टोटनहमको संकट

हिमेश

 गत सिजनको अन्त्यसम्म टोटनहमको खेललाई लिएर ‘वाहवाही’ थियो  । जसरी उसले युरोपेली च्याम्पियन्स लिगमा आयाक्स र म्यानचेस्टर सिटीलाई पन्छाएको थियो, प्रशंसाका दुई शब्द खर्च गर्न कन्ज्युसाइँ गर्ने खालेको प्रदर्शन थिएन त्यो  ।

अर्जेन्टिनी प्रशिक्षक मउरिसो पोचेटिनोलाई अब लामै समयका लागि क्लबको जिम्मा दिनुपर्छ पनि भन्न थालिएको थियो । अहिले नयाँ सिजन सुरु हुन पाएको छैन, त्यही टोटनहमको खेललाई लिएर ‘छिःछिः’ भन्न सुरु भएको छ ।


अनि अब त दिन गन्न पनि सुरु भएको छ, यिनै पोचेटिनो कहिले बर्खास्त हुनेछन् त भनेर । टोटनहमका लागि यति कम समयमा कति धेरै समय फेरिएको छ । गत सिजनको आफ्नो अन्तिम खेलमा लिभरपुलसँग माथ खाएको थियो । त्यो खेल गुमाए पनि क्लबमाथि धेरैको धेरै विश्वास थियो, यसले अबका दिनमा पनि राम्रो गर्छ भनेर । आखिरमा क्लब इतिहासमै पहिलोपल्ट च्याम्पियन्स लिग खेल्दा धेरै अपेक्षा गर्नु पनि ठीक थिएन, उपविजेता भयो, ठीकै थियो । तर अहिले दिन कस्तो आएको छ भने टोटनहमले त्यही अपेक्षाको छेउछाउ पनि प्रदर्शन गर्न सकिरहेको छैन । भर्खरै इन्टरनेसलन ब्रेकअगाडि टोटनहम बायर्न म्युनिखको हातबाट नराम्रोसँग पराजित भयो । उसले आफ्नै घरमा भएको खेलमा ७–२ को हार बेहोर्‍यो । टोटनहमले क्लब इतिहासमै आफ्नो घरेलु मैदानमा यसअघि ७ गोल खाएको थिएन् । फेरि त्यो यस्तो खेल थियो, जसमा टोटनहमले सुरुआती अग्रतासमेत लिएको थियो ।


जर्मन च्याम्पियनले पक्कै राम्रो खेलेको थियो तर यो खेलको सबैभन्दा ठूलो विशेषता नै थियो, टोटनहमको सर्वथा बिर्सनलायक प्रदर्शन । फेरि यो यस्तो एक मात्र खेल थिएन, जहाँ टिमले राम्रो खेल्न सकेन भनौं । इंग्लिस प्रिमियर लिगमै पनि टोटनहमले कहाँ राम्रो खेल्न सकेको छ र ? सकेको भए, टिम लिग तालिकाको शीर्षस्थानमा रहेको लिभरपुलसँग १० अंकको दूरीमा रहने थिएन, त्यो पनि जम्माजम्मी सात चरणको खेलको समाप्तिमा । अनि लिगकपमा टोटनहम कोलचेस्टरसँग पराजित भएर प्रतियोगिताबाट बाहिरिएको पनि धेरै भएको छैन । कोलचेस्टर कस्तो प्रतिद्वन्द्वीभन्दा यसले इंग्लिस लिग संरचनाको चौथो डिभिजनमा खेल्छ र त्यहाँका क्लबहरूको वरीयता तयार पार्ने हो भने यो टोटनहमको तुलनामा कता हो कता पुछारमा छ । सबैखाले प्रतियोगिताको खेल जोड्ने हो भने पनि टोटनहमले जित्न बिर्सेको छ । पछिल्ला नौ खेलमध्ये टिम दुईमा मात्र विजयी रहेको छ ।


जनवरीमा फुलहमलाई पराजित गरेयता टोटनहमले प्रतिद्वन्द्वीको घरमा कुनै खेल जित्न सकेको छैन । आर्सनल र ओलम्पियाकोजविरुद्धका खेलमा टोटनहम दुई गोलले अगाडि रह्यो तर खेल टुंगिँदा नतिजा रह्यो, बराबरी । लेस्टरविरुद्ध लिगमा पनि सुरुआती अग्रता त लियो तर अन्त्यमा खेल टुंगिँदा हार्ने टिम बन्यो । यस्तोमा टोटेनहमले बायर्नविरुद्धको खेल गुमाउनु संयोगमात्र थिएन । अनि, प्रश्न स्वाभाविक बन्छ– कुरा कहाँनिर
ब्रिगियो त ? सबैभन्दा पहिलो कुरा यिनै प्रशिक्षक पोचेटिनोको । आजभन्दा केही वर्षअगाडिसम्म पनि इंग्लिस फुटबलमा अर्जेन्टिनीको उपस्थिति कल्पना नै गर्न सकिन्न थियो । सन् असीतिरको फोकल्यान्ड युद्धपछि चिस्सिएको दुई देशबीचको सम्बन्धको प्रभाव त्यहाँको फुटबलमा पनि परेको थियो । अहिले दिन फेरिएका छन्, इंग्लिस फुटबलमा अर्जेन्टिनी प्रशिक्षक, अझ भनौं पूर्वखेलाडीको उपस्थिति सहज बनेको छ । नत्र जति बेला उनी खेल्थे, इंग्ल्यान्ड र अर्जेन्टिनाको फुटबल ‘राइभरि’ उत्कर्षमै थियो ।


इंग्लिस फुटबलको समर्थक हो भने सन् २००२ को विश्वकप कसरी भुल्न सक्छ र ? लिग चरणमा इंग्ल्यान्ड र अर्जेन्टिना एउटै समूहमा थिए । जति बेला दुई टिम एक आपसमा भिडेका थिए, माहोल निकै तनावपूर्ण थियो । खेल पनि उत्तिकै तनावपूर्ण रह्यो, इंग्ल्यान्ड १–० ले विजयी रह्यो । डेभिड बेकह्यामले त्यसमा पेनाल्टीबाट निर्णायक गोल गरेका थिए । त्यो पेनाल्टीका कारक थिए, यिनै पोचेटिना । उनले माइकल ओवेनमाथि फल खेलेका थिए । त्यो विश्वकपमा अर्जेन्टिना लिग चरणबाटै बाहिरियो । पोचेटिनोका लागि त्यो हार र अर्जेन्टिना नकआउट चरण पनि पुग्न नसक्नुको प्रदर्शन कति धेरै असह्य थियो भने उनी घर पुगेयता आफ्नो कोठामा के छिरे, लगभग १० दिन बाहिर नै निस्केनन् । उनी अहिले पनि भन्छन्, ‘त्यो दिन सम्झँदा अहिले पनि मन उदास हुन्छ ।’ भन्न त उनी लिभरपुलविरुद्धको च्याम्पियन्स लिग फाइनल गुमाउँदा पनि उत्तिकै दुःख लागेको बताउँछन् ।
सायद अहिले पनि उनी उत्तिकै निराश छन् कि ? अहिले टोटनहमको खराब प्रदर्शनका सबैभन्दा बढी कोही आलोचक बनेका छन् भने ती क्लबकै समर्थक हुन् । पोचेटिनाको भाषामा यी समर्थकको यति हकचाहिँ बन्छ बन्छ । उनको भनाइ छ, ‘जस्तो अपेक्षा गरिएको थियो, त्यस्तो नतिजा निस्केन भने आलोचना त हुन्छ नै । पछिल्लो पाँच वर्षमा हाम्रो प्रदर्शन राम्रै रह्यो । त्यति बेला सबैले राम्रो माने । अहिले खराब खेलिरहेको, आलोचना पनि हुनैपर्‍यो ।’


उनी के पनि भन्छन् भने अहिले क्लबमा चाहिएको भनेको एकता हो । एकले अर्कोको आलोचना गरेर, एकले अर्कोको खेलमा खोट देखाएर हुने केही पनि होइन, टिम फेरि राम्रो लयमा फर्कने एक मात्र उपाय भनेकै सबै मिलेर उत्कृष्ट खेल पस्कने हो । उनले यत्ति गह्रौं र भावनात्मक कुरा इंग्लिसमा भन्न गाह्रो भएपछि स्पेनीमा भनेका थिए । उनी पोस्ट म्याच कन्फ्रेन्समा इंग्लिसको बीच–बीचमा स्पेनी छिराउँछन् । यसले उनलाई टिम कस्तो स्थितिबाट गुज्रिरहेको छ, त्यसबारे व्याख्या गर्न सजिलो हुन्छ । उनी प्रशिक्षकका रूपमा खुसी पनि छन्, टोटनहमलाई आफ्नो शतप्रतिशत दिन तयार छन् । के उनी इन्टरनेसनल ब्रेकपछि आफ्नो टिमलाई फेरि पुरानै लयमा फर्काउन सक्षम हुनेछन् त ? यो त्यही प्रश्न हो, जसमा धेरै प्रतिशत टिमले किन खराब खेल्यो भन्ने पनि जोडिएर आउँछ । साँच्चै टोटनहमले यो सिजन किन राम्रो गर्न सकिरहेको छैन ?


इंग्लिस फुटबलमा निकै पुरानो र उत्तिकै लोकप्रिय क्लबमा पर्छ, टोटनहम । इंग्लिस फुटबलमा के पनि भनिन्छ भने टोटनहम समर्थक हुनु भनेको दुःख र पीडा सहन तयार हुनु हो । यस्तो किनभन्दा क्लबले जति बेला केही गर्ला र जित्ला भन्ने अनुभव हुन्छ, अहिलेको जस्तै प्रदर्शन दोहरिन्छ, क्लबको भाग्यमा मार पर्छ । क्लब व्यवस्थापनमा ठूला प्रतियोगिता जित्नुपर्छ र यसका लागि खर्च पनि गर्नुपर्छ भन्ने मानसिकता छैन पनि भनिन्छ ।


यो अहिलेको मात्र समस्या होइन, यो त एक प्रकारले टोटनहममा दोहरिरहेको प्रवृत्ति हो । निकै राम्रो र सफल क्लबीच जुन अन्तर हुन्छ, त्यसमै प्रायः अलमलिरहेको हुन्छ, टोटनहम । अहिलेको टिमका लगभग अधिकांश प्रमुख खेलाडीसँगै खेल्न थालेको पाँच वर्ष जति भयो । अहिले उनीहरूबीच कलह छ । केही प्रमुख खेलाडीले सिजन सुरु हुनुअगाडि अन्यत्र जान इच्छा पनि देखाए । यस्तो गर्ने खेलाडी सात थिए, तर जान भने कोही गएनन्, यसले टिममा ठूलै समस्या भित्र्यायो । केही खेलाडी घाइते छन्, केही खेलाडीले मानसिक रूपमा राम्रो गर्न सकिरहेका छैनन् । जब कि पोहोर सिजनको खेलको आधार मान्दा टोटनहमले जबरदस्त पो खेल्नुपर्ने हो । जब एउटा सिजनबाट अर्को सिजन गइन्छ, क्लबले आफूलाई त्यहीअनुसार रूपान्तर गर्न सक्नुपर्छ । प्रशिक्षकले आफ्ना खेलाडीलाई विश्वास दिलाउन सक्नुपर्छ, हामी यसपल्ट अझ राम्रो गर्छौं भनेर । यसका लागि प्रशिक्षकलाई व्यवस्थापनको सहयोग चाहिन्छ । ठ्याक्कै भन्दा टोटनहम यस्तै–यस्तै परिस्थितिमा चुकिरहेको छ । यो अहिलेको रोग पनि होइन, पहिलेदेखिकै हो ।
Twitter: @himeshratna

प्रकाशित : आश्विन २५, २०७६ १०:१४
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

भारतीय फुटबलको पुनरुत्थान

सन् १९५० र ६० को दशक एसियाकै राम्रो मानिएको भारतीय फुटबल त्यसपछि सुस्ताएको थियो । ठूलो लगानी, इन्डियन सुपरलिगले बनाएको माहोल र हालैका नतिजाले भारतीय टिम फेरि शक्तिशाली बनेको संकेत गर्छ ।
राजु घिसिङ

 मेर समूहमा नेपाललाई दक्षिण एसियाली फुटबलमा बलियै मानिन्छ  । राम्रै नतिजा पनि ल्याइरहेको थियो  ।

तर, कल्याणी रंगशाला, वेस्ट बंगालमा भएको साफ यू १५ च्याम्पियनसिपको पहिलो खेलमै नेपाललाई भारतले ५–० ले स्तब्ध पारिदियो । उक्त नतिजालाई नेपाली फुटबलमा अविश्वसनीय मानिएको थियो । तर, भारतले आफ्नो स्तरलाई फेरि सावित गर्दै दस दिनभित्रै भएको फाइनल भेटमा ७–० को जित रच्दै च्याम्पियन भयो । साफ यू १५ का ६ संस्करणमध्ये भारतले जितेको यो तेस्रो उपाधि हो । यसमा नेपाली टिम उपाधिविहीन नै छ ।


कल्याणी रंगशालामा ट्रफी चुमेको एक महिनाभित्रै भारतको त्यो युवा टिमले एएफसी यू १६ च्याम्पियनसिप २०२० मा छनोट भएर अर्को उपलब्धि हात पार्‍यो । उसले उज्वेकिस्तान, तुर्कमेनिस्तान र बहराइन भएको समूहमा पहिलो स्थान हासिल गर्दै अर्को वर्ष हुने महादेशीय च्याम्पियनसिपको टिकट काटेको हो । युवा टिमको दुई सफलताको बीचमा भारतको राष्ट्रिय टिमले पनि एसियाली च्याम्पियन कतारलाई उसैको राजधानी दोहामा गोलरहित बराबरीमा रोक्दै विश्व फुटबलमै सनसनी मच्चायो । विश्वकप २०२२ र एसियन कप २०२३ को छनोटको खेल थियो त्यो । भारतीय टिम मुख्य फरवार्ड सुनील क्षत्री र अर्का स्टार आसिकी कुरुनियनबिना मैदानमा उत्रिएको थियो । त्यसमा भारतीय खेलाडीले पूरा समय देखाएको जुझारुपन गज्जबकै थियो । त्यस नतिजालाई लिएर सुनीलले भनेका छन्, ‘हामीले त्यस प्रदर्शनबाट १ अंक मात्र पाएका छौं । तर, यसले हाम्रो सबै कुरा फेरिदिएको छ । अब हामी फरक टिम भएका छौं । हामी कति योग्य छौं भन्ने थाहा भएको छ । यसले धेरै आत्मविश्वासी बनाइदिएको छ ।’


एसियाली महारथी साउदी अरेयिबा, जापान र दक्षिण कोरियालाई पराजित गरेको कतारी टिमविरुद्ध भारतले खोसेको अंक वास्तवमै उसका लागि ऐतिहासिक सफलता हो । सम्भवतः भारतीय फुटबलकै सबभन्दा ठूलो उपलब्धि पनि । त्यही दिन हो नेपालले पनि चाइनिज ताइपेईलाई २–० ले उसैको मैदानमा पराजित गरेको । नेपाल र भारतका लागि दुवै प्रतिद्वन्द्वी फिफा वरीयतामा समान ४१ स्थान माथिका थिए । तर, ताइपेईलाई विश्वकप २०२२ को आयोजक कतारसँग तुलना गर्नै मिल्दैन । सिनियर टिमले कतारविरुद्ध अंक जोडेलगत्तै भारतको युवा टिम साफ यू १८ च्याम्पियन भयो । उसले तीन खेलाडीले रातो कार्ड बेहोरेको हलचोक मैदानको तनावपूर्ण खेलमा बंगलादेशलाई २–१ ले हराएर यो उमेर समूहमा पहिलोपल्ट उपाधि हात पारेको थियो । त्यसमा नेपाली मूलमा विंगर रविबहादुर रानाले अन्त्यतिर गरेको गोल निर्णायक बनेको थियो । साफ यू १८ मा बंगलादेश र भुटान पनि सुधारिएको देखियो । तर, अघिल्ला दुई संस्करणको च्याम्पियन नेपाली टिमका लागि भने सबभन्दा खराब रह्यो । उपाधिमा ह्याट्रिक गर्ने योजना बनाएको घरेलु टिमको चुनौती समूह चरणमै समाप्त भयो ।


साफ यू १८ को सफलतासँगै भारत दक्षिण एसियाली फुटबलमा सबै तहका प्रतियोगिताको उपाधि जित्ने पहिलो टिम बन्यो । प्रशिक्षक फ्लोएड पिन्टोको टिमको चाहना साउदी अरेबिया, उज्वेकिस्तान र अफगानिस्तान रहेको समूहबाट एएफसी यू १९ च्याम्पियनसिप २०२० को यात्रा तय गर्ने हो । ‘हामी यो प्रतियोगिताको उत्कृष्ट टिम मात्र होइनौं, सबभन्दा प्रभावशाली टिम पनि हौं,’ आफ्ना खेलाडीको मिहिनेत र प्रदर्शनलाई उदाहरण मान्दै उनले भनेका थिए । भारतीय फुटबल महासंघ (एआईएफएफ) को कार्यक्रम, निजी क्षेत्रको लगानी, बढ्दो क्रेज र युरोपेली तथा दक्षिण अमेरिकी आकर्षणको कारण भारतीय फुटबलले एकपछि अर्को गरी छलाङ मारिरहेको छ । सन् २००७ मा सुरु गरिएको आई लिगले पनि राम्रै सम्भावना देखाएको थियो । भारतीय फुटबललाई विश्वसामु चिनाउने मुख्य माध्यम बन्यो, इन्डियन सुपरलिग (आईएसएल) । अम्बानी समूहको अग्रसरतामा सन् २०१४ मा सुरु भएको आईएसएलमा विश्वकप विजेता एलेसान्द्रो डेल पिएरो, मार्को माटेराजी (दुवै इटाली), जोन क्याप्डेभिया (स्पेन), विश्वकप र युरो च्याम्पियन फ्रान्सका रोबर्ट पिरेज र डेबिड ट्रेज्ग्वेट तथा उरुग्वेका डिएगो फोर्लान, इंग्ल्यान्डका डेबिड जेम्सलगायत चर्चित खेलाडीहरूले बुढेसकालमै भए पनि खेलका छन् । विश्वका स्तरीय खेलाडीहरूसँगै खेल्ने अवसर पाएकोले पनि भारतीय खेलाडीको स्तरोन्नति भइरहेको छ ।


आईएसएलमा १० सहरका १० टिम छन् । अर्कोतिर आई लिग पनि सञ्चालन भइरहेकै छ । यी दुई लिगलाई समायोजन गरी एउटै रूपमा सञ्चालन गर्ने वा समानान्तर रूपमा लाने भन्नेमा विवाद छ । त्यो प्राविधिक पक्ष हो । खेलाडीको आकर्षण, लगानी र मिडिया कभरेजको आधारमा हेर्ने हो भने आईएसएलले भारतीय फुटबलको सबभन्दा महत्त्वपूर्ण प्रतियोगिताको रूप लिइसकेको छ । बलिउड हस्तीहरू शाहरूख खान, आमिर खान, जोन अब्राहम, क्रिकेटर सचिन तेन्दुलकर, सौरभ गांगुली, महेन्द्रसिंह धोनी तथा ठूला व्यापारी—उद्योगीहरूको लगानीमा पनि आईएसएलमार्फत भारतीय फुटबलले गतिलो फड्को मार्न थालेको हो । गत सिजन आईएसएलको एक टिमले खेलाडीको पारिश्रमिकमा (आइकन प्लेयरबाहेक) भारु १७ करोड ५० लाखसम्म खर्च गर्ने अधिकतम सीमा तोकिएको थियो । ६ महिने लिगमा विदेशीका लागि चार लाख ८० हजार अमेरिकी डलरसम्म तलब दिइएको छ । भारतीय खेलाडीले एक सिजनका लागि भारु २ करोडसम्म पाउन थालेका छन् । यसले खेलाडीलाई भविष्यको चिन्ता नगरी निर्धक्कसँग खेल्ने वातावरण बनाइदिएको छ । क्रिकेटलाई धर्मको रूपमा लिने छिमेकी देश अब फुटबलका लागि पनि चिनिन थालेको छ ।


एआईएफएफले ६ वटा प्रान्तमा क्षेत्रीय एकेडेमी र केन्द्रमा एउटा इलाइट एकेडेमी सञ्चालन गरिरहेको छ । आईएसएलका सबै क्लबले एआईएफएफसँगको सर्तअनुसार एकेडेमी र ग्रासरुट फुटबलका कार्यक्रम सञ्चालन गरिरहेका छन् । एआईएफएफले उमेर समूहमा यू १३, यू १५ र यू १८ लिग चलाइरहेका छन् । लिभरपुल, म्यानचेस्टर युनाइटेड, बायर्न म्युनिख, बार्सिलोना, रियल म्याड्रिड, एट्लेटिको म्याड्रिडलगायत युरोपेली क्लबहरूले पनि स्थानीय एकेडेमीसँग सहकार्य गरिरहेका छन् । त्यसैले भारतीय फुटबलले सही बाटो लिएको छ ।


विश्व अर्थतन्त्रमा ठूलो शक्तिको रूपमा स्थापित भइरहेको भारत फुटबलको पनि ठूलै बजारको सम्भावना भएको देश हो । त्यसैले अन्तर्राष्ट्रिय फुटबल महासंघ (फिफा) ले पनि भारतलाई ठूलै सहयोग गर्न थालेको छ । भारतले फिफा यू १७ विश्वकप २०१७ सफलतापूर्वक आयोजना गर्‍यो । भारतले फिफा यू १७ वुमेन्स विश्वकप २०२० पनि आयोजना गर्ने अवसर पाएको छ ।भारतीय टिमले सन् १९४८ को ओलम्पिक फुटबलमा राम्रो प्रदर्शन गरेको थियो । त्यसको दुई वर्षपछि ब्राजिलमा भएको विश्वकपमा खेल्ने अवसर पनि पाएको थियो । तर, खाली खुट्टा खेल्न नपाउने भएकाले भारतले त्यो विश्वकपमा प्रतिस्पर्धा गर्ने अवसर गुमाएको विश्व फुटबलमा किंवदन्ती नै भइसकेको छ । त्यसयता भारत कहिल्यै विश्वकपको नजिक पुगेको छैन । तर, एएफसी च्यालेन्ज कप २००८ जितेपछि एसियन कप २०११ खेल्यो, जुन महदोशीय प्रतियोगितामा २७ वर्षपछिको पुनरागमन थियो । एसियन कप २०१९ पनि खेल्यो ।


भारतलाई १९५० र ६० को दशक एसियाकै राम्रो टिम मानिन्थ्यो । उसले १९५१ र १९६२ को एसियन गेम्समा फुटबलको स्वर्ण पदक जितेको थियो भने १९५६ को ओलम्पिकमा चौथो स्थान हात पारेको थियो । एसियन कपमा १९६४ को उपविजेता नै हो । सार्क गोल्डकपको रूपमा १९९३ मा सुरु भएको साफ च्याम्पियनसिप सर्वाधिक सातपल्ट जित्ने टिम भारत नै हो । तर, यस बेला ब्लू टाइगर्स दक्षिण एसियाली घेरामै सीमित रह्यो । बेलायती प्रशिक्षक बब हउटन (२००६—२०११) को आगमनसगै भारतीय फुटबल फेरि लयमा फर्किएको हो । दक्षिण एसियामा ओर्लनुअघि चीन, उज्वेकिस्तान र युरोपेली क्लबहरू हेरिसकेका बब हउटनले भारतलाई नेहरू कप २००७ र २००९ सँगै च्यालेन्ज कप २००८ को उपाधि जिताए । एसियन कप २०११ पछि उनी फर्किए । दुई दशकअघि नेपाली टिम सम्हालेका बेलायती प्रशिक्षक स्टेफेन कन्स्टेन्टाइन दोस्रोपल्ट भारत आए, २०१५ मा । उनको चारवर्षे बसाइमा भारतले साफसँगै हिरो कन्टिनेन्टल कप जित्यो । एसियन कप २०१९ मा पनि छनोट भयो । तर, एसियन कपमा समूह चरणबाटै बाहिरिएपछि उनले भारत छाडे । र, आइपुगे इगोर स्टिमाक ।


युगोस्लाभियाको राष्ट्रिय टिमसँगै रेडस्टार बेलग्रेड र लाजियोको जिम्मेवारी सम्हालेका मिलोभान सिरिक १९८० को दशक भारत आएका थिए । सिरिक र बब हटनपछिका भारतीय टिम सम्हाल्न आइपुगेका हाइप्रोफाइल प्रशिक्षक हुन्, इगोर स्टिमाक । स्लाभेन बिलिचले युरो २०१२ पछि छाडेको क्रेएसियाली टिमलाई विश्वकप २०१४ को छनोटमा मुख्य प्रशिक्षक भएर सम्हाल्ने यिनै स्टिमाक थिए । क्रोएसिया विश्वकपको डेब्युमै १९९८ मा तेस्रो भएको थियो र त्यो टिमका महत्त्वपूर्ण डिफेन्डर थिए उनी । त्यसैले स्टिमाकलाई भारतीय टिम सम्हाल्ने हालसम्मकै सबभन्दा ठूला प्रशिक्षक भने हुन्छ । गत मे महिनामा भारत आइपुगेका स्टिमाकको पहिलो जिम्मेवारीमै भारतले बैंककमा भएको किंग्स कपमा थाइल्यान्डलाई १–० ले हराएको थियो । विश्वकप २०२२ छनोटको पहिलो खेलमा गुवहाटीमा सुनील क्षत्रीको गोलमा अग्रता लिएर पनि अन्तिम दस मिनेट सम्हालिन नसक्दा उनको टिम ओमानविरुद्ध २–१ ले हारेको थियो । त्यसपछि भारतले कतारविरुद्ध सनसनीपूर्ण बराबरी गरेको हो । हाल खेलिरहेकामध्ये क्रिस्टियानो रोनाल्डो (९१ गोल) पछिका सर्वाधिक गोलकर्ता सुनील क्षत्री (११२ खेलमा ७२ गोल) हुन् । यिनै ३५ वर्षीय क्षत्री टिमका सबभन्दा भरपर्दा फरवार्ड हुनुले भने भारत अझै ठूला खेलका लागि तयार नभएजस्तो लाग्छ । तर, ठूलो लगानी, विश्व बजारको आकर्षण, बढ्दो क्रेज र अवसरले भने कतारविरुद्धको बराबरीलाई भारतीय फुटबलको पुनरुत्थानमा सुरुआत मान्न सकिन्छ ।
Twitter: @rghising

प्रकाशित : आश्विन २५, २०७६ १०:१३
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×