रिबुटको रन्को

हलिउडको सूत्रमा आधारित फिल्म हो– चार्लिज एन्जल्स । यसमा प्रायः सबैजसो घटना र सिक्वेन्सहरू बुझ्न नियमित फिल्म दर्शकलाई कत्ति गाह्रो पर्दैन ।
हेलो शुक्रबार

दुई हप्ता पहिले टर्मिनेटर हेरेका काठमाडौंका दर्शकका लागि यसपालि आइपुग्यो, चार्लिज एन्जल्स  । यी दुवै हलिउड फिल्मका केही समानता छन्  ।

ZenTravel

यी दुवै एक्सन फिल्म हुन् । चार्लिज एन्जल्स एक्सन–कमेडी भए पनि यसमा एक्सनको मात्रा निकै ज्यादा छ । यी दुवै पहिले नै बनिसकेका, चलिसकेका र दर्शकको दिमागमा स्थापित भइसकेका फिल्मका नयाँ शृंखला हुन् ।
टर्मिनेटरको कथा २८ वर्षपछि अघि बढेको थियो, चार्लिज एन्जल्सको कथा भने अघि बढे पनि नबढेजस्तै छ । त्यो भनेको के हो भने फिल्ममा केही पात्र फेरिएका छन्, लोकेसन अलग छन् तर मुख्य कथा र कथाको शैलीमा कुनै अन्तर छैन । सोनीले यसलाई रिबुट भनेको छ । अर्थात् यो पहिले नै हलबाट उत्रिएर निर्जीव भएको कथामा फेरि प्राण भरिएको । त्यसलाई फेरि सुरु गरिएको ।
क्यामरुन डियाज र ड्र्यु बेरिमोरको सट्टा यसमा क्रिस्टिन स्टुवार्ट, नावोमी स्कट र एला बलिन्स्काले मुख्य भूमिकामा अभिनय गरेका छन् । पहिले नै टेलिभिजन र ठूलो पर्दामा स्थापित भइसकेको कथा भएकाले रिबुट गरिएको भए पनि कथालाई जस्ताको तस्तै दोहोर्‍याइएको भने छैन ।
एक निजी जासुसी कम्पनीको कथा हो यो । कम्पनीको मुखिया चार्ली कहिल्यै पर्दामा देखिँदैन । तर उसका एजेन्ट (एन्जल्स) भने जतासुकै देखिन्छन् । फिल्ममा दुई एजेन्ट र उनीहरूका बोस (बोज्ली) । सेनामा लेफ्टिनेन्ट भनेजस्तो यो कम्पनीमा बोज्ली एउटा पद हो । एन्जल्सचाहिँ ट्रेन्ड कमान्डो ।
फिल्मको कथा सुरु हुन्छ, ह्यामवर्ग (जर्मनी) को एउटा पावर कम्पनीबाट । कम्पनीले उत्पादन गरेको एउटा डिभाइस छ, कोलेस्टो । इनर्जी कन्जरभेसन डिभाइस भए पनि यसलाई खतरनाक हतियारका रूपमा प्रयोग गर्न मिल्ने सम्भावना देखेपछि यसकी एक प्रोगामर (नाओमी स्कट) यसलाई रोक्ने प्रयत्नमा लाग्छिन् । तर कम्पनीमा उनका हाकिमहरूले यसलाई बेवास्ता गरेपछि उनी पुग्छिन्, चार्लिजका बोज्लीहरूसम्म । यो डिभाइसलाई बजारमा बेच्न हिँडेका मानिसलाई रोक्ने मिसनमा खटिन्छन्, एन्जलहरू । पूरै फिल्म यही मिसनको वरपर घुमेको छ ।
ब्राजिलको रियो दि जेनेरियोबाट सुरु भएको कथा जर्मनीको ह्यामवर्ग र बर्लिन हुँदै टर्कीको इस्तानबुल आइपुग्छ । फिल्ममा केही कमेडी र धेरै एक्सन छ । तर यी दुवै कुरामा नवीनताको निकै कमी छ । यी पात्रहरू पहिले नै स्थापित भएका कारण दर्शकको चासो यो फिल्मप्रति हुनु स्वाभाविक हो । तर कथा र स्वाद पनि उस्तै पाए भने दर्शकले मन पराउँदैनन् । यही कुरा यो रिबुटमा पनि लागू भएको छ ।


चार्लिज एन्जल्सले सोनी कम्पनीले सोचेजति व्यापार नगरेको रिपोर्ट अमेरिकी मिडिया भेराइटीले प्रकाशित गरेको छ । भेराइटीका अनुसार यस वर्ष टर्मिनेटर, म्यान इन ब्ल्याकजस्ता अरू रिबुटले पनि बक्स अफिसमा आगो बाल्न सकेका छैनन् । बरु निकै कम आकिएको जोकरले बक्स अफिसलाई तताइदियो । हलिउडको परम्परागत सोचलाई यसले एक हिसाबले चुनौती पनि दिएको छ । व्यापार गर्नका लागि चलेका ब्रान्डले मात्र हुँदैन । फ्रेन्चाइज वा सिक्वेल बनाउँदैमा दर्शक ओइरिन्छन् भन्ने सत्य होइन भन्ने यस वर्षको बक्स अफिसले देखाएको छ ।
ट्वाइलाइट सागादेखि थुप्रै फिल्ममा देखिएकी र कुनै बेला हलिउडकी सबभन्दा महँगी हिरोइन बनेकी क्रिस्टिन स्टुआर्ट यो फिल्ममा छन् । फिल्मलाई एलिजाबेथ ब्यांक्सले निर्देशन गरेकी हुन् । उनले यसलाई लेखेकी पनि हुन् र अभिनय पनि गरेकी छन् । यो हलिउडको सूत्रमा आधारित फिल्म हो । जसका प्रायः सबैजसो घटना र सिक्वेन्सहरू बुझ्न नियमित फिल्म दर्शकलाई कत्ति गाह्रो पर्दैन । न त यसले जीवनलाई नयाँ दृष्टिले हेर्छ न मनोरञ्जनका कुनै नयाँ पाटो नै खोल्छ ।
हलिउडले चलाएको यो रिबुटको रन्को बलिउडतिर पनि आइसकेको छ । तर जसरी हलिउडलाई यसले निराश बनाइरहेको छ, हेरौं बलिउडले कतिन्जेल यसलाई बिकाउन सक्छ ।

Meroghar

प्रकाशित : मंसिर ६, २०७६ १०:५०
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

विक्रमको कला

अमृता अनमोल

सानैदेखि चित्र कोर्थे  । कापीका पन्ना, घरका भित्ता, बाटोको धूलो होस् वा आँगनछेउको ढुंगाको छपनी कुनै परवाह थिएन  ।

सिसाकलम, ढुंगा होस् वा अंगारले जता पायो त्यतै चित्र बनाइरहन्थे । घरको कान्छो छोरो पुल्पुलिएर हुर्किएको । तैपनि बाआमा रिसाएर गाली गर्थे । स्कुल पढ्दा कहिले शिक्षकको जस्तै चित्र बनाउँथे, कहिले साथीको जस्तै । यस्तोमा कसैले गाली गर्थे कसैले प्रशंसा ।
गुल्मीको ठूलो लुम्पेकका विक्रम तरामुको बाल्यकालको यही कलाले व्यावसायिक रूपमै करिअर बनाउँला भन्ने सोचेका थिएनन् । उनलाई पनि विश्वास नै लाग्दैन । भन्छन्, ‘निम्न आर्थिक अवस्थाको मगरको छोरा । बाआमाको इच्छा सेना, पुलिसमा भर्ती होस् । दाम कमाओस् भन्ने थियो । त्यसैले चित्र कोरेरै बसिन्छ भन्ने लागेको थिएन ।’ यिनै विक्रम स्थापित चित्रकार भएका छन् ।
विक्रमले तिलोत्तमा नगरपालिका– ५ मणिग्राममा जेबी आर्ट््स सञ्चालन गरिरहेका छन् । यसबाहेक देशका हरेकजसो राष्ट्रिय चित्रकला कार्यशालामा आफ्नो कला पुर्‍याउँछन् । तिनै चित्र २ हजारदेखि ५० हजार रुपैयाँसम्ममा बिक्री गरेका छन् । उनी एक्रेलिक, वाटर कलर, पेन एन्ड इन्क, चार कोल, पेन्सिल, मैनलगायतको प्रयोगले चित्र बनाउँछन् ।
विक्रम मूर्त र अमूर्त दुवै शैलीका चित्र बनाउँछन् । प्रेम भाव र रोमाञ्चक बनाउने चित्र हुन् वा चेतना जगाउने दुवै चित्र कोर्छन् । उनका चित्रमा यथार्थवाद, आध्यात्मिकता, स्थिर वस्तु चित्रण, मुहार चित्र, न्युड, फिगरेटिभ, भू–दृश्यलगायतका भाव झल्किएका हुन्छन् । पछिल्लो समय चित्रकलामार्फत घर र कार्यालयलाई आकर्षक साजसज्जा दिने चलन बढेको छ । विक्रमले त्यसलाई मध्यनजर गर्दै धेरै चित्र कोरेका छन् । त्यसमा प्राकृतिक भू–दृश्य, मनोरम छटा, मुहार चित्र, जीवनशैली, सांस्कृतिक प्रतिबिम्ब र अमूर्त विचार पोखिएका चित्र धेरै बनाएको उनले बताए ।
राष्ट्रियताका लागि भन्दै पछिल्लो समय विक्रमलगायतका कलाकारहरूले रूपन्देहीका सरकारी कार्यालय, होटल तथा व्यावसायिक प्रतिष्ठानमा नेपालको नक्सा र स्वदेशका सम्पदाको चित्र राख्ने अभियान चलाएका छन् । मठ मन्दिर तथा सार्वजनिक स्थलमा चित्र बनाउने चलन सुरु गरेका छन् । यसक्रममा विक्रमले पर्यटकीय महत्त्व बोकेका लुम्बिनी, सिद्धबाबा, रानीमहल, भैरवस्थान, जितगढी किल्ला, फूलबारी, हिलपार्क, पशुपतिनाथलगायत पर्यटकीय स्थलका तीन दर्जन बढी चित्र बनाएका छन् । उनले प्राकृतिक प्रकोपविरुद्ध चेतना जगाउन रूपन्देही, पाल्पा र गुल्मीमा वाल पेन्टिङ अभियान थालेका छन् । उनका बुद्ध जन्मस्थल लुम्बिनी प्रदूषित भएको, द्वन्द्वले समाज विखण्डन भएको, सामाजिक भेदभावले वर्गीय शोषण गरेको प्राकृतिक प्रकोपले मानवीय बस्ती उजाडिएको चित्र धेरैले रुचाएका छन् । जसमा चित्रमा यथार्थता झल्काएर सचेतना फैलाउने प्रयास गरेका छन् ।
‘चित्रकला भाव पोख्ने, कुरो बुझाउने र मानवीय व्यवहार परिवर्तन गर्ने सजिलो माध्यम हो,’ विक्रमले भने, ‘त्यसैले आफ्नै अगुवाइमा कलामार्फत चेतना फैलाउने अभियान थालेको हुँ ।’ सामाजिक काममा विक्रमको रुचि छ । त्यसैले उनी कहिले क्लब त कहिले अनाथालयमा गएर उनीहरूसँगै चित्र कोर्छन् । त्यस बेला उनीहरूमा आउने मुस्कान आफ्नो चित्रमा कैद गर्छन् । नयाँ पुस्तालाई कला क्षेत्रमा ल्याउन प्रशिक्षण चलाउँछन् । उनका २५ जना चेलाहरू कलामा सक्रिय रहेको बताउँछन् ।
विक्रम ०६२ सालमा एसएलसी सकेपछि पढाइलाई निरन्तरता दिन गुल्मीबाट बुटवल आएका थिए । त्यस बेलादेखि नै उनले चित्रकलाको कौशल थाहा पाए । कमाउँदै, पढ्दै गर्नुपर्ने बाध्यता पूरा गर्न माइला बाजे (बलबहादुर थापा) ले छोरा बेनु थापाको नेपाल आर्ट्सबाट काम लगाइदिए । त्यसले उनलाई व्यावसायिक चित्रकार बन्ने अवसर जुराइदियो । बेनुको समूहले लुम्बिनी फाइन आर्ट्समा कक्षा सुरु गरेपछि उनले भित्ते लेखन, ब्यानर कलालगायत सिके ।
‘चित्र बनाउने नशा लाग्यो । त्यसैलाई अगाडि बढाउने अठोट गरें,’ विक्रमले भने, ‘यही सोचले ९ वर्षपछि ललितकला पढ्ने उद्देश्यले काठमाडौं गएँ ।’ पेट पाल्ने व्यवस्था गर्न कीर्तिपुरमा आर्ट गर्ने पसल नै खरिद गरें । तर डेढ वर्ष नपुग्दै ०७२ को महाभूकम्पले पसल ध्वस्त बनाइदियो । काठमाडौं बसेर पढ्ने सपना र लगानी दुवै खेर गयो । विक्रम रूपन्देही फर्के । अहिले रूपन्देहीमै चित्रकला व्यवसाय फस्टाउँदै गएको छ । सभा, सम्मेलन, गोष्ठीलगायतमा प्रयोग हुने विदेशी उपहार बन्द गर्न सके कला चित्रकला अझ फस्टाउन सक्ने उनी बताउँछन् ।

प्रकाशित : मंसिर ६, २०७६ १०:५०
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×