथ बलात्कृत भइरहेका हुन्छन्

संसारका सारा महिला

जसमा ऊ पनि पर्छे

स्वयं बलात्कारीकी

आफ्नै निर्दोष आमा ।

प्रकाशित : फाल्गुन ८, २०७७ ११:५१
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

अब पनि म मौन रहें भने 

नवीन

अत्ति प्रिय थियो मलाई मेरो मौनता !राखेको थिएँ सुमसुम्याएर, प्रिय उपहारलाई झैं राखेको थिएँ सुस्तरी चलाएर, फूलको कोपिलालाई झैं राखेको थिएँ स्नेहले पुलपुल्याएर, काखको शिशुलाई झैं 

लाग्थ्यो,

मौन भएरै पाएको हुँ यो जिन्दगी र यो दुनियाँ

मौन भएरै हिँडेको हुँ यत्रो लामो जीवनको बाटो

मौन भएरै चढेको हुँ समयको शिखर


किशोरीहरु चिच्याउँथे, भागिहिँड्दथे चीत्कारदेखि

‘अनागरिक’ का आँसु–आँसु र आँखा–आँखा बोल्थे,

भागिहिँड्दथेँ त्यो भूगोलबाटै

साथीहरु सडकबाटै मुठी उठाउँथे,

भागिहिँड्थदेँ आफ्नो मुठी लुकाएर म


लाग्थ्यो,

मौन भएरै झरी बन्छ बादल

कि बिर्सिसकेको थिएँ

बर्सिनुअघिको बादल कति जोडजोडले गडगडाउँछ


लाग्थ्यो,

मौन भएरै देख्न पाउँछ कोही कसैले बिहानी

कि बिर्सिसकेको थिएा

निष्पट्ट चिसो रात कसरी गुजारेर ब्युँझन्छ ऊ

लाग्थ्यो,

मौन भएरै पाएको हुुँ यो मुस्कान

कि बिर्सिसकेको थिएँ

पृथ्वीमा टेक्नासाथ जोड जोडले चिच्याएको थिएँ म

गर्भबाट झर्नासाथ जीवित भएको प्रमाण चिच्याहटमा थियो मेरो


तर, चिच्याहटको गर्भकथा छाडिदिएथेँ त्यतै मैले

चिच्याहटको शक्ति र सामर्थ्य बिर्सिएथेँ त्यहीँबाटै

मभित्र दनदन बलिरहने आगो निभाइदिन्थेँ त्यतै मैले

मभित्रको आँधीलाई थुनिदिएथेँ त्यतै मैले


म सोच्दथेँ –

म मौन रहेँ भने धेरैथोक हुनेछ यहाँ

एउटा हल्ला कम हुनेछ, एउटा चिच्याहट कम हुनेछ

एउटा कोलाहल कम हुनेछ, एउटा प्रतिरोध कम हुनेछ


र म मौन रहिरहेँ...

सिर्फ मौन, मात्र मौन

केवल मौन....

संविधान च्यातियो – मौन बसेँ म

अधिकार खोसियो – मौन बसेँ म

भाषा मासियो– मौन बसेँ म

पहिचान र आस्थामाथि बन्दुक पड्काइयो –

मौन बसेँ म


र मौनतालाई सत्य मानिरहेको बखत

अथवा मौनताभित्रै बाँचिरहेको बखत

मेरो आवाज खोसियो !

यसपछि मात्रै बाहिर निस्किएँ म गहिरो मौनताबाट

अचानक बाहिर निस्किएँ म अँध्यारो गुफाबाट


कि यतिबेला लागिरहेछ

मौनताकै आसक्तिले बिर्सिदिएँ – ‘म मानिस हुँ ।’

मौनताकै आसक्तिले बिर्सिदिएँ – ‘म नागरिक हुँ ।’


यतिबेला आफ्नै ती मौनताप्रति घृणा जागिरहेछ

ठीक यो घडीमा

आफ्नै मौनतालाई दुत्कार्न मन लागिरहेछ

लागिरहेछ

कि आफ्नै यो कुरुप मौनतालाई बेतोडले चिथोरिदिऊँ

नांगेझार बनाइदिऊँ

पुर्खा सम्झेर पित्री फलाकिदिऊँ

आवाजलाई फर्काइदिऊँ

र चिच्याइदिऊँ जोड जोडले

कराइदिऊँ आफ्नै सीमितताको पर्खाल भत्कने गरी

कि भोलि मौन बसेकैले पछुताउन नपरोस्

कोही कसैले ।

प्रकाशित : फाल्गुन ८, २०७७ १२:३३
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×