सानी परी र सानो बाबु

राजाराम पौडेल

पोखरा फलेपाटनकी अर्पणा मिश्र सानी परी पोखरा २०१९ बनेकी छन् । पोखराको सेन्ट मेरिज स्कुलमा ५ कक्षामा अध्ययनरत उनले २२ प्रतिस्पर्धीलाई पछाडि पार्दै उपाधि जितेकी हुन् । उपाधि विजेता बनेकी उनले प्रतियोगितामा भाग लिएर आफ्नो व्यक्तित्व र नेतृत्व विकासमा सघाउ पुगेको बताइन् ।

ZenTravel


अभिनय गर्न मन पराउने अर्पणाले स्कुलमा समेत अतिरिक्त क्रियाकलापमा भाग लिने गरेकी छन् । सानी परीतर्फ फस्ट रनर्सअप कक्षा तीनमा अध्ययरत पोखरा लेकसाइडकी ओजस्वी भुजेल, कक्षा ४ मा अध्ययनरत विरौटाकी अन्ननय खत्री र कक्षा ६ मा अध्ययनरत पोखरा १२ की साइन थापा मगर बने ।
सेकेन्ड रनर्सअपमा पोखरा १५ की कृपा गुरुङ, पोखरा १२ फूलबारीकी स्नेहा कोइराला र पोखरा १० की निलिमा रेग्मी आउन सफल भए । थर्ड रनर्सअपको पुरस्कार पोखरा ११ की इरिका रञ्जित र पोखरा विरौटाकी श्याभिजा खत्रीले जितिन् । भ्युअर च्वाइस पोखरा १५ की मिसन हमालको पोल्टामा पर्‍यो ।
जित हाम्रो फाउन्डेसनले गरेको १५ औं सास्करणको सानी परी एन्ड सानो बाबु पोखरा २०१९ अन्तर्गत सानो बाबुतर्फका उपाधि पोखरा १७ का १२ वर्षिय कृतनभक्त आचार्यले जिते । फस्ट रनर्सअप पोखरा १७ का प्रनिल पोखरेल र पोखरा ३ का आर्यन पौडेल, सेकेन्ड रनर्सअप अम्मरसिाहचोकका प्रसन्न केसी र पोखरा न्युरोडका संर्घष मरासिनी र थर्ड रनर्सअप पोखरा ११ का ब्रायन गुरुङ बन्न सफल भए । सानी परीतर्फ २३ र सानो बाबुतर्फ १३ जनाबीच फाइनल प्रतिस्पर्धा भएको थियो । उनीहरू सबैजना ७ देखि १२ वर्ष उमेरका थिए । उनीहरूलाई विभिन्न ५ वटा समूहमा विभाजन गरी तालिम प्रदान गरेर अन्तिम प्रतिस्पर्धामा उतारिएको थियो ।
आफ्ना बाबु नानीले झन्डै एक महिना अवधिमा सिकेका कुरालाई सबैका अगाडि प्रदर्शन गरेर देखाउँदा अभिभावक खुसी देखिन्थे । पोखरामा सन् २००५ बाट यो प्रतियोगीता सुरु भएको हो । अहिलेसम्म ६ सय जनाले भाग लिइसकेको फाउन्डेसनका संस्थापक राजेश जोशीले बताए ।

Meroghar

प्रकाशित : मंसिर २२, २०७६ ११:५०
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

कलिला वाद्यवादक

पर्वत पोर्तेल

झापाको शिवसताक्षी नगरपालिका ५ का १३ वर्षीय विनोद दर्नाल स्कुल बिदा हुनेबित्तिकै बुबा यामबहादुरका साथ लागेर बाजा बजाउन हिँडिहाल्छन् । स्थानीय सूर्योदय आधारभूत स्कुलमा ६ कक्षामा पढ्ने विनोद मात्रै हैन, भाइहरू विवेक र विशाल पनि दाजुजस्तै लुखुरलुखुर बुबाको पछि लाग्छन् ।


दर्जी समुदायको पुरानो पेसा हो, नौमती बजाएर जीविकोपार्जन गर्ने । बुबालाई सघाउन उनीहरू उत्साहित छन् । विनोद ट्याम्को बजाउन माहिर छन्। विवेक दमाहा र मादल मज्जाले बजाउँछन् । विपिनचाहिँ नसिंहाको धुतुरु धुन निकाल्छन् ।
‘स्कुल बिदा हुनेबित्तिकै बुबासँगै बिहेहरूमा जान्छौं,’ विपिनले सुनाए । दर्जी समुदायलाई हिन्दु धार्मिक समुदायको बिहेलगायतका विभिन्न समारोहमा निम्तो हुन्छ । गत लक्ष्मीपूजाका दिन यी तीनै दाजुभाइ काँकाडभिट्टामा भेटिए । महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाको १११औं जन्मजयन्तीका लागि स्थानीय देवकोटा पार्क निर्माण समितिले आयोजना गरेको प्रभातफेरीमा उनीहरूलाई निम्त्याइएको थियो । दौरा–सुरुवाल र ढाका टोपीमा सजिएका बाल वाद्यवादकहरूको बाजाको ताल देखेर सहभागी छक्क परे । ‘बाजा बजाउन साह्रै रहर लाग्छ,’ १० वर्षीय विवेकले सुनाए, ‘ठुल्ठूला मान्छेहरूसँग भेट हुन्छ, मज्जा आउँछ ।’
तीनै दाजु भाइले सानै उमेरदेखि बाजा बजाउन सिकेका हुन् । उनीहरूलाई बुबा यामबहादुरले तालमा ताल मिलाउन सिकाएका थिए । ‘घरभरि बाजागाजा हुन्थे, एक/दुई पटक सिकाउनेबित्तिकै जानिहाले,’ यामबहादुरले भने । यामबहादुरले उनका बुबाको पेसालाई निरन्तरता दिएका हुन् । उनका बुबाले हजुरबुबाको पेसालाई अनुसरण गरेका थिए । तर, छोराहरूले भविष्यमा यो पेसालाई निरन्तरता दिन्छन्/दिँदैनन् उनले भन्न सकेनन् । थपे, ‘सीप सिकाइदिएको छ, भविष्यमा भोकै चै बस्नु पर्दैन यिनीहरू ।’ तीनवटै छोराले भने बुबाको पेसालाई निरन्तरता दिने बताए ।
यामबहादुर नौमती बाजा बजाउन भारतको असमसम्म पुगे । काठमाडौं, पोखरा त धेरैपटक पुगे । बिहेहरूमा जहाज चढाएर पनि लगे । एउटा बिहे या अरू समारोहमा बाजा बजाएको उनी कम्तीमा २० हजार रुपैयाँ लिन्छन् । भन्छन्, ‘यही पेसाबाट गुजारा चलेको छ ।’

प्रकाशित : मंसिर २२, २०७६ ११:४६
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
×