“बाङताङ ब्वाइज” को बाटो

के–पपको सेन्सेसन बीटीएस र प्रख्यात अमेरिकी गायक एवं गीतकार खालिदले सहकार्य गर्ने भएका छन् । यसबारे लामो समययता विझिन्न अड्कलबाजी हुँदै आएका थिए ।
सजना बराल

 यसपालि के–पप ब्यान्डले यसबारे निश्चित गरिदिएको छ  । आफूहरूको नयाँ प्रोजेक्टमा खालिद मिसिने पक्का भएको र उक्त प्रोजेक्ट चाँडै बजारमा आउन लागेको ब्यान्डको अभिव्यक्ति छ  ।

अमेरिकास्थित एक रेडियोसँगको अन्तर्वार्तामा ब्यान्डले हालै यसबारे बताएको थियो । ‘हाम्रो साथी खालिदबारे मैले भन्नै पर्छ,’ बीटीएसका आरएमले भनेका थिए, ‘हाम्रो सहकार्य साँच्चै हुँदैछ । त्यसका लागि प्रतीक्षा गर्नुहोला ।’ लस एन्जलसमा हालै आयोजित रोज बाउल कन्सर्टमा खालिदले बीटीएसलाई ब्याकस्टेज भेटेर तस्बिर खिचेका थिए । उक्त तस्बिर सामाजिक सञ्जालमा आएपछि यी दुईको सहकार्य हुने विषय थप चर्चामा आएको थियो । बीटीएससँग सहकार्य गर्ने खालिद पछिल्लो अमेरिकी संगीतकर्मी हुन् । यसअघि निकी मिनाज, एड सिरन र हल्सीले कोरियन ब्यान्डसँग काम गरिसकेका छन् ।
बीटीएससँग जो पनि काम गर्न लालायित हुने गरेका छन् । यसले विश्व संगीतमा आफ्नो चम्किलो उपस्थिति जनाउँदै आएको छ । संगीतका काउन्टडाउनहरूमा सधैं अग्रस्थानमा पर्छ । हालै मात्र पनि यसले बिलबोर्ड चार्टमा इतिहास निर्माण गरेको थियो । ब्यान्डको पछिल्लो एल्बम ‘म्याप अफ द सोल ः पर्सोना’ ले उत्कृष्ट २ सय एल्बमको सूचीमा आठौं स्थान हासिल गरेको बिलबोर्डले जनाएको छ । अझ रोचक कुरा त के भने अप्रिलमा यसले बिलबोर्डको एल्बम काउन्टडाउनमा सिधै पहिलो नम्बरबाट प्रवेश गरेको थियो ।


हाल यो ब्यान्ड ‘लभ योरसेल्फ ः स्पिक योरसेल्फ’ शीर्षकको विश्व भ्रमण कार्यक्रमअन्तर्गत सिकागो पुगेको छ । एक साता त्यहीं रहनेछ । बीटीएसको कन्सर्टका लागि उसका आर्मी (फ्यान) हरू हप्तौंदेखि तयारी गर्दै आएको सिकागो ट्रिब्युनले जनाएको छ । पत्रिकाका अनुसार कन्सर्टमा भाग लिन ओहायो, न्युयोर्क, टेक्सास, क्यानडा र मेक्सिकोदेखि पनि प्रशंसकहरू सिकागो आइरहेका छन् । दक्षिण कोरियाली पावरहाउस बीटीएसको ख्याति तत्काल थामिनेवाला नरहेको संगीत विश्लेषकहरूले बताउँदै आएका छन् ।
सन् २०२० बाट भने ब्यान्डले चुनौती झेल्नुपर्ने पक्का छ । यसले ब्यान्ड, उसका आर्मी मात्रै नभएर समग्र कोरियाली संगीत उद्योगलाई प्रभाव पार्नेवाला छ । कोरियाली संसारबारे अनभिज्ञहरूलाई के थाहा नहुन सक्छ भने ब्यान्डसँग धेरै समय बाँकी छैन । झन्डै छ वर्षसम्म ब्यान्डका सात सदस्य– आरएम, जीन, सुगा, जे–होप, जिनमिन, भी र जंगकुकले बडो ऊर्जावान तरिकाले सक्रियताका साथ के–पपमा लागेर यसलाई विश्व संगीतमै पहिचान दिलाउन सफल भए । अब भने उनीहरू अनिवार्य सैन्य सेवामा जानुपर्ने हुन्छ ।


दक्षिण कोरियाली संविधानअनुसार हरेक पुरुषले कम्तीमा दुई वर्षका लागि सैनिकमा भर्ती हुनैपर्छ । उनीहरू १८ वर्षका भएपछि यसका लागि योग्य मानिन्छन् । उत्तर कोरियाबाट हुन सक्ने सम्भावित भयलाई छेक्न यो नियम लगाइएको बताइन्छ । गएको अगस्टमा यससम्बन्धी नियम संशोधन गरेर भर्ती भइसक्नुपर्ने उमेर हद ३० बाट घटाएर २८ मा झारिएको छ । ओलिम्पक खेलाडी, शास्त्रीय संगीतकर्मी, ब्यालेट डान्सरहरूलाई सैन्य सेवा अनिवार्य नगरिए पनि के–पप आर्टिस्टलाई त्यो छुट छैन । यही कारण सन् २०१३ देखि बीटीएस निरन्तर रूपमा सक्रिय हुँदै आएको छ ।


जम्मा छ वर्षको अवधिमा ब्यान्डले एघार वटा फुल लेन्थ एल्बम र संयुक्त एल्बम सावर्जनिक गरिसकेको छ । पाँच वटा एपी निकालेको छ भने आधा दर्जन सोलो कन्सर्ट टुरमा निस्किसकेको छ । यही अवधिमा अंग्रेजी पप ब्यान्ड ‘वान डिरेक्सन’ ले पाँच वटा एल्बम र चार वटा मात्रै सांगीतिक भ्रमण गरेको थियो । बीटीएसका सबैभन्दा जेठा सदस्य, जीन २६ वर्षका भए । उनी सम्भवतः आउँदो साल सेनामा भर्ती हुन्छन् । ‘कोरियाली भएको हुनाले यो स्वाभाविक हो,’ उनले भनेका छन्, ‘कुनै दिन जब सेनाले बोलाउँछ, हामी तयार हुनुपर्छ र सक्दो राम्रो गर्नुपर्छ ।’ सबैभन्दा कान्छो उमेरका जंगकुक (२१) भने तत्काल यसबारे सोच्न चाहँदैनन् ।


भर्ती हुनैपर्ने बाध्यकारी परिस्थितिसँग के–पप उद्योग लामो समयदेखि जुध्दै आएको छ । दुई वर्ष गायब हुँदा आर्टिस्टले आफ्नो लोकप्रियता गुमाइसक्ने डर हुन्छ । यही कारण म्यानेजमेन्ट कम्पनीहरूले सकेसम्म कम उमेरका सदस्य राखेर सांगीतिक समूह निर्माण गर्ने गरेका छन् । उनीहरू फटाफट गीत सार्वजनिक गर्ने, कार्यक्रम, अन्तर्वार्ता, यताउति सबैमा व्यस्त भइदिन्छन् । ब्यान्डका सबैजना एकैचोटि भर्ती नभएर पालैपालो छिर्ने गर्छन् । यसले उनीहरू ब्यान्ड यथावत् राख्न सघाउँछ । समूह टिकाउन नसकिएको खण्डमा उनीहरू सेवाबाट फर्किएपछि आ–आफ्नै सोलो करियर अघि बढाउँछन् ।

sazna07@gmail.com
–एजेन्सीहरूको सहयोगमा

प्रकाशित : जेष्ठ ३, २०७६ ११:४४
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

काठमाडौंमा “काउमान्डु”

विमल खतिवडा

 सुमन पाण्डेसहित ५ जनाको समूह हरेक बिहान दूध बोकेर घरघर पुर्‍याउन जान्छन्  । दूध पुर्‍याउन हिँडेका उनीहरूको भेट फेरि अर्को दिन नभई हुन्न  ।

उनीहरू सबैको दिउँसो गर्ने काम फरक–फरक छ । काभ्रे तेमाल गाउँपालिका ७ चापापोखरीका ३३ वर्षीय पाण्डेले फेसबुकमा ‘काउमान्डु’ नामक फेसबुक पेज खोलेर यो काम सुरु गरेका हुन् । अहिले उनीहरू यसैबाट सम्पर्क झएका व्यक्तिलाई दैनिक १ सय ५० लिटर दूध बित्री गर्छन् । ‘दूध राम्रो छ भन्दै फेसबुक पेजमै उपभोक्ताले प्रतिक्रिया दिनु हुन्छ,’ सुमन भन्छन्, ‘नराम्रो हुँदा र ढिलो दूध आए पनि प्रतिक्रिया दिन भुल्नु हुन्न, उहाँहरूले दिएको सुझावबाट हामीले कमजोरी सुधार गर्दै अघि बढ्ने गरेका छौं ।’


होटल म्यानेजमेन्टमा मास्टर्स गर्न बेलायत पुगेका सुमन बिहान यसैगरी दूधसँग रमाउँछन् । र, दिउँसो बानेश्वरस्थित कन्सल्टेन्सीमा व्यस्त बन्छन् । बेलायतबाट फर्किएलगत्तै उनले द्वारिकाज होटलमा सुपरभाइजरको पदमा काम पनि गरे । त्यही बेला काँडाघारीमा गाई फार्म बिक्रीमा रहेको थाहा पाएपछि उनले आफ्नो रुचिलाई निरन्तरता दिने सोच बनाए । ‘सुरुमा सबैले विदेशमा पढेर आएको मान्छे गाई गोठालो बन्यो भन्दै उडाए,’ उनी भन्छन्, ‘अहिले काम राम्रो हुँदै गएपछि पहिला गोठालो भन्नेहरू मेहनती भन्न थालेका छन् ।’


उनले केही वर्षअघि १५ लाख लगानीमा फार्म किने । त्यो बेला १० वटा गाई थिए । अहिले १६ वटा छन् । दुहुना ११ वटा छन् । ०७२ सालमा उनी एक्लैले फार्म सुरु गरे । व्यस्तताले गर्दा द्वारिकाको काम छाडे । फार्ममै व्यस्त बने । बिहान ५ बजेदेखि ९ बजेसम्म उनी फार्ममै व्यस्त हुन्छन् । मासिक १५ हजार भाडा तिरेर ८ रोपनी जग्गा भाडामा लिएका छन् । फार्ममा अर्ग्यानिक तरकारी पनि लगाएका छन् । दूधको माग बढेपछि एक्लैले सबैको घरघरमा दूध पुर्‍याउन सकेनन् । ४ महिनाअघि नयाँ टिम बनाए ।


सबैले दूध वितरण गर्ने रुट बनाएर टिममा काम सुरु गरे । साढे ८ बजेभित्र सबैको घरमा दूध पुगिसक्छ । दूध लिटरको १ सय रुपैयाँमा बिक्री गर्छन् । थोरैमा आधा लिटर र बढीमा ६ लिटरसम्म एउटै घरमा खपत हुन्छ । मासिक करिब साढे ४ लाखको दूध बिक्री हुन्छ । प्लास्टिकको पोकोमा काउमान्डु लेखेको स्टिकर टाँसेर मात्र उपभोक्ताको घरसम्म दूध पुर्‍याउँछन् । गोठमा होलिस्टन, जर्सी र स्थानीय जातका गाई छन् । ४ जनाले गोठमा रोजगारी पाएका छन् । दूधको आम्दानीले डेलिभर गर्न ३ वटा बाइक किनेका छन् । बाइकमा दूध डेलिभरी गर्दा लाग्ने पेट्रोल खर्च कम्पनीले नै बेहोर्छ ।


‘सुरुमा १० हजार तलब दिएर ४ घण्टाका लागि दूध डेलिभरी गर्ने मान्छे खोज्दा कोही पाइएनन्, फुड डेलिभरी गर्न तयार भएकाहरू दूध बोक्न तयार भएनन्,’ उनी भन्छन्, ‘तर अहिले समस्या छैन, सबै टिम मिलेर काम गरिरहेका छौं ।’ अधिकांशले बिहानको समय दूध डेलिभरीमा खर्चिए पनि दिउँसो आआफ्नो व्यापार व्यवसायमा व्यस्त हुन्छन् । सुमनले मध्य बानेश्वरमा कन्सल्टेन्सी खोलेका छन् ।
उनको दिउँसोको समय यतै बित्छ । त्यस्तै आफैं पालेका गाईबाट घिऊ, आइसक्रिम बनाएर बित्री गर्न बानेश्वरमा डेरी सुरु गरेका छन् । यहाँ विजय मैनाली र कुमार पाण्डे खटिएका छन् । दुवैजना तेमालकै हुन् । दुवैले स्नातक तहसम्मको पढाइ सके । ‘दिउँसो गोश्वारा हुलाक सुन्धारामा कम्प्युटर अपरेटरका रूपमा काम गर्छु,’ तेमाल ८ का २४ वर्षीया रवीन्द्र थपलियाले भने, ‘बिहानको समय दूध डेलिभर गर्न सदुपयोग गर्दै आएको छु ।’ कोटेश्वर बहुमुखी क्याम्पसमा ब्याचलर तेस्रो वर्षमा अध्ययनरत छन् उनी ।


टिममा तेमालकै हरिशरण पाण्डे, दुर्गा पाण्डे, साँगाका सुरेन्द्र राउत र जडीबुटीका सुवास बुढाथोकी छन् । सुरेन्द्र साँगाबाटै बिहान दूध डेलिभरका लागि आइपुग्छन् । भक्तपुर खण्डमा माग भए पनि टिमले वितरण गर्न सकेको छैन । काठमाडौंको धेरै ठाउँमा ‘काउमान्डु’ को दूध पुग्छ । वितरण पेप्सीकोलादेखि चाबहिल, नक्साल, कालीमाटी, सानोभर्‍याङ, कलंकीसम्म पुग्ने गरेको छ । अहिले २ सय जनाले नियमित दूध लिने गरेका छन् । ‘माग धेरै छ, दूध कम छ,’ सुमन भन्छन्, ‘त्यसैले फार्मलाई अझै व्यवस्थित गरेर गाईको संख्या ५० वटा पुर्‍याउने लक्ष्य छ ।’


उनले यो वर्ष गाईको संख्या बढाएसँगै ५ सय लिटर दूध उत्पादन गरेर बिक्री गर्ने तयारीमा छन् । मासिक रूपमा उपभोक्ताबाट बिल दिएर दूधको पैसा लिने गरेका छन् । एपमार्फत नै दूधको पैसा भुक्तानी गर्न मिल्ने व्यवस्था गर्ने योजना उनको छ । त्यति मात्र होइन, दूध अर्डरका लागि छुट्टै एप बनाउने सोचमा उनी छन् । गाईको मल बिक्रीबाट समेत आम्दानी गर्न सकिने गरी काम गरिरहेको उनले बताए ।
‘पहिला गोठालो भन्दा दुःख लागे पनि अहिले गर्व महसुस हुन्छ,’ उनी भन्छन्, ‘धेरै उत्पादन गरेर सबैलाई बिनामिसावटको शुद्ध दूध खुवाउन मन छ ।’

bimalnews@gmail.com

प्रकाशित : जेष्ठ ३, २०७६ ११:४४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्