लिभरपुलको दम

म्यानचेस्टर सिटीविरुद्ध ३ अंक जोडेको लिभरपुल प्रिमियर लिग जित्न योग्य छ त ?
कुशल तिमल्सिना

इंग्लिस फुबटलमा ३० वर्षअघिसम्म लिभरपुलको राज थियो  । उसले १८ वर्षभित्र ११ पल्ट लिगको उपाधि जितेर बीसौं शताब्दीकै सफल टिमका रूपमा चर्चा कमाएको थियो  ।

बिस्तारै ओरालो लागेको लिभरपुलले पुरानो विरासत सम्झाउने गरी अहिले पुनरुत्थान गरिरहेको छ । यो २–३ सिजनयता नै हो । गत सिजन युरोपेली च्याम्पियन्स लिगको उपाधि जितेको लिभरपुलले प्रिमियर लिगको उपाधिलाई सामरिक महत्त्व मानेको छ । गत सिजन म्यानचेस्टर सिटीसँग १ अंकले उपाधि गुमाएको बदला यस सिजनमा लिन आतुर छ लिभरपुल ।
चार वर्षअघि एन्फिल्डमा भित्रिएका जर्मन प्रशिक्षक योर्गेन क्लोप नै लिभरपुलको पछिल्लो सफलताको सूत्रधार हुन् । त्यसका लागि ७० प्रतिशत टिम निर्माण र ३० प्रतिशत रणनीतिलाई अनुसरण गरेका ५२ वर्षीय यी प्रशिक्षकले उत्तरपश्चिम इंग्ल्यान्डको गौरवका रूपमा रहेको लिभरपुलको टिममा आमूल परिवर्तन गरेका छन् । टिम व्यवस्थापन, खेलाडी र समर्थकलाई पनि नयाँ आशाको सञ्चार गरेका छन् । धेरैले भन्न थालिसके– ‘लिभरपुलको दिन फर्कियो ।’
सन् १९७० र ८० को दशकमा लिभरपुलले युरोपेली फुटबलमै तहल्का मच्चाएको थियो । त्यति बेला इयान क्यालागन, इयान रस, केन्नी डलगिस, एलन हान्सेन, ग्रिम सोनर र जोन बर्नसजस्ता महान् खेलाडीहरूलाई एन्फिल्डका सर्वकालीन महान् प्रशिक्षक विल स्यांक्ली र बब पेस्लेको मार्गदर्शन रहन्थ्यो । अहिले साडियो माने, मोहम्मद सालाह, भिर्गिल भान डाइकजस्ता विश्वस्तरीय प्रतिभाले भरिएको टिम क्लोपको प्रेरणामा प्रिमियर लिगको आधुनिक इतिहासकै पहिलो उपाधि जित्न योग्य बनेको छ ।
लिभरपुलले यो सिजन (२०१९–२०) सानदार प्रदर्शन गर्दै अपराजित यात्रालाई १२ औं खेलसम्म पुर्‍याएको छ । उसले शनिबार उपाधि होडको मुख्य प्रतिस्पर्धी एवम् डिफेन्डिङ च्याम्पियन म्यानचेस्टर सिटीमाथि ३–१ को रवाफिलो जित रच्यो । उसले यसापालि ११ जित र १ बराबरीसँगै शीर्ष स्थानमा स्पष्ट ८ अंकको अग्रता बनाएको छ । र, यो सिटीभन्दा ९ अंक अगाडि हो । यो सिजन लिभरपुलले प्रतिखेल २.८२ को औसतमा गोल गरेको छ । यो तथ्यांक सन् १९७२ यताकै सबभन्दा राम्रो हो । तर सिजनको एक तिहाइ खेल पनि नसकिएको अवस्थामा यो आँकडालाई प्रस्तुत गरिहाल्नु प्रभावकारी नहोला ।
एस्टोन भिल्लामाथि २–१ को नाटकीय जितपछि सिजनभर अपराजित रहेर सन् २००३–०४ मा आर्सनलले बनाएको कीर्तिमान बराबरी गर्ने योजनाबारे दुई साताअघि सोधिएको प्रश्नमा प्रशिक्षक क्लोपले त्यो ‘असम्भव’ रहेको प्रतिक्रिया दिएका थिए । ‘हामीले यसरी गोल खाइरहन्छौं भने त्यो सफलता असम्भवजस्तै हो । एस्टोन भिल्लासँग हामीले नराम्रो खेलेका होइनौं तर हामीले चाहेजस्तो जितको मानसिकता त्यहाँ देखिएन,’ अन्तिम मिनेटमा हात पारेको सफलताबारे क्लोपले भनेका थिए, ‘वास्तवमा हामी अपराजित हुनेबारे सोच्दैनौं । हामी यो मात्र सोच्छौं कि अर्को खेल, त्यसपछि अर्को खेल...।’
लिगको शीर्ष स्थानमा रहँदा पनि क्लोपलाई सिजनको अन्त्यसम्मै सफलता हात पार्न अझै सुधार गर्नुपर्ने आवश्यकता छ । उनको चिन्ता स्वाभाविक यसकारण पनि हो कि शीर्ष स्थानलाई नै सबैको लक्ष्य रहन्छ । कमजोरीबारे उनी बोले, ‘हामीले अझै पनि धेरै कुरा सिक्न र सुधार गर्नु जरुरी छ । कहिले हामी अगाडि हुन्छौं, कहिले पछाडि । स–साना कमजोरीमा पनि हामी हतोत्साही हुन्छौं । कमजोरी सुधार गरी खेलको लय मिलाउन धैर्य गर्न सक्नुपर्छ ।’

प्रकाशित : कार्तिक २९, २०७६ १०:३१
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

छालको रोमाञ्च

सप्तकोसीको चतराघाटदेखि सिम्लेसम्मको २१ किमिमा चलिरहेको जेटबोटको यात्राबारे विद्या राई लेख्छिन् :
कान्तिपुर संवाददाता

बिहानीको पारिलो घाम  । सप्तकोसी किनारमा टक्क अडिएको नेपाली ध्वजावाहक जेटबोट  ।

टिकट काटेर पालो कुरिरहेका यात्रुलाई जेटबोटका ‘क्रु’ ले किनारतिर बोलाए । उनले जेटबोटको अघिल्लो भागमा टेकेर बिस्तारै प्रवेश गर्न निर्देशन दिए ।
त्यही भागको सानो ढोका हुँदै पालैपालो भित्र छिर्‍यौं । ‘सेफ्टी’ का लागि जेटबोटभित्र राखिएका ‘लाइफ ज्याकेट’ लगाउँदै सिटमा बस्यौं । ठ्याक्कै गाडीको याद दिलाउने सिट र झ्याल भएको जेटबोट । पानीको छाल जेटबोटभित्र छिर्ने भन्दै ‘क्रु–मेम्बर’ ले ढोका र पारदर्शी झ्याल बन्द गरे । ‘क्याप्टेन’ ले ‘स्टेरिङ’ घुमाए, जेटबोट चल्यो ।
सप्तकोसी किनारदेखि रुट लिने बेला ढुंगामा ठोक्किएर जेटबोट सुरुमै नमज्जाले हल्लियो । म झस्किएँ । थोत्रो बस पछाडि बसेर पहाडका कच्ची सडकमा यात्रा गर्दाको उफ्राइ बिर्साउने त्यो हलचल एक हिसाबले रमाइलो र साहसिक पनि थियो । बन्द झ्यालबाट पानीको बहाव र छाल प्रस्टै देखिन्थ्यो । कोसीको दुवैतर्फ दुई ठूला अजंगका पहाड ।
जेटबोट सप्तकोसीको बहावविपरीत चतराघाटदेखि अरुण नदीतर्फ अघि बढ्यो । पानीमाथिको जेटबोट सयर र रहरलाग्दा पानीका छालले मन्त्रमुग्ध पार्‍यो । डर क्रमशः हट्यो । जेटबोट चल्दा निस्कने आवाज, यात्रुहरूलाई मनोरञ्जन दिन बजाइएको गीत र पानीको छाल एकैचोटि आउँदाको अनुभूति नै बेग्लै । एकनासले सरर अघि बढ्दै गरेको जेटबोट छाल र ढुंगामाथि फेरी ठोक्किँदा जेटबोट निकै हल्लिन्थ्यो, मन उसैगरी झस्किन्थ्यो ।
बराहक्षेत्र धाम पुग्ने बेला जेटबोट ठूलो खुवालुङ (ढुंगो) माथि ठोक्कियो । पानीको छालको वेगले जेटबोट आधाजसो डुब्यो । सबै आत्तियौं । एकातिर डर । अर्कोतिर त्यत्तिखेर आएको पानीको सेताम्मे छालको रोमाञ्च । त्यो छालसँग लोभियौं । र्‍याफ्टिङ गरेजस्तै भिज्न पाए हुन्थ्यो भन्ने लाग्यो । बराहक्षेत्र धामको दर्शन जेटबोटबाटै गर्‍यौं । तीर्थयात्री भने यहीँ ओर्लिए ।
अघि बढ्यौं । झ्याल खोल्न पाइयो । कोसीको सिरिरि चिसो हावा झ्याल हुँदै अनुहारमा ठोक्कियो । पानीको छाल र चिसो हावासँग रमाउन थालें । पानीको छाल घरीघरी झ्यालबाट छिरेर शरीरमा पर्दा त्रिशूलीको र्‍याफ्टिङको याद आउँथ्यो । यी दुवै यात्रा साहसिक भए पनि अनुभव र मज्जा बेग्लै छ । र्‍याफ्टिङ पानी बहावसँगै अघि बढ्छ । प्याडल खियाउनुपर्छ । पानीको छालसँग ठोक्किँदा शरीर भिज्छ । पानीको बहाव विपरीत पनि चल्न सक्ने जेटबोटमा र्‍याफ्टिङ गरेजस्तै भिज्नु पर्दैन । जेटबोट चालकले हाँक्छन् । यात्रुले सिटमा बसेर आनन्दसँग यात्रा गर्न पाउँछन् । डर र रमाइलो मिसिएको त्यो साहसिक यात्रा सिम्ले (भोजपुर र धनकुटाको सिमाना) पुगेर टुंगियो । हामी ओर्लेर आ–आफ्नो गन्तव्यतर्फ लाग्यौं ।



नदीको चिसो अनि सिरिरि हावा र पानीको छालसँग रमाउँदै जेटबोटमा सयर गर्न पाउँदा जोसुकैको मन लोभ्याउँछ । जेटबोटको स्पिड र कोसीका कुइनेटाहरूमा घुम्दा यात्रुहरूको मुहार छिनछिनमै फेरिन्छ । एकनासले हुइँकिँदा भने सेल्फी खिच्ने र तस्बिर लिने धुनमा हुन्छन् । कतिपय भने चतराघाट–सिम्ले खण्डको दृश्यावलोकनमै रमाउँछन् । पहाडदेखि तराई झर्न सप्तकोसीको तीरैतीर, अक्करको भीरैभीर २ देखि ४ घण्टा जोखिमपूर्ण पैदल हिँड्नुपर्ने बाटोलाई जेटबोटबाट १५ मिनेटमै पार गरिन्छ । जसले जोखिमपूर्ण यात्रा गर्न बाध्य भोजपुर, धनकुटा र उदयपुरवासीलाई सहज बनाएको छ भने आगन्तुकका लागि साहसिक पर्यटनको आकर्षण बनेको छ ।
सप्तकोसीमा ५० वर्षअघि नै जेटबोट चलेको थियो । तेन्जिङ नोर्गे शेर्पासँगै पहिलोपल्ट सगरमाथा आरोहण गरेका न्युजिल्यान्डका एडमण्ड हिलारीले यहाँ जेटबोट चलाएका थिए । उनको टोलीले सन् १९६८ मा चतरादेखि दोलालघाटसम्म १७५ किमि जेटबोटमा यात्रा गरेका थिए । त्यसलाई आइडी भिन्तेजको भिडियो हेर्न पाइन्छ । यसबारे हिलारीले आफ्नो किताब ‘फ्रम द ओसन टु द स्काई’ मा पनि लेखेका छन् । अहिले २१ किलोमिटर दूरीमा जेटबोट सञ्चालन हुन्छ ।
सप्तकोसी टुरिजम एन्ड वाटर ट्रान्सपोर्टेसन, वरुण वाटरवेज, बराहक्षेत्र मरिन एन्ड रिसोर्ट र बराहक्षेत्र जल यातायात तथा पर्यटन सेवा गरी चार कम्पनीले सप्तकोसीमा ६ वटा जेटबोट चलाइरहेका छन् । १८ जनादेखि ६० जनासम्म अट्ने दुई किसिमका जेटबोट छन् । पार्किङ स्टेसन चतराघाट हो, जहाँ धरानबाट एक घण्टाको बस वा टेम्पो यात्राबाट पुग्न सकिन्छ । चतराघाटको नयाँ पुल अर्को मार्ग हो ।
सप्तकोसी टुरिजम एन्ड वाटर ट्रान्सपोर्टेसनका सञ्चालक राजेन्द्र कार्की घुम्ने र नियमित यात्रु गरी दैनिक एक हजारले जेटबोट चढ्ने बताउँछन् । सार्वजनिक बिदामा धरान, इटहरी, विराटनगरलगायत पूर्वका सहरबाट आउनेहरूको भीड बढ्छ । यहाँ २०६५–६६ बाट जेटबोट फेरि चल्न थालेको हो । व्यावसायिक रूपमा चलेको भने तीन वर्ष मात्रै भयो । सुरक्षाका कारण वर्षायाम (असार, साउन र भदौ) मा जेटबोट बन्द हुन्छ ।

प्रकाशित : कार्तिक २९, २०७६ १०:३०
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×