तानाशाहको हुलिया- कोसेली - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

तानाशाहको हुलिया

स्वप्निल स्मृति

स्कुल जाने बाटोमा जुलुस पोखिएपछि
केटाकेटीलाई लाग्दो रहेछ–
नौवटा मस्तिष्क, तीनवटा मुटु,
नीलो रगत, उल्टा फर्किएका पाखुरा,
टाउका, पाइतला...
बडेमान अक्टोपसजस्तो हुन्छ तानाशाह...

तर, त्यस्तो हुँदैन तानाशाह

चुनावी घोषणापत्रमा कोरिएको

पूर्व–पश्चिम रेलमार्गजस्तै ‘स्ट्रेट’ हुन्छ

तानाशाही व्यवस्थामा

गुडुल्किएर धर्तीलाई ठुँगिरहने

कुनै पहाडी मार्गमा जस्तै प्रतिसेकेन्ड

‘थ्रेट’ हुन्छ ।


आमाका जिन्दगी गिट्टीमै कुटिएपछि

बुबाका उमेर म्यारिज, लुँडो र क्यारमबोर्डका

एक गिलास रक्सीबाजीमै लुटिएपछि

ठान्दा रहेछन् भोकले रन्थनिएका केटाकेटी–

मोटुपत्लु कार्टुनमा आलुसमोसा खाने मोटु

हो तानाशाह...


तर, अहा तानाशाहले आलु खाँदैन

पहाडमुनि सुरूङ खन्दै माटो र ढुंगाखानी खान्छ

इतिहासका इनार र

संविधानमा नभएका धाराका पानी खान्छ

रनभुल्ल पर्छन् केटाकेटी–

गड्यौला... धमिरा... छिचिमिरा, छेपाराजस्ता...

कस्ता हुन्छन् तानाशाह ?


जब आफ्नै सखीको बलात्कार र हत्या हुन्छ

अदालतमा चश्मदिद साक्षी बक्छन् केटाकेटी

तर, त्यही अदालतबाट

जब बलात्कारी फूलमाला लगाएर

संसद्घर जान्छ

डराउँदा रहेछन् केटाकेटी

सोच्दा रहेछन्–

टाउको मानिसको, तिघ्रा सिंहको

अनि पखेटा बाजको भएको स्फिङ्स

हो तानाशाह...


तर, त्यस्तो विचित्र रुप पनि हुँदैन तानाशाहको

चट्ट दौरा–सुरूवाल पहिरेको हुन सक्छ

आफ्ना भारदारी सभामा दिल्लगी गरिरहेको

हुन सक्छ

जन्मदिनमा सडक–बालबालिकालाई

चक्लेट र खेलौना बाँडिरहेको हुन सक्छ ।


चोकचोकमा जब सशस्त्र फौज

दौडिरहेका हुन्छन्

रमाइलो लाग्दो रहेछ केटाकेटीलाई–

ठोकुवा गर्दा रहेछन्–

पब्जी ब्याटलमा जित्ने नै तानाशाह हुन्छ  !


तर, त्यस्तो जहिल्यै कहाँ हुन्छ ?

आजकल ब्यालेटबाटै पनि तानाशाहको

जन्म हुन्छ

तानाशाहको पनि हाम्राजस्तै

निःशस्त्र हातखुट्टा, आँखा, नाक, कान हुन्छ

तर, ऊ हामीभन्दा बढ्तै हाँस्छ, बढ्तै रून्छ

हामीजस्तै सडकमा ठाडो ठमठमती हिँड्छ

यत्ति हो रात परेपछि भने

दरबारमा सर्पझैं घिस्रिन्छ, गुडुल्किन्छ र जिब्रो लपलपाउँछ ।

प्रकाशित : फाल्गुन १, २०७७ ११:३५
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

तिमी आएपछि

सुनिता खनाल

प्रिय मान्छे !यतिबेला मसंसारकै सबैभन्दा सुख बाँचिरहेछुसंसारकै सबैभन्दा खुसी बाँचिरहेछु !

कोही हातमा गुलाफ बोकेर

प्रेम गर्छु भनेर आए

पत्याइदिएँ

कोही अग्निलाई साक्षी राखेर

जिन्दगी सँगै बिताउँछु भनेर आए

पत्याइदिएँ

जब बिनाआवाज मेरो जिन्दगीमा

तिमी आएपछि पो थाहा पाएँ

मैले प्रेम सम्झेर स्विकारेका

ती तमाम पाटाहरु त

केवल एउटा कलाकारले रंगमञ्चमा देखाउने

अभिनय शिवाय केही होइन रहेछ  !


तिमी आएपछि थाहा पाएँ

अहो ! प्रेम त बडो अचम्मको

जादू पो रहेछ  !


अझ भनौं,

प्रेम त समुद्रको पानी रहेछ

जो कहिल्यै रित्तिँदैन

प्रेम त आमाको काखजस्तै स्वर्ग रहेछ

जहाँ मसिना नानीहरू जसरी नै

खेलिरहूँ, निदाइरहूँ लाग्छ

अहो !

प्रेम त आफूलाई सबैभन्दा मन पर्ने

उपहार पो रहेछ

जसलाई कहिल्यै आफूबाट

अलग बनाउन मन लाग्दैन


हो, तिमी त्यही समुद्र बनेर आयौ

र भरियौ मभित्रको रिक्ततामा

मुटुभरि प्रेम मात्रै बोकेर आयौ

र, निथ्रुक्कै भिजायौ मभित्रको मरूभूमि  !


अहो  !

प्रेम त सिंगै पृथ्वी सेकाउने घाम पो रहेछ

तिमी त्यही न्यानो बनेर आयौ

र सेकाइदियौ हिउँ जसरी चिसिएको

मेरो छातीको देब्रे पाटो  !


अझ भनौं,

प्रेम त एक ब्रहृमाण्डै पो रहेछ

तिमी त्यही ब्राहृमाण्ड बनेर आयौ

र, पूर्ण बनाइदियौ आधा–आधा बाँचेकी मलाई

खन्याइदियौ मायाको हिमचुली

र, शान्त बनाइदियौ मभित्रको अदृश्य जलन

तिमी आएपछि नै थाहा पाएँ

प्रेम त शाश्वत पो रहेछ !


प्रिय मान्छे !

अझै डुब्न देऊ मलाई

तिम्रो यो अलौकिक संसारमा

जहाँबाट म

यो युगलाई पुग्ने माया

मुटुभरि लिएर फर्किन चाहन्छु !

प्रकाशित : फाल्गुन १, २०७७ १२:५७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×