मेरी आमा

कविता
कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — नौ महिना पेटमा राखी, मलाई जन्म दिनेदु:ख जति आफू लिई, सुख मलाई दिनेताते नानी ताते नानी, हिँड्न सिकाउनेहातमा समाई हिँड्नलाई, बाटो देखाउने ।

रुँदाखेरि हँसाउने, बुबु चुसाउने
सधैंभरि मसित नै, खेल्न रुचाउने
निद्रा लाग्यो भनेर, हातहातै खेलाउने
घाँटी सुक्यो भनेर, दूध पिलाउने ।
रातभरि ननिदाई, मेरै सेवा गर्छिन्
दु:ख जति आफू लिई, माया मलाई छर्छिन्
मेरी आमा साथमा हुँदा, मलाई निद्रा लाग्छ
डरको पोको परपरै, आमा देखी भाग्छ ।
अगरबत्ती बाली मेरै, हित चिताउने
भगवान्लाई खुसी पार्न, फल चढाउने
मेरी आमा संसारकै ठूली मान्छे हुन्छिन्
एकछिन् म हराउँदा डाँको छोडी रुन्छिन् ।

देवेन्द्रप्रसाद उप्रेती

प्रकाशित : श्रावण २०, २०७५ ०८:२४
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

पानी पर्‍यो भनेर

कविता
कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — पानी पर्‍यो भनेर, छाता ओढें मैले,हिलोबाट बँच्नलाई, जुत्ता लाएँ पैले ।धेरै चिप्लो बाटो छ, हिँड्ने होला कसरी ?साउनको झरी यो, पर्न थाल्यो बेसरी ।कर्‍याङकुरुङ गरेर, चरा पनि उड्दै छ,गडयाङगुडुङ आकाश, धड्कन पनि बढ्दै छ ।

दर्किएको पानीले, लुगा पनि भिज्दै छ,
सँगै हिँड्ने साथीको, कुरा पनि मिल्दै छ।
काँधमा यौटा झोला छ, जोगाउन गाह्रो छ,
स्कुलमा घण्टी बज्दा, पुग्न गाह्रो छ ।
गृहकार्य गरेको, मोटो मोटो कापी छ,
हिम्मत गरी बाँच्नलाई, दरो यौटा छाती छ।
सानो मेरो हातले, राम्रो काम गर्दै छ,
भविष्यको बाटोमा, गोडा अघि सर्दै छ ।
पानी पर्‍यो भनेर, छाता ओढें मैले,
हिलोबाट बँच्नलाई, जुत्ता लाएँ पैले ।

मुकुन्द पथिक

प्रकाशित : श्रावण २०, २०७५ ०८:२४
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्